BEAUTY IS DEAD ars longa vita brevis

Bazen

2012-01-19T16:45:00.000+02:00

Bazen, sözcüklerin ötesinde gördüğümüz öyle kirli yüzler vardır ki, başka hiçbir şeyden böylesi tiksinmemişizdir...

Ve bekleriz umutla, eğrinin yanından sıyrılmasını doğrunun..
"Bilmez misin eğrinin sonunu?" der, yaşlı siluet. Biliriz! Ancak; eğriyle, doğrunun aynı urbayla gezinmesine dertlenir, ayırt edilemeyişine şaşarız...
20.12.11 Tuba Duran

The Great Dictator 1940

2012-01-08T05:06:00.004+02:00

"Özür dilerim, ama ben bir imparator olmak istemiyorum. Bu benim işim değil. Ben, kimseyi yenmek veya yönetmek istemiyorum. Ben, mümkünse herkese yardım etmeliyim: musevi, musevi olmayan, siyah veya beyaz olana. Hepimiz birbirimize yardım etmek isteriz. Bu insanlığın getirdiği bir olay. birbirimizin perişanlığıyla değil, mutluluğunu görmek-yaşamak isteriz. Birbirimizden nefret etmeyi ve küçük görmeyi de istemeyiz. Bu dünyada herkes için bir yer var ve dünya hepimizi geçindirecek kadar zengin. Hayat yolu özgür ve mutlu olabilir, ama biz bu yolu kaybettik. Hırs insan ruhunu zehirledi,dünyada nefretle dolu barikatlar kurdu, kan dökme ve acının içine sürükledi. hızımızı artırdık ama kendimizi kilitledik. Bize zenginliği veren mekanizma, bizi isteklerin içinde bıraktı. Bilgimiz bizi alaycı, zekamız sert ve kırıcı yaptı. Çok düşündük ama az hissettik. Makinelerden çok insanlığa ihtiyacımız var, zekadan çok da iyilik ve kibarlığa. Bunlar olmadan hayat vahşi olur ve bizler de kayboluruz. Uçak ve radyo bizi daha çok biraraya getirdi. Bu buluşlar insanlığın iyiliği, evrensel kardeşliği ve birliği içindi. Şimdi bile benim sesim bütün dünyada suçsuz yere hapse atılmış ve işkence görmüşlerden, sistemin kurbanlarına ve ümitsiz insanlara kadar milyonlara ulaşıyor . Beni duyanlara sesleniyorum, ümitsizliğe kapılmayın. Üzerimizdeki bu acı, insanlığın ilerlemesinden korkanların hırsı yüzündendir. insanların nefreti geçecek, diktatörler ölecek, halktan alınan güç tekrar halka iade edilecektir. İnsanlar ölmeye devam ettikçe, özgürlük hiçbir zaman yokolmayacak. Askerler! kendinizi köleleştiren, küçümseyen, ne yapmanızı, ne hissetmenizi söyleyenlere mahal vermeyin. Sizi deneyen, sürüymüşsünüz gibi sürenlere, savaş zaiyatı olarak sunanlara karşı koyun. Siz makina ya da hayvan değil, insansınız ! İnsanlığın sevgisini yüreğinizde taşıyorsunuz! Nefret etmeyin! Sadece sevmeyen ve normal olmayanlar nefret eder. Askerler! Kölelik için değil özgürlük için savaşın! Luka'nın 17. kısmında, Tanrı'nın krallığının insanların içinde olduğunu, seçilmiş bir topluluğun değil bütün insanların içinde,arasında olduğunu söylemekte. Makineleri ve mutluluğu yaratacak olanlar da bu insanlardır, özgür ve güzel bir hayatı yaratacakları gibi. O durumda, demokrasi adına bu gücü biz kullanalım. Hepimiz birleşelim. Yeni, gençlere çalışma, yaşlılara güvenlik veren bir düzen için savaşalım. Bunların yanında, sertliğin gücü artırdığını söylerler. Yalan söylüyorlar! Bu sözlerini hiçbir zaman tutmayacaklar. Diktatörler kendilerini özgürleştirirken insanları köleleştirirler. şimdi biz sözümüzü tutmak için savaşalım. Özgür, sınırları kaldırılmış, açgözlülük, nefret ve şiddetin olmadığı, dünyayı ilerlemeye, insanlığı da mutluluğa götürecek şeyler için savaşalım. Askerler, demokrasi adına, hepimiz birleşelim!"Charles Chaplin The Great Dictator 1940

To Build a Home - The Cinematic Orchestra

2011-12-28T13:10:00.000+02:00

Sevdiğimiz insanları kaybetmemiz gerekir.Bizim için ne kadar değerli olduklarını başka nasıl anlayabiliriz ki?

The Curious Case of Benjamin Button 2008

La même histoire - We're all in the dance FEIST (Lyrics)

2011-12-16T16:30:00.000+02:00

Atatürk Diktatördü !

2011-12-05T15:19:00.001+02:00

Onun için damadına kalkıp devletin parası ile gazete televizyon grubu aldı da kimse sesini çıkartamadı...
*
Mesela bu Meclis... Sülalen karşı çıkarken canını dişine takıp “diktatör” dediğin Atatürk açtı bu Meclis’i...
Yasaları yapsın diye...
Ama sen; açık meclisi yok sayarak, daha geçen gün KHK’lerle kanunları kendisi yapanı yalıyorsun, arsız...
*
Atatürk diktatördü!..
O yıllarda Almanya ve Avusturya’dan kaçan tam 142 bilim adamı, birçok Batı ülkesi dururken Türkiye’ye gelip ilimlerini sürdürebilmişlerdi... Ama daha on gün önce “bilim özgürlüğü yok edildi” diye 50 bilim adamımız TÜBA’dan istifa etti, senin ileri demokratın elinden...
Gazetelerde yazamadılar, televizyonlarda söyleyemediler bile korkularından...
İnsan biraz utanır...
*
Bir test yap istersen...
Çık sokağa şu sözcükleri bağır, bak bakalım insanların aklına kim geliyor:
“Korku...”
“Gemicik...”
“Kayıp trilyon...”
“Evrakta sahtecilik...”
“Villa, mücevherat, ticaret...”
“Hapisteki gazeteciler...”
“Bağımlı yargı...”
“Baskı...”
“Nefret...”
“Faşizm...”
*
Çık dene, diktatörü gör...
*
Bugün 10 Kasım...
Hayatta olmayan, silinmek istenen, hakaret edilen, artık hiçbir yaptırım gücü bulunmayan “diktatör” için bir millet sokaklara dökülüp onu özlemle, saygıyla, minnetle anacak...
Onun için ağlayanları göreceksin...
İstersen herhangi bir köy kahvesine girip ona bir laf söyle, başına geleni göreceksin...
Senin “Atatürk diktatördü” diyerek yalakalık yaptığın, altmış koruma arasında sokağa çıkamazken...
*
Şimdi mi aklına geldi Atatürk’ün diktatör olduğu?...
Üç çeyrek asır sonra...
Ama daha dünkü hukuksuzluğu, baskıyı, tehdidi, korkuyu duymadın...
Mesela; yazılmamış kitapların suç sayıldığından, gazete patronlarına yazar kovdurulduğundan, ayağa kalkmayanların hapse atıldığından, hırsızlık dosyasının kapağını açan savcıların sürülmesinden, muhalefet şerhi koyan hâkimlerin gönderilmesinden, yargının iktidara bağlanmasından, insanların yatak odalarına kamera sokulmasından, on binlerce insanın telefonlarının dinlenmesinden haberin olmadı...
*
Çünkü...
Utanman yok...

10 Kasım 2011 Perşembe
Bekir Coşkun

Bazen..

2011-12-04T17:09:00.000+02:00

GERÇEK BİR SEVGİNİN BEDENİNİ KAYBEDENLER İÇİN REQUIEM

2011-12-03T01:12:00.001+02:00

Oylun Davran Erdayı

Akılsız ve acizsin!
Binlerce düşünce ve inanç senin varolman için değil,varoluşuna tanık olman için varedildiler!
Tüm bu anlamlandırmalar ölümlü olmana rağmen ölümü yok sayarak yaşayabilmen adına önüne konuldu.Düşünmekten kaçınan insan anlamlandıramadığı şeyi reddeder.Tüm bu gurur,hırs,üzüntü,yalnızlık,içi boşalmışlıkla kendini var ederken bu sen, ÖZ SENİ yok eder durur.
Dünya kendini tanımayan, başkalarının anlamlandırmalarıyla kendini tanımlayan insancıklarla doludur.O insancıkların, ellerinden paraları,amaçları,evleri,yurtları,çocukları,dostları alındığında.geriye ne kalır insancığın insanlığından?
İnsan ilerlemek üzerine kodlanmıştır; an’ı kaçırır bu yüzden. Ve bilmez ki ömür dediğin şey anlardan oluşur.insan kendi yaşamını yaşarken kovalayan , yaşamayı bir türlü yakalayamayandır.İnsancığın trajedisi budur-mutsuzluğu bundandır! Başarı ve güç ilerlemek sayılır insafsız tarihinde intihardan kaçınsın diye .
Ben koyunlarından başka yaşadığına tanık bulamayan bir çoban ‘ın intiharını hiç işitmedim.O kendisiyle doğar, kendisiyle kalır. Sahip olduklarının ve olmadıklarının kuytularını bilir.Bir o kadar da çok insan tanıdım ilerlemiş; kendilerini tanımayan ve tanıksız tanımlayamayan.Onlar intiharın eşiğinde yaşayıp, intihar etmediklerine el çırpan insanlardır.
İnsan korkandır ;acıya,üzüntüye,sıkıntıya mesafe koyarak ve kendinden uzaklaşarak geçirir ömür diye tanımladığı ömrünü.Oysa insan tatmin olmaya, sürekli bir mutluluğa kodlanmamıştır. Yaşamak bize kendimizi unutturarak endişe içinde inleye inleye huzur ve mutluluk dilenmeyi iş edindirmiştir. Ki ne anlamlı bir anlamsızlıktır. Ölümlü olduğunu, sevdiklerinin,başarılarının, parasının, sevişmelerinin, bir gün yok olacağını yok sayarak ve aynı güçte var edip kanında akıtarak bu bilinci, çırpınır durur!Bu’dur insancığın tatminsizliğinin ve mutlu olamamasının temel nedeni.
Sorarım; parası olan neden daha çok kazanmak ister?Aşık olduğunda neden bu en hissedilesi duyguya hep bir acı eşlik eder?Çok uzun çabaların sonucunda elde edilen başarılar nihayetlendiğinde çoşku yerini neden boşluk duygusuna bırakır?Zira insanın ölümlülüğü ve her şeyin geçiciliği tüm ömrünü örtük ve sürekli bir hüzünle kaplar.
Çünkü insan ne yaparsa, ne yaratırsa, ne yaşarsa yaşasın tüm bunların bir gün yok olacağı endişesinden kendini kurtaramaz.Aptalı da ,dehası da, zengini de ,fakiri de bir gün mutlaka ama mutlaka yok olacaktır.Bu düşünen bir canlı için verilebilecek en büyük cezadır.İnsan bunun için mükemmel değil, en eksik yaratılmış yaratıktır.Öncesi ve sonrası hakkında bir fikri olmayan ama tüm bunları düşünmek ve hissetmek zorunda bırakılan acınılası yegane varlıktır insancık.
Öleceklerini unutmaya çalışarak hayatın tadını çıkardığını zanneden akılsız insanlar vardır.Toplumda yer edinirler; zengin, kariyer sahibi, şöhretli ve sosyal çevreleri geniş olduğunda ölmek, onların sözlüğünde birinci tekil ve çoğul çekimlerden uzak durur.Onları hiç ölmeyecekmiş gibi çalışmalarından ve alllegro mutsuzluklarından hemen farkedersiniz.Ölmeyecekmiş gibi yaşayan diğer akılsız bir tür daha vardır.Onlar ölmek fiilini çekerler ; ancak başkaları için. Bir yaratanın, bir inancın onları koruduğuna inanarak, ne yaparsa yapsın önemsizliğini unuturak huzur bulurlar.
Felaketler ve ölüm vardır!
Bunu kabul eden insanın duası, bu felaketlerin ve ölümün onu bulmaması üzerine kurgulanmış çaresizliğin boyutunu ifade eder. İnançları o kadar aklın dışına çıkmıştır ki , bir felaketle karşılaştıklarında zihinlerinde kader dedikleri “ acil durumda camı kırınız” açıklamasını sürekli taşırlar.

Oysa tüm bu çırpınış boşunadır!Hayat rastgeledir;mutluluk rastgeledir; mutsuzluk, şanssızlık ,ölüm rastgeledir.Yürürken farkında olmadan ezerek öldürdüğünüz, ya da sakatladığınız karıncalar gibi.Ölüm gelir sizin 13 yaşındaki yavrunuzun, 45 yaşındaki annenizin, 39 yaşındaki kardeşinizin üzerine basar.Bazen hayatı tanımamış olan, şanslı mı şansız mı olduklarına hala kafa yorduğum bir kaç aylık bebelere....Gökdelenler dikseniz de, dünyanın bir ucuyla anında iletişim kurabilseniz de, elektriği, atomu keşfedip, kıçınızı el değmeden otomatik yıkayan tuvaletler icat etseniz de siz dünyanın hala en aciz yaratığısınızdır.İnsanın yamyamlığı, yok ediciliği, kavgacılığı, huzursuzluğu bundandır!Tüm bu karmaşa ve güç gösterisi, insanın, doğa ve onun kurallarının karşısında durabilirliğine , ona hükmedebilirliğine inanması için, yine kendi tarafından icat edilen nafile kaçış yollarıdır.Tüm bu yokediş ve yıkıma bir aklayıcı lazımdır.İNANÇ!
Oysa insan, parkta otururken yolduğu otlardan, zevki için kopardığı çiçeklerden,otopark yapmak için kestiği ağaçlardan ve ezdiği yüzlerce böcekten bir farkı olmadığını kavramak zorundadır.Bu zorundalık doğaya boyun eğmek, her an başına neler gelebileceğiyle yüzleşmek, ölümü kabullenmek ve doğal bir sonuç olan kendiyle tanışmak sürecini başlatacaktır.
Yaşamın ya da ölümün bir düzeni bir sistemi yoktur.Ki bu yüzden bazen bebeler ölü doğar; dehalar asalaklardan kısa yaşar; gencecik ve ışıltılı insanlar yaşamdan koparken tüm kötülükleri var edenler, onu bir sistem sayanlar ve önünde secdeye duranlar uzun yaşar.Ya da bazen tersi olur. Akıl almayacak ve insanın ancak mucize diyeceği darbe almış hayatlar devam edebilecek gücü bulur.Bu rastlantısallıkla çarpışmak insanın başedebileceği bir durum değildir.O bir güce, bir yaratana, bir kadere, onu koruyup kollayan bir ritüele, bir kudrete ihtiyaç duyar.Yakınlarını kaybeden insanların acı içindeki söylemlerine bakın:Sevdiklerinin başka bir boyutta olduğunu, başka yaşamlara geçtiğini,cennet diye tanımlanan o dinginliğe kavuştuklarını ve artık emniyette olduklarını düşünürler.Ancak acıları devam eder.Ki bu kadar mutsuzluk varken, bu kadar ıstırapla doluyken dünya, bu lanetlenmiş hayalkırıklığı cehenneminde kavrulurken insancıklar, neden üzülürler bu kokuşmuşluğun içinden o inandıkları dinginliğe kavuşan yakınlarına?
Çünkü ikiyüzlüdür insan!Yaşamında yüzleşemediği gerçeklerin yerine koyduğu doğrular ve yanlışların , yani öğretilerin peşindedir.Tüm bu inanışlar, anlamlandırmalar yaşamındaki korkaklığından feyz alarak ölümü de şekillendirir-hafifletir.
Oysa asıl soru doğru nedir değil; gerçek nedirdir!Yaşarken yüzleşemediği bu korkutucu sorunun, en çok kaçındığı, en korktuğu ÖLÜMde bir cevap araması ve bulması yürek ister.Karanlık bir kuyudur o acı.İnsanın etleri çürür kopar vücudundan.Başedilmesi mümkün olmayan ve çaresizliğinin dibe vurup tırmanamadığı tek sınavıdır tüm yaşamının.
Kimdir gerçeği söyleyen?Yüreklerimizi ferahlatan, yaşama geri dönüşümüzü kolaylaştıran, bizi o ölümün soğuk ağırlığından uzaklaştıran,çaresizliğimizi hafifleten doğruları değil; canımızı acıtan ve hayatı olduğu gibiliğiyle kucaklamak gerekliliği gerçeğini kim söylemiştir?Cennet ‘e gidenler mi ,aramızda gezinen ruhlar mı, ikincil hayatın bile maddeciliğinde ne olur ne olmazcılığına düşmüş eşyalarıyla gömülen soylular ve tanrıların çocukları mı, gözlerine konan iki fenikle uğurlananlar mı, yakılıp doğaya karışanlar mı, karma mı, tanrı mı, dinler mi ,felsefe ya da bilim mi?Her biri inananları doğrultusunda doğrudur; itirazım yok.Ancak gerçekler?
İkinci hayata inanlar hiç mi bir sivrisineği öldürmediler?Ya anneleriyse....Tanrı neden bu kadar kötülük saçan insan varken ışık ve iyilik saçan gencecik insanları, dehaları çekip alıyor hayattan?Yeniden başka bedende doğuş var ise, ben, ben olduğumu bilmezken ben miyimdir o yeni bedenimdeki ben?Sevdiklerimi tanımıyor, beni sevenler tarafından tanınmıyor isem hangi zavallı bir ümit ediş haklı çıkarır inancımı?”Tanrı sevdiği kullarını yanına erken alır “diyenler siz uzun yaşayışınızla inandığınız tanrının sevmediği, onaylamadığı kulları olduğunuza bir tanım getirmiş olmuyor musunuz?Bunun için mi dua ediyorsunuz tanrı yaşamınızı kısa tutsun ve çoluğunuz çocuğunuzla sizi genç yaşta yanına alsın?Yaşamak ve hayatta kalmak değil midir duaların teması?Tüm canlıları ayırmaksızın sevmek,onları yok etmemek, doğayı kucaklamak, böcekleri öldürmemek, siz daha çok beton yapı dikin diye kedileri köpekleri barınaklara tıkıştırmamak, zevk ve lüks için hayvanları katletmemek, her türlü günahınız bağışlansın diye hayvan boğazlamak yerine günah işlememek, muhtaç olanlara yardım etmek,insanları incitmemek, gerçekten ama gerçekten sevebilmek sade ve iyi bir insan olmak bu kadar kolay ve dinginlik getirecek bir şey olmasına karşın, bu kadar pisliği, kötülüğü, yıkımı yaratıp, sonrada kendi çöplüğünüzde kimliksizleşerek, bönleşerek, birey –adam olamadan gitmek ve bundan şikayet etmek niye?

Sen her türlü kötülüğü keşfeden ve yaşatan insan!Korkmalısın tabi ölümden!Çünkü bu kirlenmişliğin yegane tanrısı ölümdür.Adaletin var olduğu yegane şey herkesin, ama herkesin bir gün ölecek olmasıdır!

İnsan kendini ne kadar anlamlandırır; varlığını ne kadar büyütürse, acıları ve mutsuzluğu da varlığıyla birlikte o kadar büyür.
Derim ki; kendini hiçle!Götür bırak kendini kimsenin olmamış bir ormanın içine!Tüm tanık tanıdıklarını, kredi kartlarını,adını çağıracakları, elinden tutacakları, mutluluğunu-mutsuzluğunu.Eğer orada tüm bunlarsız tüm bunlarla olduğun gibi kendini tanıyor ve tanımlıyabiliyor isen gerçekten yaşıyorsun ve yaşadığına tanık oluyorsun demektir.Eğer tüm bunlarsız seninle gelen sen sana sarılamıyor, yabancı hissediyor ve bu tanımsızlık seni dehşete düşürüyor ise tüm ömrün ölmekten ve ölümden sonraki bilinmezlikten korkarak içi boşalmış bir yamyamlıkla geriye sayıyor demektir.Ne kadar çalışırsan o kadar yaşamayacaksın.Ne kadar başarırsan o kadar sağlıklı olmayacaksın.Ne kadar tanınırsan ölümü yalnız başına karşılama olasılığın azalmayacak.Ne kadar kazanırsan yaşamına ekleyeceğin günler çoğalmayacak. SENİN DOĞUŞUNUN ÖNCESİDİR ÖLÜM!Geri kalan bir insanın insan gibi yaşadım demek için yapması gerekenlerdir.Ki ne kadar olduğu değil, nasıl yaşandığıdır aslolan!

Bir sevgiyi; gerçekten gerçek bir sevgiyi kaybettiğinizde ve ölüm burnunuzun dibine girdiğinde o sevgiyi büyütmek için çırpınmak yürekliliğidir yaşamak!ONU;o canının parçası olan O’NU, seni bir başına başa çıkılmaz bir terkedilişe mahkum etmesine rağmen, onu sevmek, daha da sevmek, daha da sevebilmektir yaşamak!Etlerinin çürüyüp düşmesine tanık olurken, karanlıklardan daha karanlık varmışlığın dehşetiyle gözlerin tavana dikiliyken, bir nefesi kendin için alıp , o nefesi onun için vererek , ölümü de kucaklamak demek yaşamak!Yaşam kırıtsa da yaşayanlarına, ölümü çırılçıplak bir samimiyetle kabulllenmektir yaşamak!

Kiminiz bu yazdıklarımı kıçından anlayacak, kiminiz baştan okuyacak, kiminiz altına imza koyacak....Her kimseniz şudur yazılanların özeti;

TÜM BU KARGAŞA, BU YOKEDİŞ, BU YIKIM VE MUTSUZLUK;
İNSANIN AKLININ ARDINDA DURMAKSIZIN KENDİNİ HATIRLATAN ÖLÜMDEN KAÇIŞINDA, KENDİNİ OYALADIĞI
VE YAŞAMAK DİYE ADLANDIRDIĞI ÇARESİZLİĞİN OYUNCAKLARIDIR!

Courage

2011-11-21T18:23:00.001+02:00

Kalbin Yolu
Cesaret anlamına gelen courage kelimesi çok ilginçtir. Kalp anlamına gelen Latince cor kökünden gelir. Courage sözcüğü kalp anlamındaki cor kökünden gelir, yani cesur olmak, kalple yaşamak demektir. Ve korkaklar, sadece korkaklar, kafalarıyla yaşar. Korktukları için etraflarında mantıktan oluşan bir güvenlik duvarı yaratırlar. Korkularıyla her kapı ve pencereyi kapatırlar. Kavramları, kelimeleri, teorileri ve din bilimleriyle, bütün boşlukları kapatır ve bu kapalı kapılar arkasında gizlenirler.

Kalbin yolu, cesaretin yoludur. Güvencesizlik içinde yaşamaktır sevgi ve güven içinde yaşamaktır bilinmeyenin içinde hareket etmektir. Geçmişi bırakıp, geleceğin yaşanmasına izin vermektir. Cesaret, tehlikeli yollarda hareket etmektir. Hayat tehlikelidir ve sadece korkaklar tehlikeden kaçınır. Ama onlar zaten ölüdür. Yaşayan bir insan, gerçekten yaşayan bir insan, her zaman bilinmeyene doğru gider. Tehlike vardır, ama o bu riski alır. Kalp her zaman risk almaya hazırdır, kalp kumarbazdır. Kafa ise bir işadamıdır. Kafa her zaman hesaplar; çok kurnazdır. Kalp hesapçı değildir.

Cesaret anlamına gelen ingilizce courage çok güzel ve ilginç bir sözcüktür. Kalp üzerinden yaşamak, anlamı keşfetmektir. Bir şair kalbiyle yaşar ve zamanla kalbi üzerinden bilinmeyenin seslerini dinlemeye başlar. Kafa dinleyemez; o bilinmeyenden çok uzaktadır. Kafa bilinenlerle doludur.

Zihnin nedir? O, bildiğin her şeydir. O geçmiştir, ölmüş olan ve geride kalan şeylerdir. Zihin, biriktirilmiş geçmişten başka bir şey değildir, hafızadır. Kalp ise gelecektir, kalp her zaman umuttur, kalp her zaman gelecekte bir yerdedir. Kafa geçmişi düşünür; kalp geleceği hayal eder.

Gelecek henüz gelmemiştir. Gelecek henüz oluşmamıştır. Gelecek henüz sadece bir olasılıktır, gelecektir, gelmeye başladı bile. Yaşanan her anda, gelecek şimdiki zamana dönüşürken, yaşadığımız an ise geçmiş oluyor. { Geçmişte hiçbir olasılık yoktur, hepsi kullanılmıştır. Onu yaşayıp geçmişsindir, o artık tükenmiştir, ölmüştür, mezar gibidir. Gelecek tohum gibidir; o yaklaşıyor, sürekli geliyor, sürekli ulaşıyor ve yaşadığımız an ile buluşuyor. Sen her zaman hareket halindesin. İçinde bulunduğumuz an, geleceğe doğru yapılan bir hareketten başka bir şey değildir. Senin zaten atmış olduğun bir adımdır; geleceğe doğru attığın bir adım.

Dünyadaki herkes doğru olmak ister. Çünkü doğru olmak o kadar büyük bir keyif ve coşku getirir ki, insan neden sahte olsun? Biraz daha derin bir kavrayış için cesaretinin olması gerekir. Neden korkuyorsun? Dünya sana ne yapabilir? İnsanlar sana gülebilir; bu onlara iyi gelir. Gülmek her zaman bir ilaçtır, sağlıklıdır, insanlar deli olduğunu düşünebilir. Onların seni deli olarak görmesi senin deli olduğun anlamına gelmez.

Eğer sevinçlerin, göz yaşların, dansın hakkında samimiysen, er ya da geç seni anlayacak insanlar ortaya çıkar; ve senin kervanına katılırlar. Ben bu yola yalnız başıma çıkmıştım ve sonra insanlar gelmeye başladı ve dünya çapında bir karavan oldu! Ben kimseyi davet etmedim. Ben sadece kalbimden geldiğini, hissettiğim şeyleri yaptım.

Benim sorumluluğum kendi kalbimedir; dünyadaki başka kimseye değil. Senin sorumluluğun da, sadece kendi varlığınadır. Onun karşısında yer alma; çünkü ona karşı çıkmak intihar etmek, kendini yok etmek anlamına gelir. Zaten ne kazanacaksın? İnsanlar sana saygı duysa, senin saygın, onurlu, aklı başında bir insan olduğunu düşünse bile, bunlar senin varlığını besleyemez. Yaşama ve onun muhteşem güzelliklerine dair bir şeyler kavramana yol açmaz.

Senden önce bu dünyada kaç milyon insan yaşadı? İsimlerini bile bilmiyorsun. Yaşayıp yaşamadıkları, hiçbir şeyi değiştirmiyor. Azizler ve günahkarlar oldu. Çok saygın insanların yanı sıra, her türlü egzantrik, çatlak insan yaşadı. Ama hepsi yok oldu. Dünyada onlardan tek bir iz bile kalmadı.

Senin tek amacın, ölüm bedenini ve zihnini yok ettiği zaman, yanında götürebileceğin nitelikleri koruyup, kollamak olmalı. Çünkü bu nitelikler senin tek dostun olacak. Gerçek değerler sadece onlardır ve sadece onları bulan insanlar yaşar; diğerleriyse yaşıyormuş gibi yapar.

OSHO

*Manowar Courage geldi aklıma..

Nazım

2011-11-21T11:53:00.001+02:00

İyi ki doğdun Nazım Hikmet!

25.7.1951 tarihli ve 3/13401 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Bakanlar Kurulu kararı:
"'Pasaportsuz olarak İstanbul'dan Romanya'ya kaçan ve oradan da Moskova'ya giderek havaalanında memleketi aleyhinde beyanatta bulunduğu ve müteakiben radyo yayınlarında Türkiye'nin hükümet şekli ve hükümeti idare edenler aleyhinde geniş propaganda kampanyasına girişerek komünizmi yaymak maksadını güden neşriyatıyla Sovyet hükümetinin verdiği hizmeti ifa etmekte olan maruf komünist Nâzım Hikmet Ran'ın kendisine bu hizmeti terk etmesi hususunda yapılacak tebligatın bir fayda vermeyeceği mülahaza edildiğinden Türk vatandaşlığından çıkarılması; İçişleri Bakanlığı'nın 25.7.1951 tarihli ve 40945 sayılı yazısı üzerine, 1312 sayılı kanunun 10. maddesine göre Bakanlar Kurulunca 25.7.1951 tarihinde kararlaştırılmıştır.''

5.1.2009 tarihli ve 70020 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Bakanlar Kurulu kararı:
‘’Nazım Hikmet Ran’ın Türk vatandaşlığından çıkarılmasına ilişkin 25.7.1951 tarihli ve 3/13401 sayılı Bakanlar Kurulu kararının yürürlükten kaldırılması; İçişleri Bakanlığı’nın 5.1.2009 tarihli ve 70020 sayılı yazısı üzerine, Bakanlar Kurulu’nca 5.1.2009 tarihinde kararlaştırılmıştır.’’

Vatandaşlıktan çıkarılman ayrı, vatandaşlığa geri alınman ayrı rezillik.
Affet bizi Nazım!

Adele - Someone Like You

2011-11-21T11:51:00.000+02:00

"Düştüğümüz kuyular, sandığımız kadar dipsiz değil dostlarım.
Sadece tutunmaya çalıştığımız ipler çok kısa."
Charles Bukowski

Someone You Used to Know (Original Song)

2011-11-09T00:16:00.000+02:00

'Ormanda bir kuş hızla dönüyordu/
aşık olduğumuz zaman/
yürek denen ormanda bir kuş anormal bir hızla döner ve kaçmamız gerektiğini söyler bize/
çünkü her şey çok fazladır/
kendi etrafında nefes kesici bir biçimde dönen bir kuş/
kendini ve etrafındakileri yaralar/
tehlikedir onun adı.../
bunun için aşkı hiç kimse, insanın kendi arkadaşları bile istemez/
kumrular sakindir bir tek/
ben kumru değilim/sen de/
bu yüzden birbirimize yaklaşamayız.'
Lale Müldür

Zeki İnsanlar - Jose Ortega y Gasset

2011-10-14T13:15:00.001+02:00

Zeki erkeklerin sayıca son derece az olduğunu keşfetmek kadar bana hüzün veren başka bir şey olmamıştır. Hiç değilse içinde yaşadığımız şu zamanlarda, entelektüellerin dışında zeki insana rastlanmıyor. Entelektüellerin çoğunluğu da zeki olmadığından, zekanın, şu gezegenimizde son derece az bulunur bir şey olduğu çıkıyor ortaya.

Zeki insanla aptal insan arasındaki fark, sonunda şuraya gelip dayanır: Zeki insan, kendisini kendi aptallığından koruyarak yaşar; aptallığını, ortaya çıkar çıkmaz anlar ve onu yok etmeye çalışır; oysa aptal insan, kendi aptallığına, koşulsuz olarak, büyülenmişçesine teslim olur.

Zeka, kendisini her şeyden çok sanatta göstermez, bilimde de göstermez; yaşam sezgisinde gösterir. Oysa entelektüel, hemen hemen hiç yaşamaz; entelektüel, çoğunlukla sezgi yoksunu biridir; dünyadaki edimleri sayılıdır; kadınlar, iş yaşamı, zevkler ve tutkularla ilgili bilgileri ise pek azdır. Entelektüel, soyut bir yaşam sürer; keskin dişli zekasının önüne gerçekten kanlı canlı bir et parçası atabildiği hiç görülmez.

Genelde insan, uyurgezerlerin ortasında yaşıyormuş izlenimini ediniyor; bu uyurgezerler, yaşamın içinden büyülü bir uykuya gömülmüş olarak geçip gidiyorlar; çevrelerinde olup bitenlerin farkına vardırmak için onları sarsıp uyandırmak olanaksız. Belki de insanlık hemen her zaman böyle bir uyurgezerlik içinde yaşadı; bu durumda fikirler, olup bitenlere gösterilen uyanık, bilinçli tepkiler olamaz; insanın içinde yaşadığı havadan, içine sızan formüller yığınından çekip çıkarılmış kör, otomatik alışkanlıklar olabilir yalnızca.

En büyük deha bile, kalabalığın sınırsız gücü karşısında yerle yeksan olur. Öyle anlaşılıyor ki gezegenimiz, sürekli olarak sıradan insanın yönetmesi için yaratılmıştır. Bu nedenle, önemli olan şey, ortalama düzeyin olabildiğince yükseltilmesidir. Bir ulusu büyük kılan, öncelikle sahip olduğu büyük kişiler değil, sayıca kabarık sıradan kişilerin boyutlarıdır. Kalabalığın ataletini sarsan, onları yüceliklere çeken üstün örnekler bulunmazsa, kanımca ortalama düzey elbette hiçbir zaman yükselmeyecektir. İşte, büyük insanların etkisinin ikincil ve dolaylı olması bu yüzdendir. Tarihsel gerçekliği oluşturan onlar değildir.

Neredeyse tüm erkekler ve kadınlar, kendi ilgi alanlarına gömülmüş olarak yaşar; dışlarında olup biten şeylere doğru göç etme itkisini duymazlar. Kendilerini çevreleyen manzara, onlara iyi davransın davranmasın, ufuk çizgileriyle tam bir yetinme duygusu içinde yaşarlar; ancak bir bedel karşılığında gerçekleştirebilecekleri belirsiz olasılıklara atılmaya hiç özlem duymazlar. Bu sınırlı, dar ufuk, derinlere işleyen bir merakla bağdaştırılamaz; bu tür merak, sonunda, bitip tükenmek bilmeyen bir göç etme içgüdüsü, kendinden koparak öbürüne gitme yolunda yabanıl bir itkidir.

Kuşkucular, en dolu, en zengin, en eksiksiz yaşayan kişilerdir. Aptalca bir düşünce, bizi kuşkucunun hiçbir şeye inanmadığı izlenimine götürür. Tam tersine, kuşkucuyu bağnazdan ayıran şey, bağnazın bir tek şeye, kuşkucununsa pek çok şeye, neredeyse her şeye inanmasıdır. Bu çok sayıda inanç, birbirini karşılıklı dizginleyerek, zihni esnek ve zengin kılar.

Derin çukurların içinden çıkıp yücelere ulaşmak pek de öyle kolay bir şey değildir.

Zeki İnsanlar - Jose Ortega y Gasset

Albert Caraco / Kaos'un Kutsal Kitabı

2011-10-14T12:50:00.001+02:00

Delilik artık elli katlı konutlarımızın altında kuluçkaya yatıyor.

"İçinde yaşadığımız cehennem, şehirlerimizin cehennemine karşılık geliyor. Şehirlerimiz zihniyetlerimizin ölçüsü, ölüm istenci yaşama coşkusuna öncülük ediyor ve hangisinin bize esin kaynağı olduğunu ayırt edemiyoruz. Tekrarlanıp duran işlere koşturuyor ve doruklara yükselmekle övünüyoruz.

Ölçüsüzlüğün elinde esiriz ve düşünüp taşınmadan sürekli binalar inşa ediyoruz. Dünya bir süre sonra yalnızca bir şantiye olacak.

Burada, beyaz karıncalar gibi, milyarlarca kör, uğultunun ve leş kokusunun içinde otomatlar gibi didinip duracaktır soluksuz kalana dek. Günün birinde deli gibi uyanıp, bıkıp usanmadan birbirlerini boğazlamaya koyulacaklar.

İçine gömüldüğümüz bu evrende delilik, yabancılaşmış insanın, imkanlarının gerisinde kalmış ve eserlerinin kölesi olmuş insanın kendiliğindenliğinin alacağı biçimdir.

Delilik artık elli katlı konutlarımızın altında kuluçkaya yatıyor. Deliliğin kökünü kazıma yönündeki aciliyetimize rağmen, yeni tanrı odur, ona bir tür ibadette bulunsak bile yatıştıramayız onu: ölümümüzdür o, hiç durmadan her şeyi talep eder."

Albert Caraco

2011-10-08T09:14:00.000+02:00

Amerikalılar bana "Nasılsın?" diye sorduğunda, "Şöyle böyle" dedim. Hemen hayatımda kötü bir şeyler olduğunu düşündüler fakat benim için "Şöyle böyle" demek yeterliydi. Onlara "Şöyle böyle" diyemezsiniz. "İyiyim" ya da "Çok iyiyim" demelisiniz. Ama benim söyleyebileceğim en iyimser cümle ancak "Hala yaşıyorum" olabilir.
Krzysztof Kieslowski

Gülümse

2011-09-23T13:56:00.001+02:00

Evrenin, senin ciddi olmanı istediğini düşünmüyorum. Ben hiç ciddi bir ağaç görmedim, ciddi bir kuş görmedim, ciddi bir güneş doğuşu görmedim, yıldızla dolu bir gecede ciddi bir gökyüzü görmedim, görünen şu ki onlar kendi yollarıyla gülüp, dans ediyorlar. Onları anlamasak bile, bütün evrenin kutlama ve saadet içinde olduğuna dair ince bir duygumuz vardır. Ben size kutlama yapmayı öğretiyorum ve kesinlikle gülmek bu kutlamanın temel maddesi olmalıdır.
OSHO

Ferhan Şensoy Para Olmasa

2011-09-19T12:53:00.000+02:00

Gibi

2011-09-13T18:24:00.001+02:00

Mutlu olmanın yollarını bulmaya çalışma. Yalnızca bakış açını değiştir.
Ciddi bir zihinle mutlu olamazsın. Neşeli bir zihinle mutlu olabilirsin. Bu hayatın tamamını bir hikaye bir masal gibi gör. Öyledir. Ve bir kez bunu öyle gördünmü mutsuz olmayacaksın.

Mutsuzluk çok fazla ciddiyetten kaynaklanır.Yedi gün dene; yedi gün boyunca yalnız tek bir şeyi bütün dünyanın yalnızca bir OYUN olduğunu hatırla. Bunu yaptıktan sonra aynı kalmayacaksın. Sadece yedi gün! Fazla bir şey kaybetmeyeceksin .
Çünkü kaybedecek hiçbir şeyin yok. Yedi gün boyunca her şeyi bir oyun gibi, bir gösteri gibi al.

Bu yedi gün boyunca içsel saflığına, doğana göz atma olanağı verecek. Bunu bir kez gördüğünde artık sen olmayacaksın.
Mutlu olacaksın ve başına ne tür bir mutluluğun geleceğini tasavvur edemezsin çünkü mutluluğun ne olduğunu bilmiyorsun.
Sen sadece mutsuzluğun derecelerini gördün; bazen daha çok mutsuzdun, bazen daha az mutsuz olduğunda, bunu mutluluk olarak adlandırdın.

Dünyayı çok fazla ciddiye aldığında, mutluluğun ne olduğunu bilemezsin. Mutluluk ancak dünyanın yalnızca bir oyun olduğu görüşünü sağlamlaştırdığında ortaya çıkar.
Bu nedenle bunu dene, her şeyi büyük bir NEŞE içinde, bayram havası içinde, gerçek gibi değil,”rol” gibi yap.

OSHO

Edip Cansever / Ben Ruhi Bey Nasılım

2011-08-08T00:50:00.000+02:00

Ben Ruhi Bey Nasılım / Edip Cansever

I

Gördün mü hiç suyun yanmasını tuzda
Gördüm ben bu yaşam boyu iniltiyi
Büyük bahçelerin küçük içinde
Saksılardan birinde
Gördüm de
Uyurken uyandırılmış gibi
Beni bir sardunya büyüttü belki.

O ben ki
Bir kadında bir çocuk hayaleti mi
Bir çocukta bir kadın hayaleti mi
Yalnızca bir hayalet mi yoksa.

Ne peki
Yere dökülen bir un sessizliği mi
Göğe bırakılmış bir balon sessizliği mi
İşini bitirmiş bir org tamircisinin
Tuşlardan birine dokunacakkenki
Dikkati ve tedirginliği mi.

Bekler mi beni
Her yanı, ama her yanı çocuklar gibi gülümseyen
Bir sürü yaz gününün içinde
Acaba bekler mi beni
Uykularım, o sonsuz uykularım
Yanmış bir limonluktaki
- Ve limonlar ki her gün bir yaprak ayininde
Sesini hiç eksiltmeyen -
Ama bilmez miyim ben
Bilmez miyim hiç
Böyle sığ hayallerle oyalanmak yerine
Kısacık bir zaman olmalıydı elimde
Turfanda meyva gibi bir zaman
Yollar yollar kateden tadı ve ekşiliği
Geçerek erguvanların dönemecinden
Leylakların dörtyol ağzından
Yapıştırıncaya dek beni dudaklarına
Acının dudaklarına ve geçmişin
Bir yaban gülü yaprağı gibi beni
Ama ne gezer.

Korkmuyorum artık solmaktan
Solmaktan ve solgunluktan
Gelmişim nerelerden böyle
Kurumuş bir dere yatağı gibi
Ya da pek kurumamış da
Baygın, hasta ya da cançekişen
Çırparaktan yüzgeçlerimi dip sularında
Ya da yer tahtaları, muşamba, örtük perdelerin kasvetini
Yorgun düşerek taşımaktan
Ve ne çıkar ayırmasam kendimi
Suların büyük içkilere kavuştuğu koylardan.

Koylardan
Kapsayan o sevimsiz, o küçük aşkları da
Eskiyen turunçlar gibi ilk rengini pek aratmayan
Ayırmasam kendimi
Diyorum ayırmasam
Köhnemiş bir geminin -izine pek rastlanılmayan-
İçindeki bir yolcudan da, değerli taşlarla dolu cepleri
Cepleri yüreği cepleri
Ayırmasam da ben
Kim görürdü o yolcuyu, yani kim farkederdi beni
Sıradan acılardır çünkü bütün ilgileri toplayan
Oysa sıkıntıyı buruşuk bir iç çamaşırı gibi saklayan
Bu kımıltısız gövde
Görülmemiştir ki hiç görülsün şimdi
Görülmediği gibi gündoğumundan havalanan kuşların
Ya da bir oda kapısını açtığınız zaman
O müthiş öğle sıcağında
Pencerenin önünde örgü ören birinin
- Örgü mü, bir çay bardağını başka başka tutan ellerin becerikliliği mi-
Görülmediği gibi
Ama var mıydı sanki görülmek isteyen
Var mıydı bir şeyler bekleyen yüreğimin eskittiklerinden.

II

Ve her şey hızla yetişti sonra
Sarı bir günün kahverengi yarınına.

Yıkılmış bir ağacın üstünde yıllarca oturdum da
Gözleri avına benzeyen bir avcıydım sanki
Ağaç da çürümüş zaten
Kazımış, oymuş bir yerlerinden gelip geçen onu
Ağaç mı, içi yıllarla dolu bir kutu mu
Çözmek için mi acaba içlerindeki bir gizi
-Gizi mi, bir giz gereksinmesini mi-
Yoklamışlar orasından burasından
Kim bilir.

Ama sessizlikten başka ne bulmuşlar
Önemsiz bir iki anıdanbaşka
Ya insan kılığında ya da bir dekor taşkınlığında
Sorarım ne bulmuşlar
Çoktan yeni bir umuda dönüşmüştür onlar da
Anılar.

Oysa bambaşka şeyler olmalıydı ağaçta
Kazılmış, oyulmuş yerlerinde ağacın
Buruk mayhoş, daha çok da bir zehir tadındaki
Bir şeyler olmalıydı. Ve sanki
Yıllar var ki saklamışım orda ben

Saklamışım anlaşılan
Odasında yapayalnız doğuran bir kadının
Dışa vurmak istemediği
Ya da pek gereksinmediği
O iniltiyi andıran
Duyurulmayan her şeyi.

III

Ve her şey dönüştü işte
Kahverengi bir çarşambadan
Sapsarı bir cumartesiye.

Ansızın bir rüzgar çıktı demin
Çölde yanıt arayan alaycı bir rüzgar
Kolalı bir örtü gibi acıtıyor yüzümü
Yakıyor gözkapaklarımı da
Toplayıp getiriyor anılarımı bir bir
Uzun yolları hiç sevmeyen anılarımı.

(Kaç türlü girilirdi anılardan içeri?
1 - İşte! bir zambağın özsuyunun içilişi gibi
2 - Süt emer gibi bir memeden
Bütün renklerin ve bütün kokuların bir anda bilinişi
3 - Dibini kazıyor alanlar: dünyanın iç çekişi.)

(Ansak mı anmasak mı
Yeri mi şimdi değil mi
Bir tren yolculuğunda ve her yerde
Her şeyin ya da hiçbir şeyin hiç mi hiç çekilmezliğini
Bir hafta tatilini, bir öğle vaktini, belki bir pazartesiyi
Saatler iyi
Adamlar gülüyorlarsa iyi, gülmüyorlarsa gene iyi
Ve bütün yolcuların dalgın
Koparıp koparıp bir şeyler yediklerini
Görünüşte kararsız
Görünüşte üzgün, endişeli
Görsek mi acaba, görmesek mi
Açıp da kapalı gözlerini arada
Şöyle bir görünümü tek bir solukta
Yalandan, inatla içine çekenleri
Ya da bir köprüden geçerken, bir tünele girerken
Belirtip yüzlerinde çok görmüşlüğün izlerini
Bir tilki çevikliğiyle, acele
Katarak yolculuğa hiç yoktan bir gizemliliği
Bilmem ki, görmesek mi
Durunca tren bir istasyonda
Dudakları çatlamış, ateşli, hasta bir istasyonda
Dünyanın bütün elma satıcılarına bakıp
Bakıp da her şeyi ilk defa tanıyormuş gibi
Uzanıp pencerelerden sarkık gerdanlarıyla
Tutarak parmaklarıyla yalancı
Ve ucuzundan bir kolyeyi
Acaba görmesek mi
Bir treni ve dünyada tren olan her şeyi.

Ansak mı anmasak mı acaba
Yeri mi şimdi, değil mi
Sırasını bekleyen bir kadının, hasta
Gereğinden fazla abartılmış yüzünü
Besbelli iğrenirdiniz
Çevirirdiniz gözlerinizi yer tahtalarına
Bir duvar saatine ya da kapıya
Telefona bakardınız, tırnaklarını incelerdiniz uzun uzun
Kısaca
Kaçınmak isterdiniz o yüzden -ama bitmedi-
Gördünüz, görüverdiniz bir daha
Sıyrılmış acılardan ansızın
Sevecen, durgun, sade
O yüzü
Belki de, orda, acele
Karar verdiniz
Bir anneniz olsun isterdiniz böyle
Ve belki sarılıp öpmek isterdiniz onu
Her neyse...

Söylesek, yeniden mi söylesek şimdi de
Ben uzun yolları hiç sevmem
Doğacak bir çocuk gibi beklemeli anılar
Ansızın doğmalı, ansızın ölmeli saniyelerde.)

IV

Bırakıp gidiyor anılarımı rüzgar
Denize bırakılmış çöpler gibi
Yol kenarlarında birikmiş gereksiz eşyalar gibi
Geri veriyor ve çekip gidiyor usulca.

Bulanık bir havuzun yanında buluyorum kendimi
Bakımsız, taşları kırık bir havuzun yanında
İçinden koyu yeşil bir çocuğun baktığı
Çürümeye yüz tutmuş yaprak renginde
Ağlaması yağmurlu bir sundurmaya benzeyen
Kırık iskemleleri, çatlamış mermer masasıyla
Yağmurlu bir sundurmaya
Ve pencerelerde belli belirsiz bir kadın
Pencerelerde ve her yanda.

Bir çocukta bir kadın hayaleti mi
Bir kadında bir çocuk hayaleti mi
Yalnızca bir hayalet mi yoksa.

(Nerdeyim
Kelebeklerden dokunuşlar alan bir yaprak gibi inceyim
Para bozduranların az çok bildiği
Adres soranların gene bildiği
Bir sokakta bir aşağı bir yukarı
Saatlerce dolaşanların hemen hemen bildiği
Amansız bir güceniğim.)

Geri getiriyor bunları rüzgar
Geri getiriyor anılması kırmızı bir konağı da
İniltili, hasta bir konağı da
Çatısında baykuşların tünediği
Birtakım iplerin düğümlendiği tahtaboşlarda
Ve bütün konuşmaların tek bir cümlede toplanıp
Suskunluğu bir anıt gibi yükselttiği
Bir konağı ve konağın olanca görkemini
Geri getiriyor rüzgar.

(Konaksa yandı çoktan
Tertemiz bir asfalt ezip geçti onu
İyi biliyorum tertemiz bir asfalt
Ezip geçti onu
Kırmızı bir konak mezarı gölgesi bırakarak.)

Ve yıllar ve günler ve saatler ayarlandı
Caddeler, işhanları kahveler ayarlandı
Meyhaneler, genelevler
Pasajlar, dar sokaklar, geçitler
Soğuk biralar ayarlandı, soğuk her şey
Ve bütün ilişkiler
Birden yerini aldı.

Ve her şey yetişti gene
Sarı bir çarşambadan
Kahverengi bir cumartesiye.

V

Ben Ruhi Bey, nasıl olan Ruhi Bey
Nasılım
Bir yaz ikindisinden çıktım geldim
Diyelim bir pazartesiydi, biraz da şöyle geldim
Kapıyı iyice kapadım
- Kapadım mı, evet, kapadım -
Çitlenbik ağacının altından geçtim
Frenk üzümlerinden bir iki salkım kopardım
Dişlerimle sıyırdım
Sardunya renginde ve sardunya tadında idiler
Biri fotoğrafımı çekiyorkenki gibi durdum
Azıcık gülümsedim
Ve dünya bana gülümsedi
Çakılların üstünden yürüdüm
Yürüdüm ki, bir sese benziyordum sanki
Yüzyıllarca önce kırılmış bir kemik sesi
İyice duydum
Çıkarken bahçe kapısını açık bıraktım
- Çok yüksekti. Deniz dibi renginde ve demirdendi. Üstünde aslan başı
kabartmalar vardı. İki yanında çok yüksek iki duvar uzar giderdi.
Dışardan çam ğaçları görünürdü. Bir kırbaç gibi görünürdü. Ve
ağaçların üstünde kırbaç kılıflarına benzeyen ve evlatlıkların mavi
pazen giysilerini andıran kalınlaşmış bir gökyüzü dururdu -
On sekiz on beş trenine yetiştim
Geniş kadife koltuğa oturdum
Puromu yaktım - iki kibrit harcadım -
Akşam gazetelerinde pek bir şey yoktu
Haydarpaşa'ya kadar bulmaca çözdüm
İskelede saçları çok iyi taranmış bir kız bana baktı
Bakışından tedirgin oldum
Giyimsizdi, boyasızdı, bakımsızdı
Vapurla Karaköy'e geçtim
Tokatlı'ya uğradım
Köprüden aldığım Fransız dergilerini karıştırdım
Kirazla bir kadeh rakı içtim
Çıkarken boy aynasında kendime baktım
Oldukça yakışıklıydım
Gömleğim temizdi, beyaz ceketim
Tertemizdi ve ayakkabılarım
Pantolonum ütülü
Yelek cebimde ince altın bir zincir
Sarı ve ince bıyıklarım
Tam Ruhi Bey bıyığıydı
Ve iki parmağın arasında bir çiçek sapı
- Zakkum muydu, değil miydi, belki yazpatı -
Boynumda menekşe rengi bir papyon
Hafifçe sarkık
Dudağımda bitti bitecek bir sigara
Kenarında dudağımın
Dışarı çıktım.
Tünele bindim, Asmalımescit'teki Viyana lokantasına geldim.
Avusturyalı karı koca beni karşıladılar
İkisi de eğilerek ben dimdik durdukça onlar bir kez daha eğilerek beni
karşıladılar
Benden başka oldukça şişman iki adam daha vardı. Beyaz Ruslardandılar, gözleri
necef taşı gibi sert ve parlaktı
Tezgahta bir Leh Yahudisi votka içiyordu, yüzündeki ince damarlar fırçayla
çizilmiş gibiydi, bir silinip bir canlanıyorlardı.
Soğuk et getirdiler bana, omlet, bira filan getirdiler
Üstüne kremalı ahududu getirdiler, likörle kahve getirdiler
Çıkarken bolca bahşiş bıraktım.
Markiz'e uğradım, dört mevsimden süzülmüş bir konyak içtim
Düzeltip arada bir bıyıklarımı
Uçları hafifçe ıslak
Bir ara pencere camında kendime baktım
Baktım ki, ben Ruhi Bey
Nasıl olan Ruhi Bey
Daha nasılım.

Oradan Galatasaray'a kadar yürüdüm
Bir kadının pembe beyaz teni dağılıp uçuşarak
Gezindi ortalıkta bir süre
Ve durdum
Durdum bu güzel yaz ikindisinden çıkıp
Bambaşka bir sonbahar sabahını giyinceye kadar Nasılım.

VI

Nasıl olacaksınız Ruhi Bey
Bugün de erkencisiniz Ruhi Bey
Şarapla bira mı içiyorsunuz Ruhi Bey
Böyle sabah sabah Ruhi Bey
Akşam akşam Ruhi Bey
Akşam sabah Ruhi Bey
Cıgara alır mıydınız Ruhi Bey
Yakalım Ruhi Bey, yakalım
Böyle üşümüyor musunuz Ruhi Bey
Benim de ayakkabılarım su alıyor Ruhi Bey
Ne olur ne olmaz
Önümüz kış Ruhi Bey
Ee, daha nasılsınız Ruhi Bey
- İyiyim, iyiyim.

(Gelsem gelsem bir solgunluktan gelirim
Kızgın bir sardunyanın üstelik üvey çocuğu
Pembe pembe azarlanırım
O ölür ben azarlanırım
Kocaman bir konakta uzarım kısalırım
Ellerim tırnaklarım
Yeni kırpılmış bir koyun derisi gibi pespembe
Ve sıcak
Gözlerim, gözlerim benim
Denizi ilk defa gören bir çocuğun
Birdenbire yaşlanması neyse.)

Sizinle görüşelim Ruhi Bey
Vaktim yok, vaktim yok
Ruhi Bey, görüşelim
Vaktim yok görüşmeye kimseyle
Ruhi Bey!
Kendimle bile, kendimle bile.
(Olmaz ki, kimse kimseyi sevemez
Ama hiç kimse.)

BİR ÇİÇEK SERGİCİSİ DER Kİ

Bin dokuzyüz on iki miydi, bin dokuz yüz elli iki miydi
Güneşli bir öğle miydi, çiçekler gölgesiz miydi
Ellerim kirli miydi
Neydi
Çiçeklere su mu serpiyordum, bir karanfil çok mu uzaklardan gelmişti
Bilmem ki
Benim bütün yaşamımda hep karanfiller olmuştur
Her zaman hatırlarım
Sanki bir karanfilden sürekli doğmuşumdur
Bin dokuz yüz on iki doğumlu bir karanfili
Karım göğsüme takmıştı. Şimdi ben çok yaşlıyım
Şimdi ben nedense çok yaşlıyım
Herkesi ayrı ayrı tanımam
Ruhi Bey'i İçerenköy'den tanırım
İçerenköy'ü iyi bilirim de ondan
Kaç yıl önceydi, şimdi unuttum
Babasını da tanırım
Kaç yıl önceydi, bilemem
Üryani eriği gibi gözleri vardı
Çizmeleri, kamçısı
Ruhi Bey, benden çiçek alırdı
O zamanlar sokak sokak dolaşırdım
Çiçek alanları iyi bilirdim
Ruhi Bey de çiçek alırdı
Nedense benden alırdı. Çünkü ben çiçekleri çok biçimli tutarım
Kuşkonmazları sevmem, kullanmam
Çiçeklerin aralıklarına bakarım
Sanki ben onları hep yeniden yaratırım, yontarım
Bin dokuz yüz kırk üçde biri öldü
Boynu değil, bir karanfilin sapıydı, yana düştü
Düşünce öldü
Bir ölülük sindi ellerime
Bir ölülük bana sindi
Ona sergimde her zaman bir yer ayırırım
Kimseler bilmez
Ben işte gizli gizli onu sularım
Karanlık bir karanfilliği
Yoklukta bir karanfilliği
O gün bugündür bütün çiçekler
Karanfildir benim için.

Bir gün de bir demet karanfilim yandı
Bir demet karanfilin penceresi, kapısı
Nedense yandı
Önce giyinik bir ev görünümündeydi, öyleydi
Takındı kırmızılarını sonra
Süslendi
Bir boşluk edindi orda kendine
Hemen oracıkta bir boşluk
Açtı şemsiyesini ve gitti.

Ben şimdi oğlumun yanında kalırım
Onun kırmızı yapraklardan yapılmış
Bir zamandışılığı vardır
Beni anlamaz
Anlamaz, niye anlasın
Anlaşılmak! -değil mi ama- sanki kimsenin olamaz

Ben kendime bir karanfil mezarı satın aldım
Beni oraya gömecekler
Ruhi Bey cenazeme gelecek
Ama hangi Ruhi Bey
Doğrusu biraz şaşırdım
İçerenköy'deki Ruhi Bey gelmez
Osadece karanfil satın alır
Ölümü pek beğenmez
Şimdiki Ruhi Bey ölümedaha yatkındır
Yaşamaya da
Ölümle yaşam arasında bunalır bunalır
Ben bu kadarını anlarım
O gelir beni kaldırır
Bir karanfil kalabalığına arrtık katılır
Geçen gün gördüm
Acımayı unuttum
Sevinmeyi unuttum
Ben her şeyi artık unutuyorum
Ama ogeçerken ne yalan söyleyeyim şuramda birağrı duydum
Ağrı da değildi belki, hani, nasıl
Gövdemi yeniden buldum
Acılar acılara eklenince ağırlaşıyor
Gövdem de ağırlaşıyor
Ruhi Beyle kocaman bir demet karanfil oluyoruz
Şu üstümdeki boşluk kadar
Bir demet
Yok artık pek konuşmuyoruz
Benim sözlerim eskidi
Onunki de eskidi
Zaten kelimeler sonludur
Öyledeğil mi
Donuk donuk bakışıyoruz
Ben ölüme iyice yakın
O yaşamaktan uzak
Öyle bir gök içinde durmuş gibiyiz
Karanfiller ölürken
Karanfillerden bir deniz.

BİR MEYHANE GARSONU

İşte
Isınmış parke yolun kokusu
Demek ki ben mutsuzum
Tuhaf bir su içmişim de sanki içim görünüyor
Gözlerim buzdan
İçimde yaz kırıkları.

Eklemek gerek
Büyümesi gibi bir salyongozun
Yıllarla değil, yıllarla değil
Saniyelerle kıvrılmıştır kabuğum.

Aynalıpasaj'ı geçtim
Geçerken sağlı sollu aynalara baktım - her günkü gibi -
Vitrinlere baktım, düğmelere, fremuarlara
Yukardaki taş heykelciklere baktım
Bakmasam ne yapacaktım, açılıp kapanmaya başladı dudaklarım
Gözkapaklarım
Açılıp kapanmaya
Açılan kapanan çözülen
Ne varsa duyuyordum kendimde
Balıkpazarı'na saptım.

Ben balıkpazarı'na sapınca
Dünyada sayılmayan bir adamdım
Nasıl duruyorsa gökyüzü sayılmadan
Boylu boyunca bir duvar
Ve uzay nasıl duruyorsa
- Uzay ki mutluluktur
Ele geçmeyen bir sonsuzluktur uzay -
Ben masallara şunu bunu taşırdım.

Oldukçe dar bir sokağa gelince durdum
Karşıdan karşıya çamaşırlar asmışlardı
Mor, pembe, beyaz çamaşırlar
Kızgın yaz güneşinin altında
Hoşlandım
Anahtarı kilide soktum, bundan da hoşlandım
Çevirdim bir iki kez, kapı titredi
Ben de titredim
Dükkanı açtım.

Karşıki evler çoktan uyanmıştı
Hemen herkesi az çok tanırdım
İki kocakarı, levanten, dama oynuyorlardı gene camın önünde
Çinko balkonda bir kız çocuğu ağlıyordu
Oydu
Bir satıcıya sesleniyordu, oydu
Besbelli yeni uyanmıştı, saçları dağınıktı
Zayıftı, sürekliydi, değişmiyordu
Sesi inceydi, isterikti
Saate baktım dokuz buçuktu.
Ne yaptım da ben, daha sonra ne yapacaktım
Önce helaya girdim, bir süre helada kaldım
Terledim, adını bilmediğim bir kokuyla koktum
Mutfağa girdim
Patatesleri soydum yıkadım
Domatesleri salatalıkları
Soydum yıkadım
Muska böreği sardım kaldırdım
Bira kasalarını, boş şişeleri
Dükkanın önüne çıkardım
Camları sildim, ortalığı süpürdüm
Sonra bir iskemleye oturdum
Orda yüz binlerce cinayeti ben
Ve intiharı
Bir mutluluk gibi dışımda duydum.

Evet, gelirdi
Ruhi Bey mi dediniz, evet, gelirdi.

PATRON MASAYA GELİR

Ben patronum, şöyle böyle bir adamım
Bırakın konuşayım
Bir bira içeyim konuşayım
Kim ne derse desin kadınlara düşkünüm
Ne yapayım öyleyim
Kadın dendi mi sanki ben
Vişneli bir dondurmayı durmaksızın yalarım.

Ruhi Beyi pek tanımam
Yok, hayır, belki de iyi tanırım
Neden derseniz ben herkesi iyi tanırım
İşsizim, dülgerim, boyacıyım
Herkesle bir olurum
Kişiliksiz kalırım.

Günün herhangi bir saatinde çıkar gelir
Nasılsınız Ruhi Bey, derim
O her zamanki gibi: iyiyim, iyiyim!
Şu köşedeki masa onundur
Başkası oturmuyorsa gider oturur
Şaraptan başka bir şey içmez
Bazen şarapla birayı karıştırır
Doğrusu sarhoşken hiç görmedim
Tersine çok incedir, derim ki biraz da soyludur
Nedense bulutlanır gözleri arada
O zaman kimseyi görmez
Uzaklara bakar yalnızca
Benimle konuşurken, gazetesini okurken
Ruhi Bey uzaklara bakar
Sanırsınız ki işte çok uzaklarda bir Ruhi Bey daha var
Bana öyle gelir ki durmadan geri çağırır onu
Ama durmadan
Ve alır karşısına - neden bilinmez -
Suçlu bir çocuktur da sanki o, gizli gizli azarlar.

Parası varsa verir
Yoksa hiç bir şey söylemeden çekip gider
Sonra bir cep saati vardır, arada çıkarıp bakar
Ama bilirim saatle filan işi yoktur
Zaten zamanla işi yoktur ki Ruhi Beyin
Hep aynı elbiseyi giyer
Yazın ceketini çıkarır
Kravatı ip gibidir, incedir
Ayaklarına hiç bakmadım
O kadar ilginçtir ki yüzü, ayakları bilmem var mıdır.

Bu meyhaneyi yirmi yıldır işletirim
Doğrusu Ruhi Bey gibisini hiç görmedim
Mısırçarşısı'nda baharatçı dükkanları vardır, bilirsiniz
Ruhi Beyi ben o dükkanlara benzetirim
Binlerce şeydir çünkü Ruhi Bey
Nanedir, ada çayıdır, zencefildir
Bu çevrede herkes onu tanır
Bana sorarsanız tanımaz
Şöyle ki, bir ayakkabı çivisi gibi kendine batar
Şarabıyla batar, uykusuzluğuyla batar
Gülmesi hüznüne
Konuşması susmasına batar.

Çok oturmaz, usulca kalkıp gider
Sıkılır da mı gider, pek anlamam
Anladığım bir şey varsa
Şu bardağı görüyorsunuz ya
Bardağa birayı boşalttığım gibi gider
Gitmeden önce biraz silikleşir
Sonra büsbütün solar
Gerçekte
Dört mevsimin karışımı gibidir Ruhi Bey.

Size bir olay anlatayım, çok kısa
Bir kış günüydü, kar yağıyordu
Gök sapından boşalmış papatya yaprakları gibi duruyordu
Kapıda Ruhi Beyi gördüm
Gözleri kıpkırmızıydı
Çiğnenmemiş karın üstünde
İki tek kokina gibi duruyordu gözleri
Beni birine gösteriyordu eliyle
Yanında kimseler yoktu
Birine yakınıyordu benden
Yanında kimseler yoktu
Bir adım daha attı
Eli bir bıçak ucu gibi sipsivriydi, uzundu
Ve nasıl olduysa oldu
Yitirdim bir anda gözden
Hani düş gördüm desem
O zaman sağ bileğim niye kanıyordu.

KÜRK TAMİRCİSİ YORGO VE KÜÇÜK BİR OLAY

Tepebaşı'ndan Pera'ya girerken
Küçük bir alandan geçeceksiniz
Geçmeyin!
Sağda ufak bir dükkan vardır, benimdir
Kapının üstünde KÜRK TAMİRCİSİ YORGO yazılıdır
İyi havalarda kapısı açıktır
İçersi biraz loştur
Loşolsun, ben severim, böylesi daha güzeldir
Ben, karım, bir de anjel
Biz üçümüz kürk kaplarız, kürk dikeriz
Anjel elimzide büyümüştür, iyi kızdır
Hemen hemen hiç konuşmayız - içersi biraz loştur -
Yoktur ki ne konuşsak yıllarca konuşmuşuz.

Ama baksak ki birbirimize arada
- Yorulunca işten bakarız da -
Sanki herkes yeni bir haber getirmiş gibidir
Öyledir öyledir
Yüzlerimiz ona göre kesilmiş
Ona göre biçilmiştir
Çünkü insan yalnızken katettiği yollardan
Ne zaman geri dönse yeni bir haber getirir
- Doğrusu kentlerden kentlere mektuplar da böyle sessiz gider -
Ve dışardan biri geçse gözlerimiz ona dikilir
Çok görmüşümdür iş hanlarındaki terziler
Kapıları açık terziler de böyledir
Biri merdivenleri çıkmayagörsün
O çıraklar kalfalar yok mu
Dişlerinde iğneler, iplikler
Başlarını kaldırıp
Hepsi birden göz kulak kesilirler.

Her neyse
Biz karı koca masada çalışırız
Anjel yerde çalışır
Nedense hoşlanır bundan, yerde çalışır
Biraz da açık saçık giyinir - söylerim, dinlemez -
Kürkleri bacaklarının arasına sıkıştırır
Kızarsa donunu filan gösterir - söylerim, dinlemez -
Yeni evlidir, kocası burada yoktur.

Ruhi Bey derler bir adam vardır
Ne bileyim işte, böyle bir adam vardır
Cin gibidir, nereden geldiği bilinmez
Dükkanın önünde durur
Tam şurada dikilir
Git dersin gitmez
Bu kez de Anjel'e dönerim
Anjel, derim, bak kızım Anjel
- Söylerim, dinlemez -
Yeni evlisin, kocan ne der
- Hiçbir şey demez!

Yeğeni vardır bir de Anjel'in
Şu karşıki dükkanda çalışır
On altı yaşlarında, çocuk
Bir gün yakaladığı gibi Ruhi Beyi
Tuttuğu gibi yakasından
Gerisini sormayın daha iyi
- Çünkü ben böyle şeyleri pek sevmem -
Hep birden karakolluk olduk
Bu olaydan tanırım işte Ruhi Beyi.

Gene mi
Evet, geliyor
Seyrek de olsa geliyor
Bakıyor bakıyor bakıyor yalnız
Anjel desen öyle
Bacaklarını dikmiş oturur
Aldırdığı bile yok
Ruhi Bey de artık fazla kalmıyor.

RUHİ BEY ANLATIYOR:
BİR DÜĞÜN GÜNÜ VE SONRASI

Kısacık bir gündü, bir iki dakikalık bir gündü
Çocukların günü gibi bir gündü
Kahverengi fotoğrafları vardı, bulanıktı
Hiçbir şey açık seçik görünmüyordu
Kocaman bir bahçe olmalıydı, orda burda
Tavuskuşları olmalıydı, herbiri
Öyle bir başına hiç kımıldamadan duruyordu
Saniyeler sümbüller gibiydi
Saniyeler sümbüller gibiydi dokunsam iki parmağım arasında akıyordu
Kısacık bir gündü.

Bir kişi bile yoktu
Hayrünnisa ile ben vardım
Seylan taşları ile işlenmiş bir iğne vardı
Yansıyan kırmızılık taranıyordu güneşte
Kan gibi parlıyordu
Şöyle böyle hatırlıyorum
Beni ölüme uğurlayan bir düğün günü
Babamı hatırlıyorum
Babamın ölümünü
Kırbacıyla birlikte bir çam ağacına gömülü
Annemsa odasında babamın
Hasta yatağında
Kımıldamadan yatıyor
Pencerede sapsarı bir limon görüntüsü
Duvarda rengarenk bir kırbaç koleksiyonu
Hatırlıyorum
Dişleri vardı Hayrünnisa'nın
Hatırlıyorum
Bir şeyler vardı, ortasından kesilir gibiydi
Dişleri bembeyazdı
Kesilen her şey bembeyazdı
O dişleriyle vardı, ben yoktum
Seylan taşlı iğnenin altındaydım, ben yoktum
Hayrünnisa vardı, ben yoktum
Üç gün üç gece geçti, ben yoktum
On gün daha geçti,sonra ben günleri unuttum
Bir kuşluk vaktini iyi hatırlıyorum
İçerenköy'deki tozlu bir yolu
Postacıyı
Terziyi
Oyanmış limonluğu
Çiçek satan adamı
Bir otobüs durağını iyice hatırlıyorum
O yoktu.

Ve bir sabah ben vardım
Koskoca bir konağı bir başıma soydum
Yer halılarını çıkardım, kalın kadife perdeleri
Maun konsolu, Çin porselenlerini, gümüş takımlarını
Hatırlıyorum
Mineli pandantifleri çıkardım, altın zincirleri, pırlanta yüzükleri
Büyük kristal avizeleri, sedefli koltukları
Bursa çatmalarını, Beykoz koleksiyonlarını, minyatürleri
Hepsini, hepsini bir bir çıkardım
Tutkuyla çıkardım, şehvetle çıkardım
Öfkeyle
Kanını akıtaraktan konağın
Hatırlıyorum
Konakta o gece konakla kaldım.

BİR GENELEV KADINI VE...

Girdi
Sırtında eski bir ceket vardı
Bir yerlerden sızmıştı sanki, gün ışığı gibiydi
Sarışındı
Önce bir süre kapının önünde durdu durdu
Gölgelendi, inceldi, beni gördü
Pek önemsemedim
Baktı, hiç konuşmadı
Oysa bir İsa tasviri gibi uçumluydu, güzeldi
Yer gösterdim, oturmadı
Bir sigara yaktım, ona da verdim
Aldı
Sigarasını ben yaktım
Kısa bir gülümseme yürüdü dudaklarından
Benim dudaklarıma da geçti
Çocuklar gibi kızardım
Öteki kızlar gülüştüler
Ben kendimi sevdim, güvendim
Saçlarımı düzelttim, göğsümü biraz kapadım
Bana elini uzattı, ellerimiz birbirine değdi
Sıcaktı, inceydi, kıskanırım anlatmaya bu eli
Ağır ağır odama çıktık.

Girdi
Açık pencereyi kapadım
Perdeyi çektim
Arkamı döndüm, yavaş yavaş soyundum
Bileğimdeki saati çıkardım
Sigaramı söndürdüm
Tam o zaman..
Zaman da değildi belki
Önce korkunç bir gözyaşı seli
Sonra alabildiğine bir kayalık
Kayaların üstünde bir kertenkele
Ardından bir ormanın uğultusu
Binlerce kanat sesi
Sağ elinde bir bıçak
Yok, hayır, bıçak da değildi
Vuran, ezen, öldüren bir el
Ve eller
Ve dişler
Kendimden geçtim.

Bir daha gelmedi, hayır, bir daha hiç gelmedi
Ama onunla ben
Ne zaman istedimse o zaman yattım.

RUHİ BEY VE LİMONLUKTAKİ YANGIN

Niye lmalı öyleyse
Aşk mutlu bir sürgünlükse.

Üvey annemdi benim, ben sarışındım
On altı yaşındaydım, sarışındım
Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz
Yalnızdım, karışıktım
Beni tanıyan kimseler yoktu
Hiç yoktu
İçime kapanıktım
Büyük ağaçların altında
Havuzun kırık taşları arasında
Bilmezdim mutluluk nedir
Bilemezdim
Alıp başımı gitmek isterdim
İsterdim ama, kalırdım

Sanki kar yağışlarının ardından
Uzun süren kar yağışlarının ardından
Sevimsiz bir lunaparkta
Kimsesiz bir atlıkarıncaydım.

Bir limonluğumuz vardı, öğle saatlerinde
Bazen o limonlukta uyurdum
Karışık düşler görürdüm
Yalnızlık?
O bir başına kalırdı, ben bir başıma kalırdım
Sanki hiç tüketilmeyen bir otobüs durağı
Gibi kalırdım
Bir gün
İçeri girdi, uyanıktım
Yarı uzanmıştım, uyanıktım
Bir üşümüşlüğü tutuyordum yüzümde, uyanıktım
Dudakları aralıktı, ben uyanıktım
Öyle bir süre durdu, baktı
O baktı ben de baktım
Yanıma usulca uzandı
Uzandığını görmedim, ama uzandı
Dağıldı, uçuştu, bir gülüş gibi uzandı
Önce şaşırdım
Önce hiç kımıldamadım
- Yalnızlık biraz azaldı -
Saçlarımı sevdi, hiç kımıldamadım
Bir biçim değildim sanki, bir nesne, bir şey değildim
Biraz utandım
Sokuldu bana iyice, bana sarıldı
Dudaklarımı aldı, dudaklarımı taşırdı
Köpüren sütler gibi taşırdı
Köpükler içinde kaldım
- Mevsim her zamanki gibi yazdı -
Birden beyaz bacaklarını gördüm
Sonra her şeyi gördüm
O her şeyi ben ilk defa gördüm
Ses çıkarmadım
Ses çıkarmadım, köpüren sütler gibiydik
Beni yeniden öptü, üstüne çekti beni
Köpüren sütler gibiydik
Limonlar beyazlandı
Bir limondan başka bir limona geçtik
Bir limondan başka bir limona geçtim
Gözlerim süt gibiydi, sayısız gözlerim vardı
İlk defa vardı
Upuzun sürdü, kısacık sürdü
Beni bıraktı
Ayağa kalktı, saçlarını düzeltti
Süt dindi
Ama ben kaldım
Çoraklar, çöller, tuzlu denizler gibi kaldım
O gözlerini dikti bana
- Ben suyun yanması gibi tuzda -
Anlamsız, uzun
Gizli, korunaklı
Yüzüyle itermiş gibi ilk defa gördüğü bir yaratığı
Yıllarca, ama yıllarca
Baktı baktı baktı.

Kimseye bir şey söylemedim
Ama bir daha gelmedi
Ne sevgi, ne nefret, ne önceleri bir şey duymadım
Sadece gelsin istedim
Uyanık bekledim
Gelsin istedim
Ama bir daha gelmedi.

Anladım neden sonra
Anladım kötülük olsun diye geldiğini limonluğa
O bembeyaz dişleriyle yoktu, ben vardım
Üç gündüz daha geçti, ben vardım
On gün daha geçti, sonra ben günleri unuttum
- Unutmak! ben büyüdükçe o benim çocukluğum -
O yoktu
Beni uyardı, beni yalnız bıraktı, anladım
Çocukken vururdu, kanatırdı, ezerdi
Bu kez de
Anladım severekten
Okşayaraktan yapmak istedi aynı şeyi.

Üvey annemdi, ben sarışındım
O da sarışındı
Beni uyardı, beni yalnız bıraktı

(Açık saçık giyinirdi, pek anlamazdım
Dudaklarını ıslak tutardı, pek anlamazdım
Şehvetle aralardı, bembeyaz dişlerini görürdüm
Bembeyaz dişlerini görürdüm
Bembeyaz
Kalçalarını okşayaraktan tutardı.)

O günden sonradır ki iyi tanıdım ben kanı.

Bir gece uykudaydı bütün konak
Gizlice bahçeye çıktım
Yaralı bir hayvan gibi sürünerekten
Sokuldum limonluğa usul usul
Döktüm bir şişe gazı ve limonluğu yaktım.

KISA BİR NOT:
KONAKTA SON GÜN VE..

Ve yıllarca sonra kadının ölüsünü
Bir bulantı cenazesi gibi kaldırdılar içimden.

O gece konağın bütün lambalarını yaktım
Elimde bir içki şişesiyle ben
Sanki bir insan şehrayini vardı da, ben
Gecesiz bir sarışındım
Gecesiz bir sarışındım ve işte
Bütün kapıları açtım kapadım
Kırdım parçaladım elime ne geçtiyse
Biblolar mı olur, yağlıboya tablolar mı, kristal takımlar mı
Elime ne geçtiyse
Açtım pencereleri dışarı attım.

Durmadan atıyordum, eşyalar bitmiyordu ki hiç
Eşyalar bitmedikçe öfkeyle içiyordum
Ve kinle
İniltiler duyuyordum aşağıdan yukarıdan
Ve bağrışmalar
Ve çığlıklar duyuyordum bir de
Tanıdığım artık ve bildiğim iyice
Acayip hayvan seslerine benzeyen
- Konak ki bir şimşekti de, elle düzeltilmişti sanki bir yağmur öncesinde -
Uşaklar evlatlıklar birbirine giriyordu
Birbirlerinden çıkıyordular
Aralarına karıştım
Boşaldım boşaldım boşaldım
Ve bilirdim, biliyordum, süresiz bir sarışındım
Başkalarını da çağırdım daha sonra
Ve karşıladım.

Oramlakarşıladım, en çok oramla
Kapıda karşıladım, düşümde karşıladım
Bir sürü adamlar geldi,o bir sürü adamla bir sürü kadınlar
Nerde kim varsa işte bir bir geliyordular
Mutsuzlar, umutsuzlar, uyumsuzlar
Ellerinde paketlerle geliyordular - neler yoktu ki -
İçkiler, çiçekler, pastalar
Küçük küçük paketler, büyük büyük kutular.

(Ah, ne de çok şeyleri vardır da, nasıl
Hep böyle yerinde harcar bu kentsoylular.)

Giysiler giysiler gene giysiler
Fiyonklar, boncuklar, payetler
Değerli - değersiz, sahici - yalancı
Türlü türlü iğneler, yüzükler ve kolyeler
Önce hep nasılsınızlar, lütfenler, oturmaz mısınızlar
Denenmiş iç geçirmeler, gizliden bakışmalar
Ve yaldızlı cümleler
Bu pazar ne yaptınız? Hangi pavyonda? Sahi mi?
İğreti kahkahalar, ucuzundan gülmeler
Bacak bacak üstüne atmalar, yerlere uzanmalar
Sigaralar içkiler
Sonra gene içkiler, hiç bitmeyen içkiler
Ve dudaklar ve gözler, ince uzun boyunlar
Memeler, kalçalar, kıçlar, falluslar
Ve yavaştan seviciler, ibneler
Poz kesen jigololar.

(Nasıl da vaktini bilirler her şeyin
Ve vaktinde girişirler herşeye bu kent soylular.)

Sabaha karşı duruldu her şey
Gidenler, gelenler, yeniden gidip gelenler
Duruldu konak
Denizanaları gibi açıldı kapandı
Sızanlar mı dersiniz, uyuyup kalanlar mı
- Elle düzeltilmiş bir yağmur sonrası mı acaba -
Bir ara yağma edildiydibütün kamçılar
Ne kalmışsa kırıp dökmediğim
Fırlatıp atmadığım
Yağma edildiydi gümüş şamdanlar
Saatler, konsollar, sehpalar
Perdeler, avizeler, halılar.

(Bilmezsiniz siz, bilemezsiniz
Görseniz nasıl ince
Nasıl da kibardırlar bu kentsoylular.)

Kanadı kanadı kanadı o gece bütün konak
Görkemli bir Kadın kaburgasını andıran konak
Bahçede acı acı bağıran tavuskuşları.

(Kim ne derse desin iyi bilirler kovulmayı da
Azıcık sırıtırlar, azıcık da şakaya filan alırlar
Ve usuldan ve bozmadan hiç durumlarını
Çıkarlar kırıtaraktan dışarı
Yalanla avunurlar, yalanla korunurlar
Bilmezler utanmayı hiç bu kokuşmuş kentsoylular.)

Yaktım konağı da o gece
Bir daha, bir daha yaktım
Yüzlerce, yüzbinlerce yaktım hiç usanmadan
Aklımda bunlar kaldı sadece.

Soluksuz sessiz
Gölgesiz devinimsiz
Bir Ruhi Bey olarak Ruhi Beysiz
Kentin içine kadar sokuldum.
Ağzımın içi zehir gibiydi
Tuttum bir sigarayaktım
Kravatımı düzelttim
Ayakkabılarımı sildim
Ve sordum:
- Ben Ruhi Bey nasılım
- Sahi siz nasılsınız Ruhi Bey
- İyiyim iyiyim.

BİR OTEL KATİBİ

Anlamadığım şu
Ben neden bir otel katibiyim
Eskiyim, renksizim, kimsesizim
Yontulmuş kalemlerden, sosisli sandviçlerden iğrenirim
Papazlardan, homoseksüellerden iğrenirim
Kız kurularından ve saldırgan dullardan
Ve yaşlı adamların sararmış dudaklarından
Ve deli saraylılardan, onların aybaşı kokularından
Kendimden kendimden
Ve nedendir ki ben
Sararmış bir sürahide kirli bir su gibi bekletirim.

Günlerden ne? Pazartesi! İyi bilirim
Ama gün nedir bilmem
Çiylerle çiçeklerle çamlarla doldurulmuş gün
Göğsü bir martı göğsü gibi denizlere değen
Parklarda bahçelerde göz dolduran gün
Bir çocuğun gözlerinden gözyaşı içen
Sesini bir ayin gibi uzaklardan duyduğum
Gün nedir.

Kokular vardı ayrı ayrı, ben unutmuşum
Hepsi şimdi bir otelin kokusu
Kullanılmış çamaşırların ve bavulların kokusu
Ve telefonların ve kapısı açık helaların
Ve hasta soluklarının, tozlu yer halılarının
Sabahlara kadar yanan ampullerin kızgın
Birbirine karışmış, değişmeyen kokusu.

Ruhunda kasvetin suyunu buldu
Kimdir
Olsa olsa bir otel katibidir
Bir otel katibi her yerde bir otel katibidir
Gözlüklü ve tedirgindir
Hiç yıkanmamış gibidir, parmakları sarıdır
Ön dişleri çürüktür, avuçları terlidir
Yıllar var ki bir kumaş düşler kendine
Ve bu yüzden olacak sanki biraz terzidir.

Sorarım - ki otel katipleri sorar - bir terlik nedir
Terliğin yenisi yoktur
Geçmişi yoktur, geleceği yoktur
Yeri ve kimliği zaten yoktur
Bir terlik bir terliktir o kadar.

Bilirim kötünün kötüsü bir oteldir burası
Odalarında hamam böcekleri, sinekler
Pis yataklar, lekeler, sararmış çatlak lavabolar
Peki bir insan nedir
Sorarım - ki otel katipleri sorar -
Bir gün gittikçe ufalıyordum
Düş müydü, gerçek miydi, iyi bilemem
Oturmuş bir küvete kuruyup kayboluyordum.

Şarkıcılar, sokak çalgıcıları gelir en çok
Sokak kadınları, serseriler
Evet, ara sıra Ruhi Bey de gelir
Kan renginde gelir, yolunu şaşırmış bir böcek gibi gelir
Sapından eğilmiş bir gelinciğin öğle uykusu gibi
Çocuksu hafif

Tam bizim otelliktir
Sanırım elbisesiyle yatar, ayakkabılarıyla
Sabah olunca erkenden kalkar
Ve kalkar kalkmaz başlar içmeye, doğrusu pek anlayamam
Uçak saatlerini sorar, lüks lokantaları sorar bir de
Pek anlayamam
Şu var ki, kendiyle eğlenir gibi sorar
Elinde vapur tarifeleri, kataloglar
At yarışı listeleri
Yanaşır pencereye, ışığa tutar birer birer hepsini
- Otel her zaman loştur -
Bakar bakar bakar.

Nemli bir havlunun yere bırakılışı gibi
Çöker bir iskemleye sonra
- Çoğu zaman böyle yapar -
Sokağa bakar aralıksız
Öyle bakar ki, sokakta bir şeyler olmuş sanırsınız
Sanki bir cinayet işlenmiş, biri parasını çarptırmış
Ya da terkedilmiş bir kadın yakalamış kocasını
Bağırıp çağırıyordur gebe karnını göstererek
Nerdeyse
Hani nerdeyse polisler gelecek
Nerdeyse
Hani nerdeyse polisler gelecek
- Gerçi her türlü olaya tanığızdır bu sokakta -
Oysa işte Ruhi Bey
Görerek bakmıyordur ki bir şeyler anlasanız

İçer bardağındaki son yudumu da
Topundan boşalan bir kurdele gibi
Sarı bir kurdele gibi
Çekip gider az sonra.

BİR OLAY: RUHİ BEY VE GÜLCÜNÜN ÖLÜMÜ

Bir kara parçası sanır insan
Düştü mü başı derde
Kendini açık denizlerde.

Şimdi bir kıyı bile değil
Bir ufuk çizgisi bile değil
Yalnızca ölü
Sabaha doğru yağan karın altında
Kıvrılmış kalmış
Besbelli tutunmak istemiş boşluğa
Kolları havada
Sıkmış avuçlarıyla bir demet gülü
Yayılmış gövdesine bir gülümseme
Ve çevresine
Taş binalara, karanlık pencerelere
Kefeni kardan ve gülden.

Polis arabası kapıya geldiği zaman
Giyimevlerini, mezecileri, postaneyi geçerek geldiği zaman
Arka sokaklardaki birkaç kiliseyi
Cenaze levazımatçılarını ve
Bin dokuz yüz yirmi sekiz modasına göre giyinmiş bir kadının bir anlık ölüsünü
Geçerek geldiği zaman
Bir kamyon et boşaltıyorken bir kasap dükkanının önünde, tam o zaman
Yüzü sabunlu bir otel müşterisinin elinde traş makinesiyle
Pencereden sarktığı zaman.

Polis arabasını görmeden önce
Her yanı aynalarla çevrili bir meyhanedeydim
Sırçaları dökülmüş aynalarla
Parça parça görüyordum kendimi
Dışarda kar vardı, kirli kar
Isınmak için konyak içiyordum
- Isınmak için mi dedim, tuhaf -
Dışarda kar vardı
Saat dokuzu on geçiyordu, Balıkpazarı'nın her günkü sabahı
Yıllardır hep aynı sabah
İri bir kayabalığının içbükey karnı
Ve binlerce, on binlerce kedinin hep birden
Kente hiç uymayan bir yaratık gibi kımıldandığı
O sabah.

Polis arabası kapıya geldiği zaman
Aynalıpasaj'ın düğmecileri, gömlekçileri
Yüzükçüleri, bilezikçileri, tuhafiyecileri
Dükkanlarını açık unuttukları zaman
Ve dükkanların üstündeki heykelciklerin
Bir yas törenine hazırlanır gibi
Anlatımlarını değiştirdikleri zaman
Balıkçıların balıkların karşısında en iyi durdukları zaman
Ayakta çay içtikleri zaman
Mermer masaların altından yorgun gövdeleriyle
Çıktıkları zaman serserilerin
Ve Pasaj temizlenmeye ve karlar kürenmeye başladığı zaman
Masmavi iki yengeç gibi bakmaya başladığı zaman gözleri garson Vasil'in
Tam o zaman.

Polis arabası kapıya geldiği zaman
Üç kişi siyah bir otomobilden indiler
Üçü de sivildi, ellerinde çantaları vardı
Ben meyhanenin penceresindeyim
İçerde ve kar içindeydim
Bir demet gül içindeydim
Güle gömülüydüm
Kana.

Polis arabası gittiği zaman
Demir kapının yanında ölü
Gökyüzünü dönemecinin altında
Ve yerde bırakmamak ister gibi sözünü
Elinde bir demet gülle
"Gül, gül!" diye acı bir bağırtıyı uzattığı güllerle
Ipıslak saçlarıyla buzdan yatağına uzanmış.

(O zaman ıhlamur ağaçları kardan görünmezdi. Gözlerim azalırdı,
gizlenirdim. Babam koyu kahverengi çizmeleriyle karları ezer ezer
ezerdi çakıltaşlarının ayaklarının altında oynaştıklarını duyuncaya
kadar. Annem çatı katının yanındaki sivri kuleden gözlerini ayırmazdı,
yeter ki gök kanasındı beyaz beyaz ve kocaman bir alabalığın karnı.
Uşaklar bir köşeye sinerlerdi, hiç konuşmazlardı, bir kristal sürahi
rüzgardan ürperir titrerdi. İniltiye benzeyen bir ses yayılırdı.
Karanlığa yapışırdım, bir kapı karanlığına, bir duvar karanlığına, bir
yokoluş karanlığına. Ölüm çok uzaklardaydı, o zaman çok uzaklardaydı
ölüm.)

Sordu
Karla kaplı kirli bir cümle
Başında kimler vardı?
Bir, emekli postacı Hüseyin
- Çok adres bildiği için adı pezevenge çıkan -
İki, cenaze kaldırıcısı Adem
- Çıplak kafalı, ön dişleri çürümüş -
Üç, akordeoncu kadın
- Hemen hemen hiç konuşmayan, saçları oksijele sarartılmış, Bizanslı bir
kehribar taciri gibi şişman, yaşlı ve kızoğlankız -
Ve sonra ötekiler
Üç Horan Kilisesinin kapıcısı
Çingene çalgıcılar, bademciler
Lotaryacılar
Bir iki garson
En geride
Çengelli iğne satan bir kız çocuğu.

Ve onu kaldırdılar, ben gördüm
İkinci konyağımı içtim bitirdim
Demir Kapıdan çıkardılar ve gördüm
Morg arabasına koydular
Kapısını ittiler, kapı kapandı
Taraklar, istiridyeler açıldı kapandı
Çiçekler titreştiler
Bir balıkçı balık doğradı ve tarttı
Pencereden çekildim.
Günlerdir ilk olarak güldüm, gülümsedim
Yıllardır ilk olarak
Sanki ilk gözyaşının tarihini buldum, üstünü çizdim.

Ve sordu gene
Ölümle kaplı o kirli cümle:
Siz Ruhi Bey nasılsınız
Ben Ruhi Bey nasılım
Anladım anladım
Ve şimdi iyi biliyorum artık nereye.

CENAZE KALDIRICISI ADEM

Bir ölü nedir ki bir ölüm nedir
Acıyla kirlenmektir, acıya sevinmektir.

Siz bilirsiniz, isterseniz biraz gecikiriz
Gelmesine geliriz, birazcık gecikiriz
Ne kadar gecikirsek o kadar iyiyiz
Ben o kadar iyiyim.

Bir zamanlar hamaldım, çelenk taşırdım
En güzel çiçekleri ben sırtımda taşırdım
Caddelerden geçerdim, büyük vitrinlerin önünden
Serlerden bahçelerden güne damlardım
Renklere karışırdım, kentin ışıklarına
İçinden soyulan bir portakal gibi
Kendi içdenizlerimi öper okşardım
Süslenmiş gibi olurdum
Kokular içinde kalırdım.

Sonra bir gün çağırdılar
Sonra bir gün beni gene çağırdılar
Artık hep çağırdılar, dört kişi olduk
Dört kişi gerekliydi, dört kişi olduk
Ölüleri gördük, ölüler koltuktaydılar
Ölüleri gördük ölüler yatakta
Ölüler giyinik, ölüler çıplak
İşte biz dört kişi buna alıştık
Bizi alıştırdılar.

Omuzlarım kesik kesiktir, nasırlıdır
Her zaman bir ölü vardır omuzlarımda
O kadar ölü vardır ki her yanımda benim
- Ölüler içindeyim! ölüler içindeyim! -
Örneğin bir bardak su içsem bir ölü kayar şuramdan
Su içmeyen bir balık gibi kayar
Ölülere takılmış bir uçurtma gibiyim
Biraz öyleyim.

Ve otel müşterileri, onlar
En inandırıcı ölülerimdir benim
Her biri biri ölümü her gün yeniden yaşar
Camlara yapıştırılmış yüzler gibi
- Unutmak utanmaktır, siz bilirsiniz -
Hüzünsüz, anlatımsız, soğuk
Akşamüstü rengidedirler ve yorgundurlar.

Siz daha iyi bilirsiniz, Hıristiyanları soyarlar
Ölüleri çıplaktır onların
Ne yalan söyleyeyim görünce huylanırım
Yeni ölmüş genç kızlar yeni doğmuş çocuklara benzerler
Görünce huylanırım
Bunu karıma da anlatırım, su dökünürüm
Adım mı, Ademdir, iyi adamımdır.

Karıma anlatırım ya, size de anlatırım
Bir gün bir ölü kaldırdık, Aşkenazlardan
Heni şu Leh Yahudilerinden işte
Gözleri o kadar mavi olan, mavi bir suda yüzer gibi gövdesi
Saçları tütün rengnde
Her neyse, uzatmayalım, bir de baktık ki ölünün arka cebinde
Dolarlar, marklar, sterlinler
Önce paylaşmayı düşündük, yalan söylemeyeyim
Götürüp geri verdik az sonra
Götürüp geri verdik, yüz lira aldık
Hepsi hepsi yüz lira
Bir gün bir ölüye asılı iki torba
Torbalar kalçalara inmiş, askılar omuzlarda
İçleri altın dolu
Ölüyse bir okcakarı, Ermeni
Çoluk çocuğu
Elbette geri verdik altınları da.

Ve genç bir kız ölüsünden ametist bir kolye çıkardım
Doğrusu sakladım onu gizlice
Karımdan bile sakladım, karımdan
Niye mi sakladım, uğurdur diye.

Bir karım, iki çocuğum, dört kişiyiz
Kimseler bizimle konuşmaz
Mahallede kahveye çıkmam, anlarsınız
Giderek alıştım içkiye de
Demin de söyledim ya, iyi adamımdır
Benden kötülük gelmez
İnanır mısınız, bir gün gene bir ölüyü kaldıracağız
Tam kaldıracağız, birden farkına vardım
Adam düpedüz yaşıyor
Oysa raporlar filan tamam
Buzluğa girdi mi o anda işi bitik
Başında mirasçılar yas giysileri içinde
Dedim ya, birsden farkına vardım
Evet, o gün bugündür yaşıyor
Cihangir'de oturur, zengindir
Bir iki kez evine de uğradım
Beni pek sevmez.

Ne de olsa herkes biraz ölüdür
Otel müşterileri en önde gelir
Kendileri soyar kendilerini kendileri giydirir
Büyük kentlerin büyük tabutlarıdır oteller
Nedense işte onlar gökyüzüne gömülür.

Bu sabah on birde bitirdim işimi
Gidip uyuyacağım
Belki de
Ya karımla ya da
Bir başka ölüyle yatacağım.

ACABA

Dönelim
Döndürsün bizi
Kalbin akıp giden bulutlara benzeyen sesi
Yağmursuz bir yağmura açılmış kapılardan
Ve akılda kalan bir yokuştan
Ve yalnız çocuklara özgü o sonsuz sinema koltuklarından
Ve çocukluktan
Dönelim
Dönelim mi biz
Gençlikten, oralardan
Mutluluğu bir kabuk gibi saran mutsuzluklardan
Dönelim mi acıya
Acıya, büyük acıya
Ve soralım mı acaba
Ey büyük yalnızlık! insansan eğer
Bir kaya
Dalgalar yalarken onu
O bakarken kaskatı kalabalıklara
Ah, kalbin bulut bulut akan sesi.

Bütünüyle bir semte benziyor Ruhi Bey
Binlerce, on binlerce kedinin hep birden kımıldadığı
Kedilerden örülmüş birsemte
Ve soğuk bir tuvalde yerini bulamamış renkler gibi
Soğuk ve ayakta tutan çelişkileri
Bir görünümden bir başka görünüme kolayca sıçranan
Her şeyin, ama herşeyin çok dıştan farkedildiği
Eh belki de bir satır fazlalığı ya da bir satır eksikliği
Belki de genç bir şairden ödünç laınan.

Yürüyor mu, yüremeyi mi düşünüyor Ruhi Bey
Düşünmesi daha mı sonra koyuluyor yola
Nereye gidecek ama, nereye varacak sanki
Yoksa bir oyun tadı mı buluyor bunda
Oyundan atılmaktan korkmayan bir oyuncu gibi
Boşvermiş de sanki oyunun kurallarına
Üstelik son bölümde, perdenin kapanmasına
Azıcık vakit kalmış
Ya da vakit var daha. Ama ne çıkar
Gövdenin yazgıya başkaldırması mı
Ruhi Beyin
Başkaldırması mı yoksa

Vaktinden önce anlamanın şaşkınlığı mı
Vaktinde anlamanın sevinci mi
Ya da biraz geç kalmanın
O gereksiz tedirginliği mi
Hangisi

Ama belli ki sonundayız her şeyin
En sonunda.

DÜŞLÜYOR ÖLÜMÜNÜ RUHİ BEY

Niye ölmemeli öyleyse
Yaşamak mutlu bir devinimse.

Ölüsünü bekliyor Ruhi Bey
Bir yanda Ruhi Bey bir yanda ölü
Ve görmemek ister gibi ölüyü
Oturmuş bir iskemleye.

Ben ki bir ölüyü beklemekle geçirdim geceyi
Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini.

Getirdiler beni sayrılar evine bir sabah
Asansörle yukarı çıkardılar
Tertemiz bir yatağa yatırdılar - ben böyle istedim böyle oldu -
Oda numaran 283'dü aklımda doğru kaldıysa
Pencereden tepeler görünüyordu, bulutlar ve birtakım kuşlarla devinen tepeler
Yakınımdan geçiyordu bazı kuşlar da
Beyaz bir saat asılıydı duvarda. Duvarın her yerinden
Bembeyaz saatler asılıydı
Ve her şey o kadar beyazdı ki, ayrıntılar
Yılların eklem yerlerini gösteriyordu sanki
Ve bütün eklem yerlerinde koskocaman bir ölü
Ruhi Beyin ölüsü
Hepsi de ur gibi beni
Sarmıştı ur gibi Ruhi Beyi
O gün sigara içtim akşama kadar
- İkinci gün aldılar sigaramı -
Ve saatler biraz sarardı
Sarardı bütün ayrıntılar.

Ve otuz sekizin altına düşmedi ateşim
Yataktan kalkamadım
O gece uyuyamadım sabaha kadar
Koridorlarda ayak sesleri, bağrışmalar
Kapı gıcırtıları ve acayip sesler

Bilmem böylece kaça çıktı beklediğim ölüler.

Üçüncü gün kan şişeleri, tüpler, serumlar
Doktorlar, hastabakıcılar
Aralıksız girip çıkmalar
Gidip gelmeler
Tepelerden pencereye akan kuşlar
Pencereye sıvanan kuşlar
Ve benim mutluluğumun altında
Kararıp yitti bütün ayrıntılar
Bir daha görünmedi
Ve artık hiç görünmeyen
Şişeler, tüpler, serumlar.

Ve o gün ilk defa ölüsünü gördü Ruhi Bey
Soğumuşgövdesini gördü
Donuk gözlerini, durmuş kalbini
Gördü neye benzerse bir ölü.

- Ben Ruhi Bey nasılım
- Mutlusunuz Ruhi Bey.

Yarın gazetelerde çıkacak ilanlarım
Ruhi Bey öldü
Bu ölüm töreninde mutlaka bulunacağım
Bir daha görmek için ölümü
Çelenkler yığılacak avluya
Ki benim sayısız ölülerime
Yaldızlı yapraklarını kıpırdatarak bakacaklar
Sevgiyle
Ve babam elinde gümüş kırbacıyla
Bir başına bir ölü
Annem bir limon görüntüsünün önünde giyinmiş ölümlüğünü
Ölüler halinde duracak onlar da
Dışımdaki ölüler, içimdeki ölüler
Bir alaşım halinde, donuk güneşin altında
Ve benim mutluluğumun altında
Akıp gidecek bütün kötülükler
Ölümün armaları gibi
Akıp gidecekler en sonunda

Niye ölmemeli öyleyse
Yaşamak mutlu bir devinimse.

KORO

(Çiçek sergicisi, meyhane garsonu, meyhane patronu, kürk tamircisi Yorgo,
Hayrünnisa, genelev kadını, otel katibi, cenaze kaldırıcısı Adem, akordeoncu
kadın, emekli postacı, vb.)

Çelenklerimizle geldik, yoktunuz
Ara sokaklarda, pasajlarda aradık, yoktunuz
Meyhanelere baktık, otellere sorduk, yoktunuz
Nerdesiniz, Ruhi Bey?

RUHİ BEY

O kadar bekledim ki, geliyorum
Ölümümü bekledim, geliyorum
Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini
Bekledim geliyorum.

Ben Ruhi Bey, mutlu olan Ruhi Bey
Ölümü gömdüm, geliyorum
Bir sonbahar günüydü, geliyorum
Güneşler buz gibiydi, geliyorum
Ve bütün kötülükler
Ölümün armaları gibiydi
Size anlatırım, geliyorum.

Hepsini, hepsini gömdüm, geliyorum
Havuzun kırık taşlarını - siz bilmezsiniz -
Limonluğu ve kırmızı konağı - siz bilmezsiniz -
Aynalarda kendini seven Ruhi Beyi - siz bilmezsiniz -
Ve bildiğiniz Ruhi Beyi -ya da pek bilmediğiniz -
Gömdüm ben, geliyorum.

KORO

İyi biliriz sizi biz, iyi biliriz
Nerdesiniz Ruhi Bey.

RUHİ BEY

Gömdüm hepsini, geliyorum
Bütün ölülerimi gömdüm, geliyorum.

KORO

Peki ya sonuç, Ruhi Bey, ya sonuç
Biz sizi tanımaz mıyız
Siz ne yaparsınız bundan sonra, biz ne yaparız
Bir bütünün parçalarıyız, bir bütünün parçalarıyız.

RUHİ BEY

Sonuç mu dediniz, ne dediniz, ne dediniz
Sonuç hiç gömülür mü, geliyorum
Ben yalnız ölülerimi gömdüm, geliyorum.

KORO

Doğrusu anlamıyoruz Ruhi Bey
Her insan biraz ölüdür
Biz ki bir bütünün parçalarıyız, biliriz
Her insan biraz ölüdür.

RUHİ BEY

İnsan yaşıyorken özgürdür
Yaklaştım iyice, geliyorum.

KORO

Her insan biraz ölüdür
Biz de biraz ölüyüz.

RUHİ BEY

Ölüler ki bir gün gömülür
İçimizdeki ölüler, dışımızdaki ölüler
İnsan yaşıyorken özgürdür
İnsan
yaşıyorken
özgürdür.

Edip Cansever / Ben Ruhi Bey Nasılım. (1976)

Son Şeyler Ülkesinde

2011-08-04T16:06:00.003+02:00

Çevrede görülen her şey insanı yaralayabiliyor, insanı küçültebiliyor. Bir şeyi görmekle, yalnızca görmekle, bir parçanı kaybediyorsun sanki. Çoğu kez, bakmanın tehlikeli olabileceğini seziyor, gözlerini kaçırmak, hatta sımsıkı yummak eğilimini gösteriyorsun. O yüzden de şaşkınlığa kapılmak, baktığın şeyi gerçekten görüp görmediğini kestirememek ya da gördüğünü başka bir şeyle karıştırmak, ya da daha önce gördüğün -hatta düşlediğin- bir şeyi anımsadığını sanarak bocalamak çok kolay. Bu işin ne kadar karmaşık olduğunu anlayabilir misin? Herhangi bir şeye bakıp, “Ben şuna bakıyorum,” demek yetmez.

Gözünün önünde duran şey bir kalem ya da bir parça ekmek kabuğuysa bu olabilir belki. Ama ölü bir çocuğa, başı ezilmiş ve kana bulanmış olan, sokakta çırılçıplak yatan küçük bir kıza baktığını fark edince ne yapacaksın? O zaman ne diyeceksin? Hiç kemküm etmeden, dümdüz bir sesle, “Ölü bir çocuğa bakıyorum,” diyebilmek kolay değil. Beyin sözcükleri biçimlendirmemekte diretiyor. Yapamıyorsun nedense. Çünkü gözünün önündeki şey kolayca içinden sıyrılabileceğin, kendinden ayrı tutabileceğin bir şey değil.

Yaralanmak dediğim zaman bunu anlatmak istemiştim. Bakıp geçemiyorsun, çünkü gördüklerin -nedense- senin bir parçan, içinde gelişen öykünün bir bölümü oluyor. Hiçbir şeyden etkilenmeyecek kadar katılaşmak iyi olurdu herhalde. Ancak o zaman da insanlardan büsbütün kopar ve öyle bir yalnızlığa kapılırsın ki hayat katlanılmaz duruma gelir. Bunu yapmayı başaranlar, kendilerini birer canavar haline sokacak gücü kendinde bulanlar da var. Ama sayılarının ne kadar az olduğunu bilsen şaşarsın. Ya da şöyle diyeyim: Hepimiz canavarlaştık, ama yüreğinde bir zamanlar yaşadığı hayatın bir kırıntısını taşımayanımız yok gibi.

Paul Auster – Son Şeyler Ülkesinde

...

2011-08-03T09:32:00.003+02:00

Her ne olursa olsun, kendin olmak için asla geç değildir.
Ya da benim durumumda asla erken değildir.
Bunun zamanı yoktur, istediğin zaman başlayabilirsin.
Değişebilir ya da aynı kalabilirsin.
Bu işin bir kuralı yoktur.
Hayatımızı iyi ya da kötü yaşayabiliriz.
Umarım seninki mükemmel olur.
Umarım seni şaşırtacak şeyler yaşarsın.
Umarım daha önce hiç hissetmediğin duygular yaşarsın.
Umarım hayata başka bir pencereden bakan insanlarla tanışırsın.
Umarım gurur duyduğun bir hayat yaşarsın.
Ve eğer yaşamadığını düşünürsen, umarım içinde herşeye yeniden başlayacak gücü bulursun...

Benjamin Button

Amy Winehouse - Back To Black

2011-07-25T16:08:00.000+02:00

Bir peri daha kayip gitti bu Dünya'dan...
Güle güle Amy...

Tuba Duran Photography

2011-07-17T23:36:00.000+02:00

* Video'yu hazırlayan Kemal AKAY'a teşekkürlerimle..

Validation by Kurt Kuenne

2011-07-16T06:46:00.001+02:00

Kurt Kuenne imzalı leziz bir kısa film..
Gülümseyin ve hayatın akışı değişsin!

Paul Anka - Diana (1957)

2011-07-04T15:04:00.000+02:00

"Bana bu dünya'da en çok neyi sevdiğimi sorarlarsa, onlara seni söyleyeceğim." City of Angels

2011-07-04T14:54:00.001+02:00

2011-07-04T11:04:00.001+02:00

‎-Düşünüyorum Olric.
-Düşünmeyin efendimiz.
-Neden? Descartes düşündükçe var olmuyor mu?
-O düşündükçe var olur, siz yok olursunuz efendimiz.

Tutunamayanlar / Oğuz Atay

Le vent l'emportera Tout disparaîtra Le vent nous portera

2011-07-01T15:25:00.000+02:00

"İnsanlar ne kadar zeki olursa olsun, sevdiği kişinin bir sözüne kanacak kadar aptaldır."
Jean Christophe Grange

2011-07-01T13:36:00.000+02:00

‎"Bir katilin, bir hırsızın başbakan olduğu bir Cumhuriyette, dürüst kişilerin yerinin ya mezar, ya cezaevi olduğunu anlayabilmek zor bir şey olmasa gerek."
Fidel Castro

Zaz - Je Veux

2011-06-29T18:37:00.000+02:00

-Je veux-
Donnez-moi une suite au Ritz, je n’en veux pas
Des bijoux de chez Chanel, je n’en veux pas
Donnez-moi une limousine, j’en ferais quoi ?
Offrez-moi du personnel, j’en ferais quoi ?
Un manoir a Neufchatel, ce n’est pas pour moi
Offrez-moi la Tour Eiffel, j’en ferais quoi ?
Je veux de l’amour, de la joie, de la bonne humeur
Ce n’est pas votre argent qui fera mon bonheur
Moi je veux crever la main sur le cœur
Allons ensemble, découvrir ma liberté
Oubliez donc tous vos clichés
Bienvenue dans ma réalité
J’en ai marre de vos bonnes manières, c’est trop pour moi
Moi je mange avec les mains et je suis comme ça
Je parle fort et je suis franche, excusez moi
Finie l’hypocrisie, moi je me casse de là
J’en ai marre des langues de bois
Regardez-moi, de toute manière je vous en veux pas et je suis comme ça
Je veux de l’amour, de la joie, de la bonne humeur
Ce n’est pas votre argent qui fera mon bonheur
Moi je veux crever la main sur le cœur
Allons ensemble, découvrir ma liberté
Oubliez donc tous vos clichés
Bienvenue dans ma réalité

-İstiyorum-
Ritz’de bir süt oda versen bana, istemem
Chanel’den mücevher, istemem
Bir limuzin versen bana, ne yaparım onunla ki?
Uşaklar teklif etsen bana, ne yaparım onlarla?
Neufchatel’de bir malikane, bana göre değil
Eiffel kulesini teklif etsen, ne yaparım onunla?
Aşk isterim, eğlence, iyi huy
Beni mutlu edecek olan paran değildir
Ölürken kalbimde bir el olsun istiyorum
Haydi birlikte gidelim, özgürlüğümü keşfedelim
Tüm önyargını unut, buyur benim gerçekliğime
İyi görgünden sıkıldım, bana çok fazla
Ben ellerimle yerim, ben böyleyim
Yüksek sesle konuşurum, dolaysızım
İkiyüzlülüğe son verelim, ben kurtuldum
Çifte konuşmalardan yoruldum
Bana bir bak, sana kızgın bile değilim, sadece böyleyim
Aşk isterim, eğlence, iyi huy
Beni mutlu edecek olan paran değildir
Ölürken kalbimde bir el olsun istiyorum
Haydi birlikte gidelim, özgürlüğümü keşfedelim

Nina Simone - Black Is The Color

2011-06-28T11:21:00.002+02:00

‎"Desem ki sen benim için, Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek, Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin!"
Cahit Sıtkı Tarancı

The Moody Blues - Melancholy Man

2011-06-27T15:50:00.000+02:00

All the world astounds me and I think I understand
That we’re going to keep growing, wait and see...

DI GOLDENE PAVE

2011-06-27T11:47:00.000+02:00

‎- Sevelim mi Olric...?
- Sevmek nedir efendim..?
- Sevmek vazgeçmektir Olric....
- Vazgeçtiyseniz sevelim efendimiz...

(Oğuz Atay - Tutunamayanlar)

Amy

2011-06-21T18:54:00.004+02:00

Amy'nin alkol problemini çözse çözse Arınç çözer..
"Hayat alkol ve seksten ibaret değildir Amy!!" titre ve kendine gel..

*Bu arada Amy seni bu kadar garipsedik, üzerine konuştuk diye alınma..
Zira bizim sanatçılarımız ne alkol, ne de uyuşturucu kullanmadıkları için durumu garipsedik hepsi bu.. Bizimkiler melaike, bi sensin tü kaka...

2011-06-15T15:53:00.000+02:00

Vivaldi - Four Seasons

2011-06-12T04:24:00.000+02:00

ve bilgelik çoğu kez susmayı gerektirir...

Bir Sigara Tüttürürsün

2011-06-09T14:27:00.001+02:00

Hışımla bir sigara tüttürür
ve tarafsız bir uykuya dalarsın, uyandığında
pencereler ve kederin şafağı karşılar seni, borazanlar yoktur;
bir yerlerde, sözgelimi, bir balık- heryeri göz ve kıpırtı-
suda oynaşır durur; o balık
olabilirdin, orada olabilirdin, suya mahkum,
göz olabilirdin, serin ve asılı,
gayri-insan; giy ayakkabılarını, geçir
pantalonunu, hiç yolu yok evlat, hiç
olmayan havanın hiddeti, ölü menekşeler misali
benzeşmişlerin küçümseyişi; haykır, haykır,
bir borazan misali haykır, gömleğini geçir sırtına,
kravatını tak, evlat: mandolin gibi
hoş bir kelimedir keder, ve enginar gibi tuhaf; keder
bir kelimedir ve bir yaşam tarzı; kapıyı aç,
evlat; uzaklaş oradan.

Charles Bukowski

Karunesh - Return of the Rains

2011-05-11T11:40:00.001+02:00

İnsanın tüm yaşamını doğduğu yerde geçirmesinin eşyanın gereği olduğunu söyleme sakın! Suya bak! Görmüyor musun nasıl da berrak ve güzel, ufuklara doğru koştuğunda; ve nasıl
yapış yapış oluyor bir yerde durup kokuştuğunda!

Yolların Başlangıcı - Amin Maalouf

2011-05-10T14:57:00.003+02:00

‎"Her insanın içinde bir peygamber uyuklar ve o uyandığında, dünyadaki kötülük biraz daha artar.. Vaaz verme çılgınlığı içimizde öylesine yer etmiştir ki, korunma içgüdüsünün bilmediği derinliklerden doğar.
Her insan, kendinin bir şey önereceği anı bekler; Ne önerdiği önemli değildir. Bir sesi vardır ya, o yeter. Ne sağır, ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz..."
Cioran

Flunk - Blue Monday

2011-05-05T21:55:00.000+02:00

Tutunamayanlar | Oğuz Atay

2011-04-28T12:36:00.000+02:00

Oysa, yüzünüze bakar bakmaz, gözlerinizin ifadesinden, size eziyet etmenin onlar için faydalı olacağını görüyorlar. Ne kadar gözlerinizi kaçırmaya çalışsanız fayda vermiyor, daha beter oluyor. Sizi ölü sanmaları gerekiyor önce: bizden bu dünya için ümitlerini kesmeleri gerekiyor. Bir ölüyü konuşturamayacaklarını bilirler ve vazgeçerler işkenceden. Haksızlığın insan ruhunu nasıl yıprattığını biliyorlar ve bunun için ısrar ediyorlar. Herkesin başına bir sorgu yargıcı dikiyorlar: neden bu sözü söylediniz? Neden mi? Öyle istedi canım. Olmaz. Bir sebep bulmalısınız. Mantık denen bir zehir aşılamışlar. Nedenini bulmak sorumluluğunu duyuyorsunuz. Canın cehenneme, diyemiyorsunuz. Hürriyet, gerçek hürriyet kalkıyor ortadan.

Free Hugs

2011-02-27T12:18:00.002+02:00

Taksim'de "FREE HUGS" :)...

Orjinal Free Hugs
http://www.freehugscampaign.org/

...

2011-02-20T05:30:00.001+02:00

Ey yüce ruh! Sen ki yıldızların ötesini bilir, kainatı binlerce göz ile görürsün..
Ey insan ötesi, bilmez misin ruhunun değerini? Ne diye anlaşılmayı beklersin sakiller tarafından, onulmaz bir hüzünle?
Hikmet bilmezlerden, hikmet; kahır çekmezlerden, vakurluk mu umarsın?
Sen ey iyi insan, yenildik mi sanırsın?

20.02.2011 Tuba Duran
-Silkelen ve güneşli pazar'ları düşle.. gelip, seni ayağa kaldıracağım, fırtınalı denizlerde yürüyebilesin diye...-

sesler de...

2011-02-15T10:59:00.004+02:00

Sesler de silindi... Ayak seslerini duyumsamaya çalışmak ne zor ve ne tuhaf... Bach, iyi ki yanımdaydın...
Dokunsam, eriyecek sanki tüm gördüklerim.. neden çıtı çıkmıyor hiç birinin? Bu kanepe gıcırdardı, şu sandalye aksar, tok tok yere vururdu... sustular.. birer, ikişer...

Penceremin pervazından izlemeye koyuluyorum gelip, geçeni... kimsede çıt yok... yağmur yağıyor, ses yok...
Brandenburg concerto no.3 G Major Allegro-Andante-Allegro Assai... duyabildiğim yalnız sensin Bach... gel, otur yanıma.. bana sevdiğin şehirleri anlat.. bu şehir ben de tükendi artık, duyamıyorum sokaklarını, duyamıyorum ne kahkahasını, ne de ah'ını...
Zaman, eriyen bir mum... sesler de silindi.. sustular birer, ikişer...

15.02.2011
Tuba Duran

...

2011-01-31T11:51:00.004+02:00

Sözlerimi duyamayacak kadar sağırdınız, gözlerime bakamayacak kadar kör...
Neydi dileğiniz, aradığınız? Sunulandan ötesi miydi arzuladığınız?
Kör bir kuyu kadar karanlıktı oysa arzularınız.. Dilediğiniz yaşama sahip olmaya çabalarken, unuttunuz kendinizi..
Belki de hiç yoktunuz..
Boşlukta salınan onca nida'dan biriydiniz.. Öylesi boştunuz, oysa hiç yoktunuz..
gülümseyişleriniz dahi yarım, eksik, sakildi...
Sustukça varoldunuz, konustukça yok...

Tuba Duran
22.01.2011

Je vais bien, ne t'en fais pas

2011-01-17T13:23:00.003+02:00

U Turn (lili)

Lili,take another walk out of your fake world
please put all the drugs out of your hand
you'll see that you can breath without not back up
some much stuff you got to understand

for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide

for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide

lili,you know there's still a place for people like us
the same blood runs in every hand
you see its not the wings that makes the angel
just have to move the bats out of your head

for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide

for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide

lili,easy as a kiss we'll find an answer
put all your fears back in the shade
don't become a ghost without no colour
cause you're the best paint life ever made
----------------------------------------------------
şu sahte yaşamından sıyrıl bir daha..
ne olursun, bırak tüm alışkanlıklarını...
göreceksin, yaşanıyor ihtiyaç olmadan yardıma...
pek çoğu var öğreneceğin dahası...

ileriye atacağın her adımda...
karşına çıkacak her sorunda...
ben olacağım senin yanında
ortasından geçeceğin her sokakta...
evvelinde bulunmadığın mekânlarda...
ben olacağım senin yanında...

lili...

biliyorsun bizim gibiler için bir yer var hâlâ...
her damarda dolanır aynı kandan...
seni melek yapanın kanatlar olmadığını anlarsın...
tek yapacağın çıkarmak kötülükleri aklından...

ileriye atacağın her adımda...
karşına çıkacak her sorunda...
ben olacağım senin yanında...
ortasından geçeceğin her sokakta...
evvelinde bulunmadığın mekânlarda...
ben olacağım senin yanında...

lili...

bir busedeki göz açıp kapanmada bulacağız cevabı...
it tüm korkularını gölgelerin derinlerine...
benzeme sakın renksiz bir hayalete...
çünkü hayatın en güzel resmi senin içinde...

...

2011-01-03T23:10:00.000+02:00

Varlıklar, maddeler, ufacık dokunuşlarımızla
dağılıp gidecek toz zerrelerinden ibaretler..

adım atmak güç, sanki çekilecek gibi topraklar...

gülümseyişlerimiz zerre zerre savruluyor,
odaları dolduruyor, odalardan taşıyor ağır ağır,
her bir zerresi yitene dek..
boşluktayız.. hepimiz boşlukta..
kendi boşluklarımızda.. ya da başkalarının boşluklarında...

02.01.2011 Tuba DURAN

Dinci Tehdit, Kubilay Ve İşbirlikçilik!..

2010-12-24T14:08:00.002+02:00

“Gazez Camisi girişinin sol tarafındaki bahçede arkası üstü yatık, sağ tarafında kasaturası kınından çekik bir halde, elbiseleri kanlı, başı boynundan ayrılmış ve etrafındaki toprakta çok fazla kan lekeleri bulunan, tahminen 25 yaşlarında, üzerinde hâki renkte askerî elbise olan; orta boylu, kumral benizli, saçları az ağarmış cesedin, Menemen’de 43. Alay 1. Tabur 3. Bölük Takım Komutanı Yedek Subay İzmirli Hüseyin oğlu Kubilay olduğu anlaşılmıştır.”

Yukarıdaki satırlar, 23 Aralık 1930 sabahı Menemen’de Nakşibendi müritleriyle onlara destek veren gerici yobazlar tarafından şehit edilen Yedek Subay Mustafa Kubilay’la ilgili Menemen Cumhuriyet Savcılığı’nın hazırladığı raporun girişidir!..

Tarihe “Menemen Olayı” diye geçen bu iğrenç eylemin elebaşı Kubilay’ın başını keserek öldüren Giritli Hasan oğlu Mehmet’ti. Osman oğlu Şamdan Mehmet, Hasan oğlu Sütçü Mehmet, Emrullah oğlu Mehmet, Nalıncı Hasan ve Çakır oğlu Ramazan ise eylemci grubu oluşturmaktaydı.

Tamamı Manisa’da oturan bu gerici katillerin Nakşibendi tarikatıyla bağlantıları saptanmıştı. Onları tarikata çeken ve eğiten kişi ise Manisa Askerî Hastanesi imamlığından emekli İbrahim Hoca’ydı. İbrahim Hoca, tarikat ilişkisini şöyle açıklamıştı:

Kılıçla tehdit!..

“İlk tarikata intisabım on iki sene evveldir. Nakşibendidir. Şeyhim İsmail Necati’ydi. Bâb-ı âli’de oturuyordu. Tekkesi vardı. Ölmüştür. Ondan bir sene sonra tahminen o zaman Çapa’da tekkesi bulunan Şeyh Esat Efendi’nin zikrine gittim ve ona bağlandım.”

İbrahim Hoca’nın Manisa’da görevli iken merkeze bağlı Horosköy’de yoğun faaliyetleri vardı. Onun çok yakını olan Osman Çavuş’un, “İnşallah reis-i cumhuru gebertirler de rahat yüzü görürüz, fes giyeriz” dediği saptanmıştı!..

Menemen Olayı, 23 Aralık 1930 tarihinde gerçekleşir. Eylemciler başlarında mehdi Mehmet olmak üzere sabah ezanı sırasında Menemen’e gelip Müftü Camii’ne girerler. Camide bulunan sancağı alan mehdi, halkı kendilerine katılmaya davet eder ve şunları söyler:

“Taraf-ı ilahiden geliyoruz. Şeriat istiyoruz. Askerin kılıç ve kurşunu bize işlemez. Herkes bu bayrağın altından geçecektir. Geçmeyenleri kılıçtan geçireceğiz.”
Jandarma Bölük Komutanı olayı haber alınca topluluğun bulunduğu belediye binası önüne gider ve eylemcilere dağılmalarını söyler. Mehdi Mehmet, “Ben mehdiyim. Şeriatı ilan ediyorum. Bana kimse mukavemet edemez” diye cevap verirken, kalabalıktan alkış sesleri yükselir.

Sancaktaki baş!..

Bu sırada Alay Komutanlığında eğitime çıkmak üzere hazırlanan Yedek Subay Mustafa Kubilay’a bir müfrezeyle olay yerine gitmesi emredilir. Kubilay, halkla bir çatışmaya meydan vermemek için askerlere süngü taktırarak alandaki kahvenin önüne bırakır ve eylemcilerin yanına gider. O sırada eylemcilerin arasından ateş açılır ve Kubilay yaralanır.

Kubilay hemen yakındaki caminin avlusuna doğru koşar. Bu sırada bir el daha ateş edilir ve genç asteğmen avluda yere düşer. Cephaneleri olmayan müfrezedeki askerler ise geri çekilir. Kubilay’ın düştüğünü gören mehdi Mehmet, yanındakilerden birisinin bıçağını alarak avluya gider. Yerde yatan ve henüz ölmemiş olan genç askeri sürükleyerek yüzüstü yatırır sonra da başını keser! Nakşibendi müridi daha sonra Kubilay’ın saçlarından tutarak başını önce taşa vurur sonra da camiden aldığı sancağın ucuna geçirir!

Bu sırada alaydan gönderilen askerler olay yerine ulaşır. Eylemcilerin ateş açması üzerine çıkan çatışmada, Hasan ve Şevki adlı iki bekçi şehit olur. Eylemcilerden mehdi Mehmet, Şamdan Mehmet ve Sütçü Mehmet ölü, Emrullah oğlu Mehmet Emin yaralı olarak ele geçirilir. Kargaşadan yararlanarak kaçan Nalıncı Hasan ile Ali oğlu Hasan da ertesi gün Manisa’da yakalanır.

Bağnazlara idam!..

Olayın ardından sıkıyönetim ilan edilir. “Türkiye Cumhuriyeti Anayasasını zorla kaldırmaya teşebbüs ve yardım” etmekten yargılanan bağnazlardan 32’si idama, 73’ü ise çeşitli hapis cezalarına çarptırılır.

Büyük Önder Atatürk, Menemen’de gerçekleştirilen eylemin sıradan bir olay olarak geçiştirilemeyeceğini söyler. Gazi Paşa, 28 Aralık 1930’da, Türk Silahlı Kuvvetlerine şu mesajı gönderir:

“Menemen’de meydana gelen gericilik girişimi sırasında yedek subayın uğradığı saldırıyı, milletin bizzat Cumhuriyet’e karşı bir öldürme girişimi olarak kabul ettiği ve cüretkârlarla, destekçileri, ona göre takip edeceği kesindir. Hepimizin dikkati, bu sorundaki görevlerimizin gereklerini duyarlılıkla ve gerektiği biçimde yerine getirmeğe yöneliktir. Kubilay’ın temiz kanı ile Cumhuriyet, hayatını tazelemiş ve kuvvetlendirmiş olacaktır.”

Başlar kopartılırken!..

Peki, günümüzde yaşanan kimi siyasi tezgahlardan yola çıkarak da ibret alınması gereken bu acı öyküyü niçin mi anımsattım?..

Birincisi dün Devrim Şehidi Kubilay’ın 80. ölüm yıldönümüydü… Cumhuriyet’in bekası uğruna başını veren o yiğit asker öğretmeni bir kez daha saygıyla anmayı görev bildim…

İkincisi, onun hikayesini anlatan ve şu an vizyonda olması gereken filmi İstanbul’da izleyeceğim bir tek sinema bulamadığımı duyurmak istedim!..

Üçüncüsü ise PKK yandaşları ile tarikat şeyhine saygılarını sunan Nakşibendi torunları, Cumhuriyet’in en önemli kalesine sızarken aynı yerde Atatürkçü, ulusalcı, Kemalist evlatların başlarının kesilmeye devam ettiğini anımsatmak istedim!.. En acısı da bu üçüncüsü olsa gerek!..

Atatürk’ün en büyük eseri “özerlik” tuzağındayken, Büyük Önder’in partisi Güneydoğu’nun yeniden yapılandırılması uğruna dizayn edilirken; Truva atlarının yularından tutup Cumhuriyet’in kalesine sokan işbirlikçi seyisler ülke tamamen kuşatıldığında; laiklikten, Atatürkçülükten ödün vermeyen namuslu kitlelere kesinlikle hesap verecektir!..

Ben şimdilik tüm bu gaflet ve hatta hıyanet yaşanırken, “kol kırılır yen içinde kalır” hastalığına kapılıp çevrelerine at gözlüğüyle bakanları, “uyanın artıkkkk!..” diye bir kez daha uyarmak istedim!..

Mehmet Faraç
24.12.2010
MEHMET FARAÇ'IN CUMHURİYET GAZETESİNE KONULMAYAN YAZISI

Ameno - Era

2010-12-15T13:35:00.000+02:00

Paris Sıkıntısı

2010-12-15T10:36:00.003+02:00

O kadar yumuşatmalıyım ki bütün sivrilikleri, savrulsam bile oraya buraya hiçbir yerime batmasın onlar, acımasın canım, ıslanmasın yüzüm, gözlerim…

Bir yanda yaşamak zorunda olduğum hayat var. Diğer yanda da bununla hiç alakası olmayan, belki biraz fazla masalsı bir hayat.

Soğuk soğuk, hissiz değil de sıcacık gülümsüyor hayat. Yağmurlar düşüyor üstüme ılık ılık..

Ve mutluluk, huzur, aşk, o efsane şehirler, o efsane adamlardan biri

ve o hayal ettiğim gibi bir ben.

Baudelaire

Uyuyan Adam

2010-12-15T10:33:00.002+02:00

İnsanlardan nefret ettiğin anlamına gelmez bu, ne diye onlardan nefret edesin ki? Ne diye kendinden nefret edesin ki? Keşke insan türüne ait olmak, o dayanılmaz ve sağır edici gürültüyü de beraberinde getirmeseydi; keşke havyanlar âleminden çıkıp aşılan o bir kaç gülünç adımın bedeli, sözcüklerin, büyük tasarıların, büyük atılımların o dinmek bilmeyen hazımsızlığı olmasaydı! Karşı karşıya getirilebilen başparmaklara, iki ayak üstünde duruşa, omuzlar üzerinde başın yarım dönüşüne fazla ağır bir bedel bu. Yaşam denen bu kazan, bu fırın, bu milyarlarca uyarı, kışkırtma, tembih, coşkunluk, bu bitmek bilmeyen baskı ortamı, bu sonsuz üretme, ezme, yutma, engelleri aşma, durmadan ve yeniden baştan başlama makinesi, senin değersiz varoluşunun her gününü, her saatini yönetmek isteyen bu yumuşak dehşet...

Georges Perec

gülümse

2010-12-14T07:58:00.005+02:00

Ruhun yorgun..
Dehlizde bir kum tanesi gibi oysa, seni kederlendiren şeyler..
pencerelerini aç ve tüm dehlizi görmeye çalış,
kederin akıp gider zamanla o ince oluktan...

Doğuyor ve batıyor güneş..
her sabah ve her akşam..
ve doğup, batarken; hem var edip, hem yok ediyor...

kederinden ne kadar kaçarsan,
o seni en savunmasız anında,
elleri ile değil,
pençeleri ile kıskıvrak yakalar...

gülümse,
seni yalnız gülümseyişin korur
yaşamın merhametsiz, soğuk, kasvetli yüzünden...

Tuba Duran
14.12.2010

HAGGARD

2010-11-23T09:06:00.002+02:00

Grup, 1991 yılında daha çok death metal türüne ait müzik yapıyordu. 1994 yılında tarzlarını değiştirerek senfonik metale yöneldiler. 1997yılında And Thou Shalt Trust... The Seer albümüyle ilk çıkışlarını yaptılar. 3 yıl sonra, 2000'de yayımladıkları Awaking the Centuriesalbümüyle dünyada tanınır bir hale geldiler. Özellikle Almanya ve Güney Amerika'da grubun önemli bir hayran kitlesi oluştu. İtalyan bilginGalileo Galilei`ye adadıkları Eppur Si Muove albümü 2004'te piyasaya çıktı.

Awaking The Centuries albümünden önce grup 21 kişiydi. Şu anda ise grup 16 kişiden oluşmaktadır. Bütün şarkıları vokalist ve gitarist Asis Nasseri yazmaktadır.

Grup Üyeleri
Asis Nasseri – brutal vokal, gitar
Susanne Ehlers – soprano vokal
Veronika Kramheller – soprano vokal
Manuela Kraller - soprano vokal
Fiffi Fuhrmann – tenor vokal, bas
Giacomo Astorri - bas gitar
Jonathan Whynot - gitar
Michael Stapf - keman
Ivica Kramheller – kontrbas
Andreas Fuchs – Fransız kornosu, flüt, perküsyon, davul
Linda Antonetti - flüt, obua
Steffi Hertz – viyola
Johannes Schleiermacher – çello
Patrizia Krug - çello
Claudio Quarta – gitar
Hans Wolf – piyano, klavye
Ingrid Nietzer - piyano, klavye
Luz Marsen – bateri, perküsyon
Michael Schumm- perküsyon

Diskografi

Demolar
Introduction (1992)
Progressive (1994)
Once... Upon A December's Dawn (1995)
Albümler
And Thou Shalt Trust... The Seer (1997)
Awaking the Centuries (2000)
Eppur Si Muove (2004)
Tales Of Ithiria (2008)

Canlı performans albümleri
Awaking the Gods: Live In Mexico (2001)

Video görüntüler
In A Pale Moon's Shadow (VHS) (1998)
Awaking the Gods: Live In Mexico (DVD/VHS) (2001)
*Alıntı: Vikipedi

Calogero - Danser Encore

2010-11-10T10:51:00.001+02:00

Une ride dans la glace,
Aynada bir kırışık,
Je me fais vieux.
Yaşlanıyorum.
Dans le lit j'ai de la place pour deux.
Hayatın akmadığı yere kadar
Avant que la vie ne passe,
İki kişilik bir yere sahibim yatağın üzerinde
Je veux garder l'envie.
Hevesimi korumak istiyorum.

Une ride à la surface,
Görünüşteki bir kırışıklık,
Somme nous heureux ?
-Mutlu muyuz?
La lumière s'éteint peu à peu.
Karanlıkta kalana kadar
Avant d'être dans le noir,
Işık yavaş yavaş sönüyor
Je veux garder l'espoir
Umudumu korumak istiyorum.

Et danser encore.
Ve tekrar dans etmek
Avancer toute voile dehors.
Dışarıdaki gecenin koyu karanlığında ilerlemek
Et danser encore.
Ve tekrar dans etmek.
Envoyer valser la mort,
Ölümle vals yapmak
Dans le décor.
bu dekorda.

Dernier avis de tempête,
Fırtınanın son görüntüsü,
Dernier refrain.
son nakarat.
Vivre sans penser au lendemain.
Yarını düşünmeden yaşamak.
Danser que tourne la terre,
Durmaksızın dans etmek
Descente et l'air de rien.
Düşmek ve nefessiz kalmak.

Une dernière cigarette,
Son bir sigara,
Un verre de vin,
Son bir kadeh şarap,
Ramasser les miettes du festin.
Şölenin kırıntılarını toplamak,
Faire avant que tout s'arrête,
Herşey durana kadar
La fête jusqu'à la fin.
Sonuna kadar dans etmek istiyorum

Danser encore.
Ve daha da dans etmek
Avancer toute voile dehors.
Dışarıdaki gecenin koyu karanlığında ilerlemek
Et danser encore.
ve daha da dans etmek
Envoyer valser la mort,
Ölümle vals yapmak
Dans le décor.
bu dekorda

2010-11-05T03:32:00.000+02:00

"söyle bana ne arıyorsun?
sevdiğin tren istasyonlarında
sana ne söylediklerinin bir önemi yok,
pusulalar her zaman kuzeyi gösterir.
eğer aldatılmazsan
geride bıraktığın izler tarafından,
huzur bulamayacaksın
acıların yatağına sık sık uğrarsan.

raylara doğru uzanan duman bulutları
istesen de istemesen de geçmişi göstermekte,
deniz fenerleri limanlara ışık göndermekte,
yangınlar çıkmakta, ağlama...

eğer yine kaybolacaksan
yüreğinde mahalle,
yakınlarda bir yerlerde
sarhoş bir gölge bekliyor seni.
tatlı bir merhem gibi
yanıbaşında olacağım,
susamış bir haritayım ben,
yolculuğunun mürekkebini içmek isteyen...

...

2010-10-18T16:53:00.004+02:00

inandım,
sığındığım limanlara...

oysa, hepsi
birer yanılsamaymış..
birer, birer
uçuşurken
gördüm,
kaçtım...

inandım,
uyur
ve düş görürsem
yenileneceğine her şeyin...

kapıları kapattım,
kapattım kapıları..
aralama,
bakma içeri...

sesleri,
seslerimi geri ver..
duyamıyorum hiçbir şeyi...

18.10.2010 18.01

“Eat Pray Love”

2010-10-18T11:36:00.004+02:00

"YE, DUA ET, SEV"

YAPIM BİLGİLERİ

“Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev”in baş kahramanı Liz Gilbert (Julia Roberts) bir yandan kendi gerçek iç dünyasını yeniden keşfedip, onunla tekrar bağ kurarken, bir yandan da dünyayı meraklı gözlerle gezmeyi arzu eden modern bir kadındır. Boşanmasının ardından bir yol ayrımına gelen Gilbert, işinden bir yıllığına izin alarak, karakterine hiç uymayan bir şekilde güvenli limanından çıkacak, hayatını değiştirmek için her şeyi riske atacaktır. Harikulade ve egzotik seyahatleri sırasında, İtalya’da yemek yemeğinin yalın zevkini, Hindistan’da duanın gücünü, ve son olarak, beklenmedik bir şekilde, Bali’de ise içsel huzur ile aşkın dengesini yaşar. İlham verici gerçek bir hikayeye dayanan “Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev” insanın kendini serbest bırakıp dünyayı görmesinin gerçekten de birden fazla yolu olduğunu kanıtlıyor.

Columbia Pictures bir Plan B Entertainment yapımı olan “Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev”i sunar. Filmin başrollerini Julia Roberts, James Franco, Richard Jenkins, Viola Davis, Billy Crudup ve Javier Bardem paylaşıyor. Ryan Murphy’nin yönettiği filmin yapımını Dede Gardner, yönetici yapımcılığını ise Brad Pitt, Stan Wlodkowski ve Jeremy Kleiner üstlendi. Senaryosunu Ryan Murphy ile Jennifer Salt’un kaleme aldığı “Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev” Elizabeth Gilbert’ın kitabına dayanıyor. Filmin görüntü yönetimi ASC’den Robert Richardson, yapım tasarımı Bill Groom, kurgusu Bradley Buecker, kostüm tasarımı Michael Dennison, müziği ise Dario Marianelli’nin imzasını taşıyor. Filmin müzik amirliğini PJ Bloom gerçekleştirdi.

YAPIM HAKKINDA
Julia Roberts, Elizabeth Gilbert’ın anı kitabı “Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev”i 2006 yılında, ilk yayımlandığında okuduktan sonra en iyi arkadaşlarından birine gönderdi. Kitabı aynı zamanda okudular ve hikayeyle aralarında hemen bir bağ kuruldu. “Herkesin bir yolculuğu, hayatlarında, kim olduklarını ve ne aradıklarını yeniden belirleme ihtiyacı duydukları bir an vardır” diyor Roberts ve ekliyor: “Liz’in yolculuğu çok özel ve çok görsel ki bunlar onu bir öykü olarak çok cazip kılıyor, ama diğer yandan da herkese uyarlanabilecek evrensel bir hikaye”.

Gilbert’ın anıları –kendini tanımlayan bir her şeyi arayış– olağanüstü bir başarı kazanarak ABD’de 6 milyon 200 bin adet sattı ve 40 dile çevrildi. Roberts’ı kitabın yanı sıra projeye çeken şey, filmin yönetmeni ve ortak yazarı Ryan Murphy’yle çalışma fırsatıydı. Aktris bu konuda şunları söylüyor: “Kitabın yaşam deneyimlerinden, yanıtlar arayışından ve insanların hayatlarımızda ne kadar anlamlı olabileceklerinden söz ediş biçimi çok hoşuma gitti. Bence gerçekten çok coşkulu bir hikaye. Bunun bir parçası olmak harika; hele hele yönetmen koltuğunda Ryan varken. Çok keyifli bir projeydi”.

En çok, Altın Küre ödüllü televizyon dizileri “Nip/Tuck” ve “Glee”yle tanınan Murphy keskin ve gerçekçi diyaloglarıyla övgü topladı. Murphy, filmin senaryosunu daha önce “Nip/Tuck”ta birlikte çalıştığı Jennifer Salt’la beraber kaleme aldı. “Ryan ve Jennifer kitaba çok saygılı bir uyarlama yaptılar” diyen Roberts, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Ryan gerçekten de Liz Gilbert’la tam bir uyum içindeydi, onunla sık sık konuştu; kitaba olabildiğince sadık kalmaya çalıştılar. Bir kitabı sinemaya uyarlarken bazı şeylerin biraz farklılaşması gerekir, ama biz kitabın omurgasını, yani Liz’in kendi kendini keşfetme yolculuğunu her zaman koruduk”.

Murphy, “Kitabın güzelliği ‘Kutunuzdan çıkın’ diyor olması, ki sanırım hepimizin projede yer almak istemesinin nedeni de buydu. Bu fikir çok hoşuma gitti. Benim için çok kişiseldi çünkü seçimlerimde çok katı olabiliyorum, gün be gün aynı modeli tekrar ediyorum. Örneğin, Julia’nın Roma’da bir öğleden sonrayı yerde mükemmel bir yemek yerken geçirdiği sahneye bayıldım. Günlük hayatımda bunu düşünüyorum; küçük deneyimlerin tadını çıkarmaya çalışıyorum ve günün bir sonucu olmamasına gayret ediyorum. Bu projenin parçası olmanın kişisel düzlemde bana öğrettiği şey bu” diyor.

Salt ise şunları söylüyor: “Ryan bana kitabı verirken filmle ilgili hiçbir şey söylemedi, sadece bir arkadaş olarak okumamı tavsiye etti. Bana, ‘Bu kitabı okuyorum ve sanki seni konuşurken dinliyormuş gibi hissediyorum. Çok seveceksin’ dedi. Gerçekten de hayran kaldım çünkü dürüst ve özgündü. Ryan bana kitabın haklarını satın alacağını ve senaryosunu benimle birlikte yazmak istediğini söyledi… Benim için büyülü bir andı”.

Kitabın kişinin kendi özüne sadık olması teması hem hikaye hem de senaryonun lokomotifi oldu. Gilbert her ne kadar egzotik ve güzel seyahatler yapıyor, dünyayı dolaşıyorsa da, bunlar hikayenin sadece bir bölümü. Kitabın çok büyük bir kitleye hitap etmesinin nedeni, Gilbert’ın içsel yolculuğunun, kendini keşfetme arayışının son derece gerçek, ve her yerde yapılabilecek olması. Gardner bu konuda, “Liz Gilbert’ın bilinmeyene duyduğu merak benim için etkileyici olan şeylerden biriydi. Hemen ilerinizdeki bir köşeyi dönüp hiç tanımadığınız biriyle tanışabilir, ya da yeni bir dil, kültür, yemek ya da davranış biçimi öğrenebilirsiniz”.

Aslında, fiziksel yolculuklar ile içsel yolculuk arasındaki dengeyi bulmak kitabın sinemaya uyarlanmasında kilit noktayı oluşturuyordu. Hikayede dramanın ilerlemesini sağlayan öğe Liz’in New York’tan İtalya, Hindistan ve Endonezya’ya seyahatleriydi; yapımcılar için Liz’in dünyanın dört bir yanını tek başına dolaşmakla kendi kendine meydan okuyuşunu yansıtmak önemliydi: “Yalnızsınız ve bu kolay değil” diyor Gardner ve ekliyor: “Hikayeyi sayfalardan koparıp sinemada hayat bulmasını sağlayan şey işte bu tema”.

Murphy ve senarist ortağı Jennifer Salt, uyarlamayı kaleme alırken Roberts ve Gardner’la beyin fırtınası toplantıları yaptılar; gerek Roberts gerek Gardner kitabın kendilerine en yakın gelen bölümlerine katkılarda bulundular. Elbette fikirler sık sık örtüştü ama her birinin hikayeyle kişisel olarak özdeşleştiği anlar da vardı. Bu samimi tartışmalar filmin senaryosunun hazırlanışına temel oluşturdular.

Murphy ve Salt için önemli bir başka kaynak da, doğal olarak, yazar Elizabeth Gilbert’tı. Yazım sürecinde, Murphy ve Gilbert düzenli olarak e-postayla yazıştılar; senaristlerin ne zaman karakterin motivasyonuyla ilgili bir soruları olsa, yazarın kendisi onlara faydalı bir müttefik oldu. Örneğin, filmin İtalya bölümünü yazarken, Murphy ve Salt’un algılayışı, Liz’in tüm İtalyan arkadaşlarıyla birlikte olduğu Şükran Günü yemeğinin filmdeki bütün hareketin kilit noktası olduğu yönündeydi. Gilbert için bu yemeğin bu kadar önemli oluşunun nedeni neydi? Yazarın buna yanıtı, o anda, yani yolculuğunun en başında, kendi için mutluluğu hissedip hissedemeyeceğinden emin olmadığı, ama başkaları için mutlu olabileceğinden emin olduğuydu. “Bize o anın hayatın bir kıvılcımı gibi olduğunu söyledi” diyor Gardner ve ekliyor: “İşte böyle anlar bize çok yardımcı oldu, hikaye anlatımında ilerlememize çok katkı sağladı”.

Daha en başta, Gardner kitabı ilk okuduğunda, kafasında Elizabeth Gilbert’ı canlandıracak tek isim Julia Roberts’tı. Yapımcı bu konuda şunu söylüyor: “Benim için çok açıktı; bu, Julia Roberts olmalıydı. Daha önce Julia’yla hiç çalışmamıştım ama yeteneğine hayran kaldım. Bu rolde, çaresizlikten sertliğe, kararsızlıktan özgüvene, her türlü kimliğe bürünüyor. Liz’in ne zaman zayıf düştüğünü ve kendini akışa bıraktığını anlıyor”.

“Tahmin edebileceğiniz gibi, Liz çok çeşitli duygular yaşıyor çünkü hikaye onun hayatının bir yılını kapsıyor” diyor Roberts ve ekliyor: “Boşanma, birileriyle çıkma, seyahat etme, yabancı insanlarla tanışma ve ne yapacağını bilememe durumları arasında gidip geldiği için, bana karmaşık ve büyüleyici bir karakter canlandırma anlamında harika bir fırsat sundu”.

Roberts sözlerini şöyle sürdürüyor: “Liz filmin başında biraz çöküntü içinde ama bunun nedeninden emin değil. O bir gezgin; her zaman seyahat etmiş. Dolayısıyla, çantalarını toplamak onun için içgüdü gibi bir şey. Yaptığı şeyi herkesin yapamayacağı aşikar, ama aslında konu bu değil. Filmde onun dünyayı gezişini izlemek eğlenceli olsa da hikayenin özünde kendi kendini sınaması ve hayattan ne beklediğini çözmeye çalışması yer alıyor”.

Roberts böyle bir derin düşünme sürecinin kolay olmadığını, zaten Gilbert’ın yolculuğunu çarpıcı kılan şeyin de bu olduğunu söylüyor: “Kendisine bu şekilde zaman ayırması son derece ilginç ve diğer insanlar için de ilham verici. Bence bu cesur ve hayran olunacak bir hareket. Çok yoğun ve hareketli bir dünyada yaşıyoruz; dolayısıyla, şöyle bir durup kendiniz için neyin doğru olduğunu anlamaya çalışmak iyi bir şey”.

Filmde Liz’in en iyi arkadaşı Delia’yı canlandıran Viola Davis de Liz Gilbert ile Julia Roberts arasındaki bağlantıyı gördüğünü söylüyor: “’Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev’i okurken, kendi kendime, Liz ne kadar muhteşem olduğunun muhtemelen farkında değil diye düşündüm. Bir odaya girer girmez arkadaşlar edinebilir. Julia için de böyle düşünüyorum; insanlar onun ruhuna çekim duyuyorlar. O bir ışık”.

Roberts Roma’da gerçek Elizabeth Gilbert’la tanışma fırsatı buldu. Aktris bu konuda şunları aktarıyor: “Ryan’ın onunla ön yapım sırasında teması oldu ama ben onu canlandırırken içgüdülerimle hareket etmenin, onunla tanıştığım an itibariyle çekimlerin epeyce bir bölümünü geride bırakmış olmamın önemli olduğunu düşündüm. O çok ama çok tatlı biri; harika bir konuşma şekli ve çok özel bir tarzı var. Ben onu taklit etmek istemedim. Çok güzel bir insan”.

Yapımcılar için, başrolün Julia Roberts’a verilmesi gibi, çekimlerde Gilbert’ın yolculukları sırasında gittiği yerlerin gerçek mekanlarının kullanılması da tek seçenekti. Murphy, “Bu bizim kutsal kasemizdi; mümkün olduğu ölçüde Liz Gilbert’ın gittiği yerlere gidecektik. Bazıları kolaydı, özellikle de Liz’in Roma’da ziyaret ettiği ünlü bazı yerler” diyor. Diğer yerler konusunda da, Murphy, şanslı olduklarını, (Bali sekansının kilit karakterlerinden biri olan) Ketut Liyer’in kendi evinde çekim yapma imkanı bulduklarını aktarıyor: “Ön yapım sırasında farklı ülkelere üçer kez giderek en doğru mekanları bulmak için çok zaman harcadık. Kontrolümüzün dışındaki nedenlerden ötürü gerçek mekanlarda çekim yapamadığımız durumlarda, oranın inanılmaz sayıda resmini çekerek orayı başka bir yerde yeniden yarattık. Kitap çok iyi tanındığı ve sevildiği için, benim açımdan, yazarın gittiği yerlere sadık kalmak önemliydi”.

Hindistan sekansında kilit bir rol olan Teksaslı Richard’ı canlandıran Richard Jenkins bu egzotik mekanlarda çekim yapabilmelerinin film için ne anlama geldiğini şu şekilde açıklıyor: “Orta batının küçük bir kasabasında büyüdüm. Küçük bir çocukken dünyayı filmler aracılığıyla görüyordum. Filmler sayesinde başka türlü asla gidemeyeceğim yerlere gittim. Kısacası, Hindistan’daki o çekimleri başka bir yerde yapamazdınız. O sıcak iklim, o his, o hava, insanlar bambaşka bir titreşime sahip”.

Fakat yapım ekibi gerçek mekanlarda çekim yapmakla kalmadı, kronolojik sırayı da koruyarak önce New York, sonra İtalya, ardından Hindistan ve son olarak da Bali’de çekim yaptılar. Roberts’a göre, bu yaklaşım onun performansına da katkı sağladı: “Liz’in yaşadığı tüm duygusal tepkilerin aynısını biz de yaşadık. İnanılmaz bir deneyim oldu”.

“Ryan ve Dede’yle konuşmalarımız açıkça gösterdi ki bu uluslararası mekanların her birinin çok özel bir yanı vardı ve insanlar filmi izlemeye geldiklerinde Liz’inkine benzer bir yolculuğa çıkmak isteyeceklerdi” diyor yönetici yapımcı Stan Wlodkowski ve ekliyor: “Dolayısıyla, gerek yapım ekibi gerek stüdyo yöneticileri çekimlerin New York, İtalya, Hindistan ve Bali’de yapılması, Liz’in kitabındaki yolculuğuyla aynı sırayı takip etmesi gerektiğinde hemfikirdiler. Kariyerim boyunca bir daha asla böyle bir programım olacağını sanmıyorum. Kelimenin tam anlamıyla dört ayrı film yapıyorduk”.

Önlerindeki ilk zorluklardan biri filmin çekim programını oluşturmaktı. Yapımcıların sadece oyuncuların müsaitliğini değil, mekanlardaki hava şartlarını, set ekiplerini ve seyahatleri de hesaba katmaları gerekiyordu. Uluslararası mekanlardan bazılarında sinema altyapısı mevcuttu ve daha önce filmlere ev sahipliği yapmışlardı; ancak, Bali gibi bazı yerlerde daha önce bu kadar büyük çaplı bir film çekimi gerçekleştirilmemişti.

“New York’ta çekimlere başladığımız andan itibaren, dünyanın bir yerinde açık bir yapım ofisimiz her zaman vardı. Bu film günün 24 saati çalışıyordu. Casting ofislerimiz, sanat departmanlarımız, inşaat departmanlarımız ve kostüm departmanlarımız tüm küreye yayılmıştı” diyor Gardner.

NEW YORK
Çekimlere New York’ta başlandı. Burada Liz’in uzaklara gitme ihtiyacı duymasının nedenleri, biri eski kocası Stephen diğeri sevgilisi David olmak üzere, iki erkekle yaşadığı ilişkiler doğrultusunda irdelenip netleştirildi.

Gardner, Stephen rolü için doğru oyuncu seçmenin çok önemli olduğunu belirtiyor: “Aşkları bitmiş bir çift söz konusu; maddi açıdan durumları iyi ama hayattan farklı şeyler istiyorlar. Beraber olmak için yaratılmamışlar; ama bu durum geçmişteki birlikteliklerini değersiz ya da anlamsız kılmıyor. Stephen rolü için doğru oyuncuyu seçmek elzemdi çünkü hem çiftin ilk başta neden birbirlerine aşık olduklarını hem de bu aşkın neden bittiğini bir şekilde yansıtmalıydık. Bu süreç normaldir; insanlık hâlidir; daha önce olmuştur ve gelecekte de olacaktır. Bu tür bir olay kötü bir adam gerektirmez”.

Rolü Billy Crudup üstlendi. “Hikaye size evliliklerinin tüm aşamalarından kesitler sunuyor” diyen aktör, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Nasıl birlikte olmaya başladıklarına dair bir fikir ediniyorsunuz, ama çoğunlukla Liz’in yaşadığı krizin başlangıç dönemlerini, ve tuhaf bir şekilde, Stephen’ın Liz’in kendi yoluna gitmesine, kendini keşfetme yolculuğuna çıkmasına destek oluşunu görüyorsunuz”.

James Franco’nun canlandırdığı David, Liz’e tapıyor ve Liz’in hayatından yok olduğunu sandığı tutkuları tekrar alevlendiriyor. Gardner, kocasından ayrıldıktan sonra Liz’in çıktığı kişiden hoşlanmadığınız takdirde hikayenin başarısız olacağına yürekten inandığını belirtiyor ve şunu söylüyor: “Dünyada bu rolü oynayacak başka kimse yoktu. James çok yakışıklı ve seksi, ama aynı zamanda çok da zeki. Kocaman bir yüreğe ve cömert bir ruha sahip”.

“David ile Liz tanıştıklarında, Liz birçok düzeyde arayış içinde” diyor Franco ve ekliyor: “Romantik anlamda biriyle bağlantı kurmanın yolunu ararken, hayatında daha derin, daha ruhani bir anlam bulmanın da peşinde. Belki sürecek bir ilişki değil onlarınki, ama Liz’in yolculuğa başlamasını sağlamak anlamında bu ilişki olumlu şeyleri beraberinde getiriyor”.

Bir çift olarak aralarında çok çabuk bir yakınlaşma olması gerekliliği Franco ve Roberts için zorluk teşkil ediyordu. Franco bu konuda, “Birlikte çektiğimiz ilk sahnede öpüştük ve günün sonu gelmeden önce de ayrılmıştık. Çok yoğundu” diyor.

Liz’in iç dünyası, vicdanı ve mantığının sesi (Oscar® adayı aktris Viola Davis’in canlandırdığı) en iyi arkadaşı ve yayıncısı Delia’yla bize aksediyor. Delia karakteri Liz’in kitabında söz ettiği kız arkadaşlardan oluşan destek grubunun bir derlemesi gibi. Davis’in bu konudaki yorumu şöyle: “Delia, Liz’i dinleyecek kadar açık görüşlü. Liz’le aynı görüşte olmasa bile onun yanında yer alıyor ve onun tarafını tutuyor”.

“Viola çok muhteşem bir aktris” diyor Gardner ve ekliyor: “Çok komik ve rolünün gerektirdiği yerlerde göz kamaştırıyor. Öte yandan, sahnelere ağırlık da getiriyor; örneğin, Liz’in dünyayı dolaşacağını söylediği sahneye”.

Davis, kitabı okurken, onu dünyanın dört bir yanındaki okurlar için neyin ilginç kıldığını hemen gördü. “Bir arkadaşım, hayatımın bu kitabın bana yardım edeceğini düşündüğü bir döneminde onu bana hediye etti. Bir ilham kaynağıydı; açıktı, cesur ve dürüst olduğu için insanlara hitap ediyordu; çok derindi ama fazla derin değildi” diyor aktris.

Murphy’nin daha en başından itibaren filmin New York bölümü için niyeti, sanki Liz o çevreden kaçabilmek için yanıp tutuşuyormuş gibi, klostrofobik bir his yaratmaktı. New York şehrinin içindeki ve çevresindeki mekanlar arasında Manhattan caddeleri, Tribeca (Delia’nın ofisi), Brooklyn (Delia’nın lüks evi ve Çamaşırhane), East Village ve Long Island’daki Cold Spring Limanı bulunuyordu. Stephen ile Liz’in boşanma avukatı önündeki yüzleşme sahnesi 6. caddedeki bir ofis binasının 36. katında çekildi. Ofisin penceresinden Empire State Building’in nefes kesici manzarası görülüyordu.

Daha sonra, dünyanın birçok yerine “Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev” seyahatine çıkacak ve buralarda yerel set ekipleriyle çalışacak olan 40 Amerikalı için “Bon Voyage” (İyi Yolculuklar) vakti geldi.

İTALYA
İtalya, özellikle de Roma, Liz Gilbert’ın ruhunun beslenmeye başladığı yerdir. Yemek yemenin, arkadaşlarıyla felsefe yapmanın ve “dolce far niente”nin (hiçbir şey yapmamanın tatlılığı) yalın zevkine varmak için hayatına bir ara verir.

Roberts’a göre “Roma kollarını açmış size hoş geldiniz diyor. Burada çeşitli kereler çalışacak kadar şanslı oldum. Sizi kucaklayan bir kent ve Liz’in yolculuğunda ilk durak olmak için harika bir seçim”.

Gardner ise şunu söylüyor: “Roma’da her şey ânı yaşamak etrafında döner; bu, Amerikalıların pek beceremediği bir şeydir. Ama Roma sizi ânı yaşamaya zorlar. Bu çok değerli bir şey; bir kez hayal kırıklıklarını aşıp oraya yerleştiniz mi İtalyanların doğru bir şey peşinde olabileceğini düşünürsünüz”.

Liz Gilbert’ın arkadaşlarını sıcak kanlı bir Avrupalı oyuncu topluluğu canlandırdı. Gardner, Liz ile İtalyan sırdaşlarını hayata geçirmek için Julia Roberts ve rol arkadaşlarının sergilediği türde bir uyumun sahte olamayacağını söylüyor. Giovanni’yi oynayan Luca Argentero gibi oyuncular karakterlere mükemmel yakıştılar. “Ne zaman bir oyuncu seçseniz, senaryoda arkadaş olacağı kişiyle sayfalarda yazanın ötesinde bir bağ kurmasını umarsınız. Hele hele bir grup arkadaşı canlandıracak oyuncular seçerken işiniz daha da zordur. Ama bizim seçtiğimiz oyuncular hem işlerinde hem de insan olarak muhteşemdiler. Her zaman onlarla aynı masada olmak istedim” diyor Gardner.

Argentero ise şunu ekliyor: “İtalyanlar, gezginler için bire bir; herkese açıklar. Biz İtalyanlar stresi kötü bir hastalık olarak görürüz. Liz durup düşünebileceğini, keyif alabileceğini, kendini şımartmayı ve endişelenmemeyi öğreniyor. İtalya’yı onun yolculuğunun ilk durağı olmak için mükemmel kılan şey bu”.

İtalya’da, Liz aniden diğer insanların neşesini fark eder. Yakın dostları Giovanni ve (ödüllü İskandinav aktris Tuva Novotny’nin canlandırdığı) Sofi’nin birbirlerine çekim duymaya başladıklarına tanık olur. Arkadaşları Giulio (Andrea Di Stefano) ve Maria’nın (Elena Arvigo) mutlu ve çocuklu evliliklerini sürdürüşünü izler. Luca Spaghetti (Giuseppe Gandini) ve Giovanni’nin eleştirel annesi Ruffina’nın (Lydia Biondi) tavsiyelerine kulak verir. Tüm bunlar olup biterken, tabaklarda afiyetle yenen birer lezzet yumağı vardır.

Di Stefano bu konuda, “Yemek yemek biz İtalyanlar için bir merasimdir. İtalyan kültüründe her şeyin yiyecekle ilgisi vardır. Kültürün bu parçası nesilden nesle geçer” diyor.

Novotny ise şunu ekliyor: “Liz ve Sofi bu yabancı ülkede yollarını bulmaya çalışırken, tam anlamıyla sudan çıkmış balık gibiler. İtalyan kültürü sarılmanın, öpmenin ve kendini ifade etmenin normal kabul edildiği açık bir kültürdür. Bana göre, hem Sofi hem de Liz, hayatlarının tamamen başka başka noktalarında olmalarına rağmen, bunu ferahlatıcı buluyorlar”.

Roberts’ın yorumu ise şöyle: ”Roma’da Liz’in yakın arkadaş çevresini oluşturan grup gerçekten coşkulu karakterlerden oluşuyor. Makineli tüfek gibi konuşulan İtalyanca, bol bol makarna ve şarap eşliğinde beraber yer aldığımız tüm sahneler eğlenceliydi”.

Daha önce hit yapım “Julie & Julia”da da uzmanlığını sunmuş olan, başarılı yemek stilisti Susan Spungen, Roma sekanslarının tüm çekimleri boyunca oradaydı ve filmde görülen tüm lezzetleri o yarattı. Stilistin filmdeki zorlu görevlerinden biri kilit öneme sahip, dokunaklı Şükran Günü yemeğini de tüm garnitürleriyle birlikte hazırlamaktı; Spungen bu sekansın çekimi için toplamda yirmi tane hindi pişirdi.

Oyuncular ve çekim ekibi sette her gün bir akşam önce yedikleri birbirinden leziz makarna, balık ve et yemeklerinden söz ediyorlardı. Restoran tavsiyeleri almış başını gidiyordu, tıpkı ekipteki herkesin kiloları gibi.

HİNDİSTAN
Eğer Roma, Liz’in eski hayatını geride bırakıp yalnız olmaktan mutluluk duymayı öğrendiği yerse, o zaman Hindistan da bambaşka bir dünyaya adım attığı yerdir. Hayattan keyif alabileceğini öğrenmiş olan Liz, tekrar ayaklarının yere basması gerektiğini hisseder. Gardner’ın açıkladığı gibi, Liz dolce far niente’den (hiçbir şey yapmamanın güzelliği) çok daha derin bir şey deneyimlemeye doğru ilerliyor. “Hindistan çok hareketli bir yer; oysa Liz sükunet için orada” diyor yapımcı ve ekliyor: “Amacı meditasyon yapmak ve içine dönmek. Ashram’ın (Ashram: Hint kültüründe, öğrencinin bir guru rehberliğinde ruhani eğitim alabileceği mabet) temsil ettiği ve Teksaslı Richard’ın ona sürekli olarak söylediği şey de kesinlikle bu: Liz’in her şeyi kontrol etmeye çalışmaya son vermesi gerekiyor. Bunu yapmayı mutlaka kesmeli”.

Roberts ise şunu söylüyor: “Liz, Hindistan’a sırt çantalı genç bir kız gibi giriyor; bir Ashram’a gidip huzur bulma hayali içinde. Bulduğu şey ise bunun o kadar da kolay olmadığı”.

Bu sekansı yazarken, senaryo ekibi kişisel deneyimlerinden de yararlanabildi: Jennifer Salt, genç bir kadınken, yukarı New York’taki bir Ashram’da eğitim görmüştü. “Hikayenin o bölümü benim için son derece kişisel; haliyle, en büyük tutkuyu o kısım için hissettim” diyen Salt, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Ashram’da, kalbi ve zihni temizlemek için meditasyonlar ve uygulamalar öğreniyor, istediğiniz türde sevgi ve anlayışı kazanıyorsunuz. Ama burada, bir gurunun, o noktaya erişmiş birinin varlığı da söz konusu. Açıklaması zor, ama oradayken aşkın nasıl bir his olduğunu anlıyor, onu içinizde hissediyorsunuz çünkü çevreniz onunla kaplı”.

Tüm o karmaşanın içinde, Oscar® adayı Richard Jenkins’in de ekibe katılması ortama taze bir soluk getirdi. Gerek oyuncuların gerek çekim ekibinin gelişini memnuniyetle karşıladığı Jenkins, filmde Liz’in Ashram’daki beklenmedik dostu ve sırdaşı olan Teksaslı Richard’ı canlandırdı.

“Çekimler başladıktan haftalar sonra, birden bire aramıza müthiş bir insan olan Richard Jenkins katıldı. Karakterini ustalıkla canlandırdı. O ve Julia birlikte yer aldıkları, Richard’ın Ashram’ın yemek salonunda Liz’e ilk kez ‘erzak’ diye hitap ettiği, ilk sahneden itibaren aynı frekanstaydılar” diyor Gardner.

Richard Jenkins’in yorumu ise şöyle: “Teksaslı Richard inandığı şeyler hakkında çok tutkulu, düşündüğünü söylüyor ve geri adım atmıyor; ama Liz de çetin ceviz. Richard onda kendisinden çok şey görüyor ve o yüzden de yumuşamıyor”.

“Teksaslı Richard ve Liz, genç kadın daha oraya ilk geldiğinde çatışıyorlar: Richard hiç vakit kaybetmeden onunla dalga geçiyor” diyor Roberts ve ekliyor: “Bu, Richard’ın Liz’e yol gösterme şekli; onda kendinden bir şeyler görüyor. Richard Jenkins bu karakteri çok mizahi bir şekilde hayata geçirdi. Sürekli olarak o adama karşı durmak harika bir deneyimdi. Gerçekten bir keyifti”.

Rolü oynamadan önce, Jenkins’in, bu yılın başında vefat eden gerçek Teksaslı Richard’la konuşma fırsatı oldu. Gerçek insanları canlandıran çoğu oyuncu gibi, Jenkins de yazıldığı şekliyle role kendi yorumunu getirmek istediğini, fakat senaryoyu okuduktan sonra bu fikrini değiştirdiğini söylüyor: “‘Bu adamla tanışmalıyım’ diye düşündüm. Onu aradım, çok hoş, çok komik bir adamdı. Ona pek çok soru sordum. Hayatında çok şey kaybetmişti ve bunların çoğunun nedeni de kendi yaptıklarıydı. Bu durumla nasıl başa çıkarsınız? Hayatla nasıl barışır, olanları nasıl geride bırakır ve nasıl yolunuza devam edersiniz? İşte Ashram’da olma nedeni buydu. İnanılmaz bir adamdı Teksaslı Richard”.

Jenkins şöyle devam ediyor: “Ashram arayışta olan, olgunlaşmaya çalışan, korkularıyla yüzleşen, kendi hayatlarını yeniden gözden geçiren insanlar içindir. Bu insanlar iç huzuru bulmak isterler. Hepimiz isteriz ancak bazı insanlar bu konuda biraz daha girişkendir. Kolay değildir, çalışmayı gerektirir”.

Filmin Hindistan ayağında görev alan bir diğer isim de, Ashram’da Liz’le arkadaş olan 17 yaşındaki Hintli kız Tulsi’yi canlandıran genç aktris Rushita Singh’ti. Tulsi daha önce hiç tanımadığı bir adamla görücü usulü evlenmek üzeredir. İki ayrı dünyanın insanları olsalar da, Liz genç gelin adayında kendinden bir şeyler görür ve arkadaşlıkları birbirlerinin sırdaşı olmalarıyla yeni bir yön kazanır.

Roberts bu konuda, “Tulsi rolündeki Rushita’yı Hint düğün kıyafetleri içinde görmek çok güzeldi. Nefes kesici bir kız. Düğün sekansının tüm yapım ve kostüm tasarımı çok giriftti. Kostüm tasarımcısı Michael Dennison ile yapım tasarımcısı Bill Groom’un olağanüstü yeteneklerinin bir kanıtıydı” diyor.

Hindistan çekimlerinin büyük çoğunluğu Ashram’ın içinde gerçekleşti. Ülke çapında Hindu öğretilerine duyulan büyük inançtan ötürü içinde çekim yapılacak bir Ashram bulmak zordu. Groom bu konuda şunları aktarıyor: “Hindistan’a çekimler başlamadan bir yıl kadar önce yönetici yapımcımız Stan Wlodkowski’yle birlikte gittik ve iki hafta boyunca tüm ülkedeki Ashram’ları taradık. Sonra, Hindistan sanat departmanımız, Yeni Delhi’nin iki saat kadar dışında bir Ashram’ın çekime izin verebileceğini bildirdi. O Ashram’ın Swami’siyle buluştuk. Bize Ashram’ın günlük faaliyetlerini aksatmadığımız sürece orada çekim yapabileceğimizi söyledi. Biz de öyle yaptık”.

Okulun faaliyette olmadığı, cemaat üyelerinin film çekimleriyle iç içe geçmediği tek bir gün olmadı. Kültürler büyük ölçüde birbirinin sınırına girdi fakat sonunda uyumlu bir ortam oluştu. Film için Ashram’ın içine inşa edilen bazı yapılar çekimler bittikten sonra orada bırakıldı. Şimdi bu yapıların tadını Ashram’daki öğrenciler çıkartıyor.

Yönetici yapımcı Wlodkowski, “Ne zamanki ruhani ya da dini bir organizasyonun içinde çekim yapılacak olsa, zorluklar ortaya çıkar. Sizin yapmanız gereken bir iş vardır; ama aynı zamanda çok kişisel bir şey görüntülemektesinizdir ve bunu saygılı, doğru bir şekilde yaptığınızdan emin olmanız gerekir. Tüm set ekibi, gerek çekimler sırasında gerek çekimler dışında, orada uyulması gereken geleneklere karşı sürekli olarak duyarlılık gösterdiler” diyor.

ENDONEZYA
Liz ancak İtalya’da kendini şımartmanın keyfini ve Hindistan’da iç huzurun gücünü öğrendikten sonra Bali’nin mesajı olan dengeye hazırdır. Roberts bu konuda şunları söylüyor: “Liz daha önce Bali’de bulunmuş. Bir gün geri döneceğine dair bir kehanet duymuş. Sanırım onu yolculuğunun son ayağı için oraya yönlendiren de bu. Bali’de öğrendiği denge arayışı, ilk gidişinde almaya pek hazır olmadığı bir ders. Zaten, hayatın düzlemsel ya da mantıklı olmadığını hepimizin öğrenmesi gerekiyor”.

Liz’in Bali’ye vardığında beklemediği şey yeni bir aşkla karşılaşmaktır. Hayatını tersyüz etmesi gerektiğini hissetmesinin nedenlerinden biri bir ilişkiden yeni çıkmış olmasıdır; şimdi, Bali’de, kendi başına nasıl mutlu olacağını yeni yeni öğrenmiştir. Fakat Felipe’yle karşılaştığında, onu kafasından çıkaramaz. Hayatına Felipe’nin bütünüyle girmesine izin vererek yeni bulduğu gücü riske etmeye hazır mıdır?

“Bu aşk hikayesinin fiziği, zaman kadar denenmiş ve gerçek” diyor Gardner ve ekliyor: “Liz hissettiği yeni aşkı sorguluyor ve ondan kaçıyor; ancak, bu yeni adamsız yaşayamayacağını fark ediyor ve çok geç olmadığını umarak ona geri dönüyor. Julia Roberts ile Felipe’yi canlandıran Javier Bardem arasındaki kimya mükemmeldi”.

“Julia Roberts’la çalışmak çok ilgimi çekti ama bir o kadar da gergindim” diyen Bardem, sözlerini şöyle sürdürüyor: “Ona gerçekten hayranım ve çalışmalarını da çok beğeniyorum. Fakat filmden önce onunla şahsen hiç karşılaşmamıştım. Filmin ilerleyen bölümünde oyuna dahil olacaktım ve işlerin ritmini bozmak istemedim. Julia bir insan ne kadar kucak açabilirse bana o kadar kucak açtı. Ayrıca çok komik bir kişi. İşine kendini öylesine veriyor ki adeta içiniz acıyor”.

Roberts dünyanın dört bir yanına yayılan uzun çekimlerin Bali’de sonuna gelindiğinde Bardem’in projeye taze bir enerji getirdiğini aktarıyor: “Hepimize yeni bir enerji, neşe ve motivasyon sağladı. Felipe rolünde muhteşemdi çünkü gerçekten de çok insancıl ve doğal”.

İspanyol olan Bardem, rol için Brezilya aksanı çalıştı. Oscar® ödüllü aktör, New York’taki provalar sırasında Felipe’ye ilham kaynağı olan Jose Nunes’in kendisiyle tanıştı. “Felipe rolü bildiğiniz Latin aşık tiplemesi değildi; Javier’nin de rolü bu şekilde canlandırmaya niyeti yoktu” diyor Gardner ve ekliyor: “Esas olan şu ki Felipe çocuklarını büyütmüş ve kalbi daha önce kırılmış biriydi. O, sakin ve komik bir adam ve hayatı basit bir şekilde yaşıyor”.

“Kitabı, senaryodan hemen sonra okudum. Hepimizin çok iyi bildiği bir şeyden, kırık kalplerden ve acıyı nasıl yeneceğimizden söz ediyor. Fakat hikayede mizah da var. Yüzde yüz özdeşleşebiliyorum. Ya kendimizden mutlu olmadığımız ya da insanların bizi kabul edip sevmesini istediğimiz için her zaman bir başkası olmaya çalışırız. Felipe çok temiz bir insan. Liz açısından, kendisine olduğu gibi olma özgürlüğü veren ve ona öyle olduğu için aşık olan biriyle tanışmak çok çarpıcı ve ferahlatıcı. Bu çok güçlü bir tema” diyor Bardem.

İsminin tercümesi “parlak ışık” olan Balili şifacı ve tıp adamı Ketut Liyer (sinemada yeni adım atan Hadi Subiyanto tarafından canlandırıldı) Liz’in Endonezya’daki yolculuğunda çok önemli bir yer tutar. Ketut’la Bali’ye yaptığı ilk ziyarette tanışan Liz’in oraya geri dönmesine neden olan Ketut’un sözleri ve bilgeliğidir. İkisinin arkadaşlığı bir uzmanlık alışverişidir: Liz bazı defterlerin transkripsiyonunu yapar ve ona İngilizce öğretir; bunun karşılığında, Ketut da Liz’i dinler ve ona en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda şifalı tavsiyelerde bulunur. “Ketut gerçekten önemli bir rol. Liz’in oraya dönüp Filipe’yi bulmasını sağlayarak hikayenin tetikleyicisi oluyor” diyor Gardner ve ekliyor: “Bu, Liz’in tam yol ayrımında olduğu bir an ve Liz bir karar veriyor. Kendini buna ikna edebilir ya da caydırabilir. Ancak, doğru sadece onun içinde, başkasının değil”.

Böylesine kilit bir rolü oynayacak aktörü bulmak zordu. Sonra, bir akşam, Jakarta’daki bir otelde Hadi Subiyanto adındaki flütçü, yapımcıların dikkatini çekti. Daha önce hiç oyunculuk yapmamış olmasına rağmen rol için okuma yapmak isteyip istemediğini, hatta Julia Roberts’ı tanıyıp tanımadığını sordular. Sonuç olarak, Subiyanto kendini Bali’ye giden bir uçakta buldu. “Bu işi almak benim için büyük bir fırsat. Hayatımda başıma gelen ikinci büyük olay. İlki doğmuş olmam ve şimdi de bu. Çok mutluyum” diyor yeni aktör.

KOSTÜMLER VE TASARIM HAKKINDA
Herhangi bir filmde, yapım tasarımcısı ile kostüm tasarımcısı filmin görünümünü tasarlarken yönetmenle yakın bir çalışma içine girerler. Buradaki anafikir perdeye yansıyacak görüntülerin hikayeyi ve karakterlerin gelişimini vurgulaması ve güçlendirmesidir. Yapım tasarımcısı Bill Groom ve kostüm tasarımcısı Michael Dennison için, “Eat Pray Love/Ye Dua Et Sev” dört ayrı filmin görüntülerini yaratmak demekti çünkü dört ayrı mekanda geçiyordu. Bu yolculuğun Liz’e neler getireceğine, bu yolculuğun setler ve kıyafetlerle nasıl güçlendirileceğine karar vermeleri gerekiyordu.

Groom bu iş için Murphy ve Gardner’la mülakat yaptığında, parçası olmak istediği bir yaratıcı enerji sezdi. “İlk toplantımızda filmin çok ilginç bir süreç olacağına inanç duydum ve hayal kırıklığına da uğramadım” diyen Groom çekimler başlamadan altı ay önce film için hazırlıklarına başladı.

Murphy, Gardner, Wlodkowski ve Groom’un ön yapım aşamasında yaptıkları ilk şeylerden biri mekan keşfi yapmak üzere dünya turuna çıkmaktı. Elizabeth Gilbert’ın kitabında yazdığı yerlere seyahat ettiklerinden, yapım tasarımı için yaratıcı ilham kaynakları boldu. New York, Roma, Hindistan ve Bali’nin kendilerine özgü dünyalarını yansıtacak görüntü ve havayı temsil etmeleri için, Groom, sırasıyla Toprak, Hava, Ateş ve Su elementlerini esas alarak çizimlerine başladı.

Groom, Brooklyn-New York’ta yaşadığı için filmin o kısmının tasarımı için ilham ona doğal bir şekilde geldi. New York’u toprak elementinin renk paletinde gördüğü için gri, siyah ve kahve tonları ile beton, granit ve taş materyallerine ağırlık verdi. Bunu yapmasındaki amaç, Liz’in kendini hapsolmuş hissettiği kasvetli hayatı yansıtmak ve hikayenin duygusal boyutunu vurgulamaktı.

Dennison’a göre, filmin başında, “New York en soğuk atmosfere sahip yer ve kostümler de bunu yansıtıyor. Filmde en az rengi onlar taşıyor. Solgun, renksize yakın bir dünya”.

Roma’dayken, Murphy filmin o bölümünün Liz’in yaşadığı ayrılıklardan dolayı duyduğu yoğun yalnızlığı yansıtacağı yorumunu yaptı. Groom için hava elementi bu boşluğa uygun düşüyordu. Bu sahnelerin çoğu sonbaharda geçtiği için 2000 yıllık şehirde çok rüzgar ve boşluk vardı. “Roma, Liz’in soluk aldığı yer” diyor Groom ve ekliyor: “Pencereleri açıyor, perdeler uçuşuyor ve o nihayet New York’taki hayatını geride bırakıp derin bir nefes alıyor ve yemek yemeğe başlıyor”. Filmin bu bölümünün New York sekansındaki renklerle tezat oluşturması için, Groom, “rüzgar ve havanın kremsi, hafif, beyaz renklerini” seçti.

Dennison, Roma için sonbahar renklerini tercih etti. Bunun tek nedeni Liz’in o mevsimde orada olması değil, aynı zamanda Liz’i şehre ve sakinlerine yaklaştırmak istemesiydi; izleyiciler, kostümler sayesinde, Liz’in içinde bulunduğu ortamda rahat etmesiyle birlikte bir İtalyan kadınına dönüştüğünü görebilirler. “İtalyanların cinselliğini, şehirleri, yiyecekleri, ve elbette giyim tarzlarında buram buram hissedebiliyorsunuz. Liz’in Roma’nın bir parçası olmaya başladığını hissetmesini istedim; zira İtalyan arkadaşlarının kullandıkları renk yelpazesi birbirlerini yansıtıyordu” diyor kostüm tasarımcısı.

Hindistan’a yaptığı ilk keşif seyahatinde uçaktan dışarı adım atar atmaz, Groom için Hindistan’ın elementi ateştir. Liz hayatını kontrol altında tutmaktan vazgeçerken, duyguları kırmızıların ve turuncuların ışıltılı görüntüsüyle dışa vurur. Groom’un bir yerde okuduğuna göre, Hindistan dünyadaki en süslü yerdir; yolda kargo taşıyan bir kamyon gibi son derece sıradan bir şey bile bir renk ve doku cümbüşüdür.

Dennison, Hindistan sekansındaki kostümler için şunları söylüyor: ”Hindistan renklerin isyanı ile ruhani sükunetin kesiştiği bir yer hâline geliyor. Hindistan eşsiz ve mistik. Ruhaniliğin merkezi. İnsanlar kendilerini renklerin canlılığıyla ve renklerin getirdiği titreşimlerle çevreliyorlar ve böylece hayatlarında canlılık oluyor. Bazı durumlarda, renkleri güçlendirdik çünkü bir hikaye anlatıyoruz. O canlılık hissini yaşatmak, psikoloji ve bilinçaltı açısından çok önemliydi”.

Hindistan’da, şık bir düğün de tasarlayan Groom, bu fırsatı memnuniyetle karşıladığını ve yaratımının gerçek bir düğün sanılmasından büyük gurur duyduğunu söylüyor. ”Hindistan’da en mütevazı düğünler bile tüm cemaati içine alan, renkli, süslü ve coşkulu eğlenceler. Bizim düğünümüz yeterince ikna edici olmalı ki çekim yaptığımız yerdeki cemaatin bazı üyeleri kutlamaya davet edilmedikleri için biraz üzüldüler” diyor tasarımcı.

Groom, Bali’de, doğal ortamın yoğun güzelliği karşısında kendinden geçti. Hikayenin bu bölümünde, Liz artık kendiliğinden gelen bir denge yakalamayı öğrendiği için, Liz ile Felipe arasındaki romantik yakınlaşmayı su elementinin mavi ve yeşil tonlarıyla süsleyen Groom, “Bali’ye vardığınızda, teraslanmış pirinç tarlalarına yansıyan gökyüzü, size gizlice sokuluyormuş gibi görünen gürül gürül akarsular, volkanik göller ve bakir kalmış kumsallar karşısında afallıyorsunuz. Ryan da ben de bunu filme bunu yansıtmak istedik” diyor.

Liz, Bali’de, kendini coşkulu, özgür ve canlı hisseder; ve bu, kıyafetlerinin yoğun renk yelpazesinde ve tarzında kendini gösterir. Dennison’ın ifadesiyle, “Filmin en maceralı bölümü burası. Liz pek çok farklı duygu yaşıyor ve Felipe’ye duyduğu aşkta kırılganlığını ortaya koyuyor”.

Yapımcılar ellerinden gelen her yerde kitapta sözü geçen gerçek mekanlarda çekim yapmayı seçtiler. Her zaman mümkün olmasa da, bazı durumlar vardı ki yapımcılar için karşı konulmazdı. Örneğin, yapım tasarımcısı Bill Groom gerçek Ketut Liyer’le tanıştı ve ilham alabilmek için onun Bali’deki yaşam alanını gezdi. Ne var ki, Groom hemen gördü ki burayı daha iyi hâle getirebilirdi. Sonunda, “Ketut’un hâlen ailesinin dört nesliyle birlikte yaşadığı evinde çekim yapmakla kalmadık, Ketut’un Liz’e ilk Bali seyahatinde verdiği kendi yaptıüı resmin aksesuarını hazırlamak için Ketut’un gerçek resimlerinden birini kullanma fırsatı bulduk” diyor Groom.

Filmin tüm mekanlarında, her bir ülkenin görüntüsünü hazırlamak için Groom ve Dennison yerel ekiplerle çalışarak sanat ve kostüm departmanları kurdular. Bali’de çeltik tarlası yaratan pirinç çiftçilerinden Hindistan’daki düğün için 100 tane sari diken kadın terzilere kadar tüm yerel sanatçılar filmi zenginleştiren setlere ve kostümlere ayrıntı, ustalık ve özgünlük kattılar; üstelik bu sanatçıların pek çoğu, hatta büyük çoğunluğu daha önce hiç bir filmde çalışmamıştı.

...

2010-10-17T13:03:00.002+02:00

"KEMİKLERİN CAMDAN DEĞİL, AMA HAYAT SENİ DE KIRABİLİR." AMELİE (2001)

...

2010-10-14T09:38:00.009+02:00

Dokundukça rüzgarına
savrulacak..

Saçları sanacaksın önce,
ufukta ince bir
çizgi
olana dek,
göremeyeceksin aslolanı..

Savruldukça,
sönecek...
söndükçe,
değişecek...
herkes gibi bakacak...

Yağmurlara koş şemsiyesiz,
soğuk ve
umarsız adımlarla...

yüzüme bak..
hepimiz eskiyor,
hepimiz eriyoruz...

14.10.2010 Tuba Duran

*fotoğraf: Henri Cartier-Bresson

?...

2010-10-12T16:46:00.002+02:00

Bugün, web siteme google'da "mobbing günah mı" diye aratıp, giren şahıs..
ben sana ne diyeyim.. ağlanacak halimize güleyim mi, ne yapayım?...

Le Rouge Et Le Noir

2010-10-12T14:00:00.003+02:00

Eskiden bir bahar vardı, lavta ve arp,
düşmezdi elimizden Le Rouge et Le Noir;
üşürdü kadınlar, ellerimiz eldiven,
atkıydı kollarımız engerek soğukta,
karakışın ardından çözülürdü yumak:
Tuz ve tütsü, kül ve duman, kelimeler,
sesler ve tınılar ve gece: Gecenin
sonunda ışık vardı.

Le Rouge biraz daha kanadı sonra,
Le Noir koyuldu biraz daha: Aynı
çıplak at gelip sırtına aldıydı zamanı.
Bir soru sorulsa, yanıt yerine yeni
bir soruydu ağzımızdan çıkan,
mağrurdu yüzümüz hala, ama kopmuştu
bakışımız bizden: Ufukta seyreden
dümensiz gemilerdik, bekliyorduk
fırtınanın çökmesini üstümüze.

Sancılandık böylece ve doğurduk yıldan
yılı: Erkekler suskun ve kavruktular,
bir düşün peşinde yenik. Sökülmüştü
ağır ağır kurdukları imge ağı, çatlaktı
sisli gözbebekleri. Kadınlar mi getirdi
bu korkulukları, bu bürümcükten erken
doğum kefenini, onlarla mı büyüyüp
kurudu diktiğimiz ağaçlar? Eskiden
bir bahar vardı, eskiden içimizde
başlayan.

Jim Morrison, Hendrix ve John Lennon
yoktu artık; yoktu ``Göğe Bakma'' durağında
şemsiyesiz bekleyen yağmur kadınları.
Herkes bir 35 yaş şiiri yazdı kendi
eksik hayatından, fethedeceğimiz dünya
inanılmaz bir hızla geçmişe doğru
kaydı: Üşümüyordu kimse şimdi,
yanlış koruda düdük çalıyordu bekçiler.
Eskiden bir bahar vardı, flüt
ve keman, Le Rouge biraz daha kana,
koyul biraz daha ey dipsiz Zaman

Enis Batur

Ecclesiastes / "Güneşin Altında Yeni Bir Şey Yok"

2010-10-10T11:50:00.008+02:00

Her Şey Bomboş
"Her şey boş, bomboş, bomboş!" diyor Derlemeci.
Ne kazancı var insanın
Güneşin altında harcadığı onca emekten?
Kuşaklar gelir, kuşaklar geçer,
Ama dünya sonsuza dek kalır.

Güneş doğar, güneş batar,
Hep doğduğu yere koşar.
Rüzgar güneye gider, kuzeye döner,
Döne döne eserek
Hep aynı yolu izler.
Bütün ırmaklar denize akar,
Yine de deniz dolmaz.
Irmaklar hep çıktıkları yere döner.

Her şey yorucu,
Sözcüklerle anlatılamayacak kadar.
Göz görmekle doymuyor,
Kulak işitmekle dolmuyor.

Önce ne olduysa, yine olacak.
Önce ne yapıldıysa, yine yapılacak.
Güneşin altında yeni bir şey yok.
Var mı kimsenin, "Bak bu yeni!" diyebileceği bir şey?
Her şey çoktan, bizden yıllar önce de vardı.
Geçmiş kuşaklar anımsanmıyor,
Gelecek kuşaklar da kendilerinden sonra gelenlerce anımsanmayacak.

Bilgelik Boştur
Ben Derlemeci, Yeruşalim'de İsrail kralıyken
kendimi göklerin altında yapılan her şeyi bilgece araştırıp incelemeye adadım. Tanrı'nın uğraşsınlar diye insanlara verdiği çetin bir zahmettir bu.
Güneşin altında yapılan bütün işleri gördüm; hepsi boştur, rüzgarı kovalamaya kalkışmaktır!
Eğri olan doğrultulamaz, eksik olan sayılamaz.
Kendi kendime, "İşte, bilgeliğimi benden önce Yeruşalim'de krallık yapan herkesten çok artırdım" dedim, "Alabildiğine bilgi ve bilgelik edindim.
Kendimi bilgi ve bilgeliği, deliliği ve akılsızlığı anlamaya adadım. Gördüm ki, bu da yalnızca rüzgarı kovalamaya kalkışmakmış.
Çünkü çok bilgelik çok keder doğurur, bilgi arttıkça acı da artar.

Zevklerin Anlamsızlığı
Kendi kendime, "Gel, zevki tat. İyi mi, değil mi, gör" dedim. Ama gördüm ki, o da boş.
Gülmeye, "Delilik", zevke, "Ne işe yarar?" dedim.
İnsanların göklerin altında geçirdiği birkaç günlük ömürleri boyunca, yapacakları iyi bir şey olup olmadığını görünceye dek, bilgeliğimin önderliğinde, bedenimi şarapla nasıl canlandırayım, akılsızlığı nasıl ele alayım diye düşündüm durdum.
Büyük işlere girdim. Kendime evler inşa ettim, bağlar diktim.
Bahçeler, parklar yaptım, oralara türlü türlü meyve ağaçları diktim.
Dal budak salan orman ağaçlarını sulamak için havuzlar yaptım.
Kadın, erkek köleler satın aldım; evimde doğan kölelerim de vardı. Ayrıca benden önce Yeruşalim'de yaşayan herkesten çok sığıra, davara sahip oldum.
Altın, gümüş biriktirdim; kralların, vilayetlerin hazinelerini topladım. Kadın, erkek şarkıcılar ve erkeklerin özlemi olan bir harem edindim.
Böylece büyük üne kavuştum, benden önce Yeruşalim'de yaşayanların hepsini aştım. Bilgeliğimden de bir şey yitirmedim.
Gözümün dilediği hiçbir şeyi kendimden esirgemedim.
Gönlümü hiçbir zevkten alıkoymadım.
Yaptığım her işten zevk aldı gönlüm.
Bütün emeğimin ödülü bu oldu.
Yaptığım bütün işlere,
Çektiğim bütün emeklere bakınca,
Gördüm ki, hepsi boş ve rüzgarı kovalamaya kalkışmakmış.
Güneşin altında hiçbir kazanç yokmuş.

Bilgelik Akılsızlıktan Üstündür
Sonra bilgelik, delilik, akılsızlık nedir diye baktım;
Çünkü kralın yerine geçecek kişi
Zaten yapılanın ötesinde ne yapabilir ki?
Işığın karanlıktan üstün olduğu gibi
Bilgeliğin de akılsızlıktan üstün olduğunu gördüm.
Bilge nereye gittiğini görür,
Ama akılsız karanlıkta yürür.
İkisinin de aynı sonu paylaştığını gördüm.
"Akılsızın başına gelen, benim de başıma gelecek"
Dedim kendi kendime, "Öyleyse kazancım ne bilgelikten?"
"Bu da boş" dedim içimden.
Çünkü akılsız gibi, bilge de uzun süre anılmaz,
Gelecekte ikisi de unutulur.
Nitekim bilge de akılsız gibi ölür!

Çalışmanın Anlamsızlığı
Böylece hayattan nefret ettim.
Çünkü güneşin altında yapılan iş çetindi bence.
Her şey boş ve rüzgarı kovalamaya kalkışmakmış.
Güneşin altında harcadığım bütün emekten nefret ettim. Çünkü her şeyi benden sonra gelecek olana bırakmak zorundayım.
Kim bilir, bilge mi olacak, akılsız mı? Güneşin altında bilgeliğimi kullanarak harcadığım bütün emek üzerinde saltanat sürecek. Bu da boş.
Bu yüzden güneşin altında harcadığım onca emeğe üzülmeye başladım.
Çünkü biri bilgelik, bilgi ve beceriyle çalışır, sonunda her şeyini hiç emek vermemiş başka birine bırakmak zorunda kalır. Bu da boş ve büyük bir hüsrandır.
Çünkü ne kazancı var adamın, güneşin altında harcadığı bunca emekten, bunca kafa yormaktan?
Günler boyunca çektiği zahmet acı ve dert doğurur. Gece bile içi rahat etmez. Bu da boş.
İnsan için yemekten, içmekten ve yaptığı işten zevk almaktan daha iyi bir şey yoktur. Gördüm ki, bu da Tanrı'dandır.
O'nsuz kim yiyebilir, kim zevk alabilir?
Çünkü Tanrı bilgiyi, bilgeliği, sevinci hoşnut kaldığı insana verir. Günahkâra ise, yığma, biriktirme zahmeti verir; biriktirdiklerini Tanrı'nın hoşnut kaldığı insanlara bıraksın diye. Bu da boş ve rüzgarı kovalamaya kalkışmakmış.

Her Şeyin Zamanı Var
Her şeyin mevsimi, göklerin altındaki her olayın zamanı vardır.
Doğmanın zamanı var, ölmenin zamanı var.
Dikmenin zamanı var, sökmenin zamanı var.
Öldürmenin zamanı var, şifa vermenin zamanı var.
Yıkmanın zamanı var, yapmanın zamanı var.
Ağlamanın zamanı var, gülmenin zamanı var.
Yas tutmanın zamanı var, oynamanın zamanı var.
Taş atmanın zamanı var, taş toplamanın zamanı var.
Kucaklaşmanın zamanı var, kucaklaşmamanın zamanı var.
Aramanın zamanı var, vazgeçmenin zamanı var.
Saklamanın zamanı var, atmanın zamanı var.
Yırtmanın zamanı var, dikmenin zamanı var.
Susmanın zamanı var, konuşmanın zamanı var.
Sevmenin zamanı var, nefret etmenin zamanı var.
Savaşın zamanı var, barışın zamanı var.
Çalışanın harcadığı emekten ne kazancı var?
Tanrı'nın uğraşsınlar diye insanlara verdiği zahmeti gördüm.
O her şeyi zamanında güzel yaptı. İnsanların yüreğine sonsuzluk kavramını koydu. Yine de insan Tanrı'nın yaptığı işi başından sonuna dek anlayamaz.
İnsan için yaşamı boyunca mutlu olmaktan, iyilik yapmaktan daha iyi bir şey olmadığını biliyorum.
Her insanın yiyip içmesi, yaptığı her işle doyuma ulaşması bir Tanrı armağanıdır.
Tanrı'nın yaptığı her şeyin sonsuza dek süreceğini biliyorum. Ona ne bir şey eklenebilir ne de ondan bir şey çıkarılabilir. Tanrı insanların kendisine saygı duymaları için bunu yapıyor.
Şimdi ne oluyorsa, geçmişte de oldu,
Ne olacaksa, daha önce de olmuştur.
Tanrı geçmiş olayların hesabını soruyor.
Güneşin altında bir şey daha gördüm:
Adaletin ve doğruluğun yerini kötülük almış.
İçimden "Tanrı doğruyu da, kötüyü de yargılayacaktır" dedim,
"Çünkü her olayın, her eylemin zamanını belirledi."
İnsanlara gelince: "Tanrı hayvan olduklarını görsünler diye insanları sınıyor" diye düşündüm.
Çünkü insanların başına gelen hayvanların da başına geliyor. Aynı sonu paylaşıyorlar. Biri nasıl ölüyorsa, öbürü de öyle ölüyor. Hepsi aynı soluğu taşıyor. İnsanın hayvandan üstünlüğü yoktur. Çünkü her şey boş.
İkisi de aynı yere gidiyor; topraktan gelmiş, toprağa dönüyor.
Kim biliyor insan ruhunun yukarıya çıktığını, hayvan ruhunun aşağıya, yeraltına indiğini?
Sonuçta insanın yaptığı işten zevk almasından daha iyi bir şey olmadığını gördüm. Çünkü onun payına düşen budur. Kendisinden sonra olacakları görmesi için kim onu geri getirebilir?

Dünyadaki Eziyetler
Güneşin altında yapılan baskılara bir daha baktım,
Ezilenlerin gözyaşlarını gördüm;
Avutanları yok,
Güç ezenlerden yana,
Avutanları yok.
Çoktan ölmüş ölüleri,
Hâlâ sağ olan yaşayanlardan daha mutlu gördüm.
Ama henüz doğmamış,
Güneşin altında yapılan kötülükleri görmemiş olan
İkisinden de mutludur.
Harcanan her emeğin, yapılan her ustaca işin ardında kıskançlık olduğunu gördüm. Bu da boş ve rüzgarı kovalamaya kalkışmakmış.
Akılsız ellerini kavuşturup kendi kendini yer.
Rahat kazanılan bir avuç dolusu
Zahmetle, rüzgarı kovalamaya kalkışarak kazanılan
İki avuç dolusundan daha iyidir.

* Ecclesiastes, Eski Ahit'ten dini bir metin. Kendisini Davut'un oğlu ve Kudüs'ün (Yeruşelam) kralı olarak tanıtan Qohelet ağzından yazılmış. Süleyman peygamberin yazdığına inanılıyor.

...

2010-10-09T02:13:00.002+02:00

Şu dünyayı Tanrı yarattıysa, onun yerinde olmak istemem doğrusu.
Çünkü, dünyanın sefaleti yüreğimi parçalar.
Yaratıcı bir ruh düşünülürse, yarattığı şeyi göstererek ona şöyle bağırmak hakkımızdır: "bunca mutsuzluğu ve bu üzüntüyü ortaya çıkarmak uğruna, hiçliğin sessizliğini ve kıpırdamazlığını bozmaya nasıl kalkıştın?"
Arthur Schopenhauer

BOTTLE

2010-09-26T18:36:00.000+03:00

Bottle from Kirsten Lepore on Vimeo.

KİNA YAKİN, KİNA!!!

2010-09-13T09:09:00.000+03:00

Kufurlerime, sovgulerime dahi degmezsiniz...

gülümse...

2010-08-20T16:20:00.002+02:00

uyansam.. saçım, başım darmadağınık.. tek gözümü hafifçe açıp, bir şarkı mırıldanmaya başlasam, içim huzur dolu... dam dı dam.. daa daa da ba di daam :)
İnanması güç ama bilenler bilir, ben her güne gülümseyerek uyanırım...

Hindi Zahra Beautiful (live CSOJ 2010 01 18)
Yükleyen Petite-Rigolote. - DiÄ�er video bloglarÄ±.

Soy sop

2010-08-19T09:52:00.001+02:00

19 Ağustos 2010

İşlerine geldiği zaman “Hepimiz Ermeniyiz” der bunlar, işlerine geldiği zaman “Bunun anası Ermeni” der...

Halbuki, ne hepimiz Ermeniyiz, ne de bir annenin Ermeni olmasıdır önemli.

*

Bakın, hazır “Soy önemli soyyy” diye bağırılırken, yaşanmış öykü anlatayım size.

*

Derviş Özer, tıp doktoru. Aynı zamanda, heykeltıraş. 90’lı yılların başı... Tatile giderken, Afyon’da mola verir. Çay bahçesine kalabalık bir grup insan gelir o sırada, üstleri başları perişan, alayı gariban, ağlamaktan gözleri şişmiş... “Hayrola?” der. Şehit cenazesi taşıyan köylülerdir.

*

O gün 3 yaşında olan ve ortalıkta neşeyle hoplayıp zıplayan kızına bakar, bir de köylülere... Bir yanda saçının telini dünyaya değişmeyeceği evladı, bir yanda evladını vatan için toprağa vermiş baba... Utanır...

“Bi şey yapmalıyım” der.

“Bu çocukları ölümsüzleştirmeliyim.”

*

“Şehit Ağacı” projesi hazırlar.

*

Terör şehitlerini künyelere yazacak, künyeleri ağaca takacak, çocukların birer yaprak gibi ebediyen salınmasını sağlayacaktır o ağacın dallarında...

Hayata geçirmek için aradığı fırsatı, anca 2003’te bulur. Resim Heykel Müzesi’nin açtığı yarışmaya katılmaya karar verir.

*

İstanbul’a gelir, künyeleri almak için Tahtakale’ye gider. Sorar soruşturur. Herkes aynı adresi verir. Ermeni bi usta...

Dükkana girer, anlatır.

O güne kadar hiç düşünmediği detaya dikkat çeker Ermeni usta, “Paslanmaması lazım” der, “Evlatlarımız ebediyete kadar ışıl ışıl olmalı.”

*

Olmalı ama, en pahalısıdır o bahsettiği künyeler, tanesi 1 lira 25 kuruş... “Ticari iş değil bu, takma kafana” der Ermeni usta, “Vatan işi” der... 5’te 1 fiyatına, kâr falan almadan, hatta zarar ederek, 25 kuruştan verir. 3 bin künye... “Haftaya gönderirim” der. Tam gününde gönderir.

*

Sonra, kısmet olmaz, araya başka işler karışır, hazırlandığı yarışmaya katılamaz heykeltıraş... Künyeleri paket halinde evinin deposuna kaldırır.

Taa ki, amacına ulaşacağı 2009’a kadar.

*

Ankara Kızılcahamam Belediyesi, Şehit Fatih Duru Parkı yapmaktadır. Başvurur... Belediye “Başımızın üstünde yerin var” der... Kurumuş bir sedir ağacı, gövde olur.

Ancak, bi sorun vardır.

Şehit sayısı 6 bini geçmiş, eldeki künye sayısı ise sadece 3 bindir.

*

Parkın açılışına yetişme kaygısıyla, İstanbul’a gelmez, Ermeni ustanın ismini telefonunu da kaydetmemiştir, internete girer, eksik künyeleri tamamlamak için askeri malzeme satan tüccarlarla temasa geçer. “Paslanmaz istiyorum” der. “Abi merak etme, künyenin kralı bu” garantisi verirler. Zaman dar... Ermeni ustanın 25 kuruştan sattığı künyeleri, 1’er liradan alır.

*

Tek tek isimleri yazar, takar sedir ağacının dallarına, Cumhuriyet Bayramı’nda açılışı yapılır. Medya ilk gün hücum eder, Türkiye ağlayarak seyreder, sonra unutulur gider.

Ve, kış...

*

Sadece tebrik yağmaz tabii.

Yağmur da yağar.

*

Şehit Ağacı’nın 3 bin yaprağı ışıl ışıl parlıyor hâlâ; gerisi paslandı...

*

“Vatan işi bu, evlatlarımız ebediyete kadar ışıl ışıl olmalı” sözü kulağında çın çın çınlayan heykeltıraş, ağlayarak, tek tek değiştirmek zorunda kaldı, Türk tüccardan aldığı künyeleri.

*

Bize de, bu satırları yazmak kaldı.

Yüreğimizdeki isyanla...

*

Soy sop filan değildir önemli.

Milleti kimin soy’duğudur.

Yılmaz ÖZDİL
http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/15585336.asp

REFERANDUMUNU DA, AÇILIMINI DA AL GİT!

2010-08-18T09:26:00.004+02:00

ABD Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Mark Toner, 12 Ağustos Perşembe günü Irak’ın kuzeyindeki yerel yönetim için resmen “Kürdistan” dedi. Ancak Türk medyası söz konusu ifadeyi, “Irak’ın kuzeyindeki bölgesel yönetim” şeklinde “düzelterek”, zamanlaması çok manidar olan bu ABD “açılımı”nı başarıyla gizledi.

Neden zamanlaması manidar?.. Aklını ve vicdanını ipotek ettirmemiş herkes “Kürt açılımı”nın, gerçekte “Kürdistan açılımı” olduğunu görüyor. Geçen yıl “Kürt açılımı” başlatıldığında hem Cumhurbaşkanı Gül, hem Başbakan Erdoğan, “Yıl sonuna kadar bekleyemeyiz, o kadar zamanımız yok” demişti. Bu “aciliyetin” hikmet-i sebebini ABD’nin Ankara Büyükelçisi James Jeffrey, “Biz yıl sonunda Irak’tan ayrılıyoruz, o zamana kadar PKK işini halledin” sözleriyle ortaya koyarken, ABD Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Ian Kelly de şu açıklamayla tabloyu tamamlamıştı: “Türkiye’ye, ülkedeki Kürt nüfusla, onlara daha fazla kültürel ve dilsel hak tanınmasına olanak veren bir diyalog başlatması çağrısında bulunduk. Türk Hükümeti de bunu yapıyor…”

haberin devamı için: http://www.odatv.com/n.php?n=hello-kurdistan-ne-zaman-diyecegiz--1408101200

HAYATI SEÇ !

2010-08-15T03:38:00.003+02:00

“Hayatı seç. Bir meslek seç. Bir kariyer seç. Kocaman b.ktan bir televizyon seç. Otomatik çamaşır makinelerini, arabaları cd çalarları ve elektrikli konserve açacaklarını seç. Sağlıklı olmayı, düşük kolesterolü ve diş sigortanı seç. Geri ödemesi en az olan banka faizini seç. Ufacık bir ev seç. Arkadaşlarını seç. İyi bir tatili ve bavulu akıllıca doldurmayı seç. Üç odalı evini en güzel kumaşlarla donatmayı seç. Kendi işini kendin görmeyi ve Pazar sabahı ne b.k olduğunu düşünmeyi seç. Beyni uyuşturan, ruhunu ezen şov programlarını seyrederken, b.ktan yiyeceklerle tıkınacağın televizyon karşısındaki koltuğunu seç. Sonunda da, sefil bir evde yalnız başına geberip giderken, yerini, senin yerine geçmek için, seni kandıran bencil i.nelere bırakmayı seç. Çürüyüp gitmeyi ve yetiştirdiğin gerzek veletlere rezil olacak biçimde kendi altına etmeyi seç. Geleceği seç. Hayatı seç... ''

Irvine Welsh

-tekrar anımsamak ve anımsatmak istedim-

BANU AVAR YAZDI: NEDEN Mİ ‘HAYIR’?

2010-08-13T13:19:00.000+02:00

13 Ağustos 2010

İLK KURŞUN: “HAYIR” OYLARINI YÜKSELTECEK ELDEN ELE PAYLAŞILMASI GEREKEN BİR YAZI…

Bugün Feleknaz aradı. O, Adıyaman’da bir tekel işçisiydi. Ankara çadırlarında tanışmıştık. Adıyaman tekel işletmesinin, hüzünlü, yıkık dökük binasında yeniden karşılaşmıştık. Arkamızda uzanan altın sarısı balyalar, yıkık çatıdan giren yağmurda ıslanıyorlardı. Cumhuriyetin damgasını taşıyan küçük tahta tütün masalarının bıçak kesiklerine giren yağmur damlaları yerdeki su birikintilerine telaşla düşüyordu. Bir zamanlar Feleknaz’ların oturduğu küçük iskemleler sağa sola dağılmışlardı. Tütün bandı sessiz, üzeri tütün tozu yağmur karışımıyla kaplı, bize bakıyordu. Aşağıda yemekhaneye toplanmış tekel işçisi kadınlar, çaresizliklerini haykırıyorlardı.
* * *
Feleknaz mı? O artık 4Cli. Birçok diğeri gibi köleleşti. Sahipsiz kaldı, parasız kaldı, kış soğuğunda kaldırımlarda yattı. Sonunda verilen parayı aldı. Yaşaması lazımdı!

Bana soruyor? ‘Evet’ mi? ‘Hayır’ mı?

‘Senin fikrini öğrenmek istedik!’ diyor.

Konuyla ilgili aldığım ilk telefon ya da ileti değil bu. Yazdığım ilk yazı da olmayacak. Ama bir şey anladım. Sözler anlaşılabildiği oranda etkili. Ve anlaşılabilmesi, anlatanın becerisinde gizli!

Yani, ‘Halk anlamıyor!’ lafı işin bahanesi. Anlatın o zaman. Anlatabilin! Anlatabilelim! En azından neden anlatamadığımızı, neden aktaramadığımızı, neden bilgiyi karşı tarafa geçiremediğimizi bilelim!

Bizim derdimiz, bildiklerimizi birbirimize anlatmak değil ki! Bildiklerimizi, bilgi alması engellenmiş, her yolla kandırılmış, aldatılmış, açlıktan bitap düşmüş, işsizlikten dumura uğramış olanlara aktarabilmek…

Bağımsız Türkiye Partisi, İşçi partisi, Yeniçağ Gazetesi ve Ulusal Kanal’ın ‘neden HAYIR’ duyuruları en kolay anlaşılır ve etkili olanlar. Onlardan bir derleme yapalım.

Neden mi ‘HAYIR’?

82 Anayasasının daha da şeddelisi ve aynı odaklarca hazırlanan bir Anayasa ile, bu milletin bugüne kadar kazandığı tüm haklar gaspedileceği için!

Bugüne kadar ANAYASA MAHKEMESİ ve DANIŞTAY’ın DUR dediği tüm belalar yasalaşıp Türk milletinin önüne geleceği için!

Nedir Yargının ‘DUR’ dedikleri bir bakalım.

Türk halkı HAYIR oyuyla, neye HAYIR demiş olacak sıralayalım:

HAYIR demek,

Küresel sermayenin sırtlanlarının TOPRAKLARIMIZA; MADENLERİMİZE, SUYUMUZA elkoymaya KANUNEN hak kazanmasına HAYIR demektir.…

Şu anda yasa dışı olarak ülkemizde faaliyet gösteren 350 yabancı maden şirketinin, tüm doğal kaynaklarımızı, suyumuzu, borumuzu, petrolümüzü ve neyimiz varsa hepsini YASAL OLARAK talan etmesine HAYIR demektir!

HAYIR demek,

Suriye sınırımızda Kıbrıs’ın 3 katı büyüklükteki mayınlı arazi ve altında yatan trilyonlarca dolarlık petrole İsrail’in el koymasına HAYIR demektir.

Büyük bir çoğunluğu elden çıkarılmış olmakla beraber, henüz hala bizim olan, ağır sanayi işletmelerinin, limanların, KİT arazilerinin, pul parasına yabancı sermaye ve yerli işbirlikçilerine YASAL OLARAK peşkeş çekilmesine HAYIR demektir.

Tekel işçilerinin can siperane direnişleri sonucu, Danıştay tarafından durdurulmuş olan 4C kölelik yasasının, tüm çalışanları kapsamasına HAYIR demektir.

HAYIR demek,

Tüm memurların, hükümet tarafından kurulan bir komisyonun oyuncağı haline gelmesine, dilencileştirilmesine, 9000 iş günü çalışıp, ölünce emekli olmaya HAYIR demektir.

Meralarımızın, hazine arazilerimizin yabancılara tahsis edilmesine HAYIR demektir.

‘Paran kadar sağlık’ politikasına, eczanelerin yok edilmesine HAYIR demektir.

Tarım ve hayvancılığın yok edilmesine HAYIR demektir.

Danıştay tarafından satışı durdurulan, şeker fabrikalarının, tarım çiftliklerinin YASAL OLARAK satışının önünün açılmasına HAYIR demektir…

Genetiği değiştirilmiş ürünleri sofranıza iteleyen küresel şirketlere HAYIR demektir.. Unakıtan’ın Gül’ün Erdoğan’ın çocuklarının milyon dolarla oynarken her dört gençten birinin işsiz kalmasına HAYIR demektir..

HAYIR demek,

Türk ordusunun Paralı askere dönüştürülme projesine HAYIR demektir..

Güvenlik güçlerinin elini kolunu bağlayan AB uyum yasalarına HAYIR demektir.

ABD ile istihbarat paylaşımına HAYIR demektir.

100 yıldır Batının elinde oyuncak olan tarikatlara, etnik ırkçı bölücülük yapan odaklara HAYIR demektir.

HAYIR demek tüm bu saydıklarımıza HAYIR! YETER! DUR! demektir!.

‘EVET’in arkasında sırtlan dişlerini gıcırdatan Yedi Düvel vardır!.. Bu referandum, küresel sermayenin Türkiye’yi işgal planında çok önemli bir adımdır.

Avrupa ve Amerika’dan yükselen sesler, koro halinde ‘EVET’ demektedir. Pentagon, Washington, Brüksel ‘EVET’ demektedir. İsrail ‘EVET’ demektedir…Barzani ‘EVET’ demektedir.

Fethullah Gülen, Pensilvanya’dan:

‘Değil sadece kadını erkeği, çoluğu çocuğuyla hatta imkan olsa mezardakileri bile kaldırıp ‘evet’ oyu kullandırmak lazım” demiştir.

Abdullah Öcalan, Kandil ve BDP, referandumu boykot’ görüntüsü altında “evet” propagandası yapmaktadır. AKP, hergün şehit cenazesi kalkarken terör örgütüyle aynı safta yeralmamak için BDP’ye ‘boykot’ cenahını uygun görmüştür.

BİZ işte tüm bu rezilliğe HAYIR diyoruz!

Faşist bir siyasi parti elinde tüm insan hakları ve demokratik özgürlüklerin yok edilmesine HAYIR diyoruz!

Tüm yasal haklarımızın , küresel çete emriyle, iktidar eliyle gaspedilmesine, konuşma, düşünme, yazma hürriyetimizi kaybetmeye HAYIR diyoruz. İzlenmeye, dinlenmeye, fişlenmeye HAYIR diyoruz.

Yargıçların bir parti tarafından atandığı ve bir partili olarak vatandaşı yargıladığı bir düzenin kurulmasına HAYIR diyoruz! İnsan hakları, Demokrasi Özgürlük çığlıklarıyla tüm haklarımıza el konulmasına HAYIR! diyoruz.

Suçunun ne olduğunu bilmeden, ‘kurbanlık koyun gibi’ içerde tutulan gazeteci, parti başkanı, subay ve aydınların hayatının gaspedilmesine HAYIR diyoruz..

TUNCAY, MUSTAFA, UFUK, DENİZ VE DİĞERLERİ

Biliyoruz ki her gecenin sabahı var. Ve bu sabah yakın.

Yeter ki siz ruhunuza ve bedeninize iyi bakın!

Banu AVAR
banuavar@superonline.com
www.banuavar.com.tr
İLK KURŞUN
http://www.ilk-kursun.com/2010/08/banu-avar-yazdi-neden-mi-‘hayir’/

Recep Bey'den İnciler

2010-08-11T09:44:00.002+02:00

Bay Kemal’in rahmetli babası hayatta olsaydı Ergenekon’a avukatlık yapan oğluna ne derdi? O muhterem babası, Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı’na kalpazan diyen, edebi çiğneyen oğluna, ‘Elini, diline, beline sahip ol’ demez miydi? ‘Sen doğru dur, eğri belasını bulur’ nasihatını hatırlatmaz mıydı acaba?
R.T.E. 10.08.2010 rize mitingi esnasında
http://www.hurriyet.com.tr/gundem/15528584.asp

"Sen doğru dur, eğri belasını bulur" derdi Recep Bey, sizi görür görmez oğluna bu nasihatte bulunurdu hatta...

DEFİLE

2010-08-10T15:14:00.000+03:00

Siyaset podyumuna çıktığı Milli Görüş gömleğini atıp da Ramsey ceket altına Pierre Cardin gömlekle devam eden Tayyip Triko'nun bu referandum defilesindeki sunumu:
"Menderes'in beyaz idam gömleği..."

★

Bir yandan paşaları hapishanelere doldururken... Öte yandan "Sırtımızda rahmetli Menderes'in beyaz idam gömleği"
demek nereden çıktı demeyin...
Çünkü; Başbakan da biliyor ki referandumda oylar "Hayır" çıkarsa, bu iktidarın asla dikiş tutmayacağı anlamına gelir...
Korku dağılır...
Sinmişler-susmuşlar-pısmışlar başlarını kaldırırlar...
Medya değişir...
Sesler yükselir...
Bir olası erken seçimle AKP dönemi kapanır...
Ve yedi senedir süren laik cumhuriyeti işgal projesi son bulur...

★

İşte burada, analarımızdan-halalarımızdan kalan geleneksel ikna yöntemi her zaman işe yarıyor demek:
"Allah canımı alsın da kurtulayım... "
"Arkamdan ağlayın da görün... "
"Aha ben de şurada ölmezsem... "
Tabii ki insan Başbakan olunca, söylem ve kostüm değişiyor:
"Menderes'in beyaz gömleğini giyeyim de... "
Tabii ki "Vakko gömleğimi giyeyim de" diyecek değil...
Nitekim meydanda aziz millet bağırıyor:
"Türkiye seninle gurur duyuyor... "

★

Pekiiii...
Ya "evet" çıkarsa...
Önceki gün Afyon'da "Menderes'in beyaz idam gömleğinden" söz eden Başbakan'a giydirilen kostüm en uygunuydu aslında...
Çoban kepeneği...
Bence denk geldi...
Koyun sürüsü lazım...

************************
Bekir Coşkun
10 / 08 / 2010
( Habertürk )

En iyi vatandaş ölü vatandaş...

2010-08-10T10:44:00.000+03:00

10 Ağustos 2010

2007’de 73 milyon kişiydik. Seçim yapıldı...

O günkü resmi seçmen sayımız 42 milyondu.

*
Sonra bi saydılar...
Güya 73 milyonmuşuz meğer... Çıka çıka anca 70 milyon kişi çıktık.
*
Bugün, 72 milyonuz.
*
Buna mukabil...
*
Referandum için oy kullanacak seçmen sayımızı açıkladılar, hoppalaa...
49 milyon kişi iyi mi! Nüfusumuz 3 senede 1 milyon azalırken, seçmen sayımız 7 milyon artmış.
*
Kişi başı milli gelir, hasta başına düşen doktor, öğrenci başına öğretmen,
işsiz sayısı hesaplanırken...
Vatandaş azalıyor.
*
Seçim yaklaşırken...
Vatandaş çoğalıyor.
*
Dolar karşısındaki Türk Lirası gibi.
“Dalgalı” vatandaş yani!
*
İktidar “parti”mizin arz-talep dengesine göre, değişiyor “parite”si.
*
Dolayısıyla, “ölüler bile evet demeli” lafı boşuna değil... “Zincirlikuyu’da açılan sandık sayısı, Karacaahmet’te oy verme işlemi tamamlandı” gibi ifadeler görürseniz, şaşmayın.
*
Ve, sakın ola aramayın bi kötülük.
Yoktur eğrilik büğrülük.
*
Çünkü, o maksatla “nüfus kütüğü”ne “seçmen kütüğü”ne yazarlar bizi... Ki, devleti yöneten arkadaşlar ayırt edebilsin, hangisi “bu nasıl iş?” diye merak eden vatandaştır, hangisi kütük!

YILMAZ ÖZDİL

dinle.. ruhun dinlensin..

2010-07-29T11:52:00.001+03:00

Nouvelle Vague - in a manner of speaking

ERGENEKON İDDİANAMESİ :66 yıl önce ölen ünlü fizikçi Fizikçi Nikola Tesla'da iddianamede:

2010-07-29T11:45:00.004+03:00

İDDİANAMENİN NE KADAR CİDDİYETLE VE TİTİZLİKLE HAZIRLANDIĞININ KANITI İŞTE!
SİZ HALA İNANMIYOR MUSUNUZ YOKSA???

ntvmsnbc

Ergenekon savcıları, 66 yıl önce ölen ünlü İtalyan Fizikçi Nikola Tesla’yı da iddianameye ekledi.

Gazete Haber Türk’ün haberine göre, 1943’te ölen İtalyan fizikçi ve mucit Nikola Tesla da Ergenekon iddianamesinde yer alıyor.

İddianamenin 1114’üncü sayfasında, yazar Ümit Oğuztan’ın ev ve işyerinde yapılan aramalarda el konulan evrak ve dökümanlar sıralanırken, İtalyan fizikçinin adı da iddianamede ‘Nikola Tesla isimli şahıs’ olarak geçiyor.

1114’üncü sayfada şunlar yazıyor: Nikola Tesla-HAARP- NBC.doc isimli MsWorld dosyası tespit edilmiştir. Belge incelendiğinde, Nikola Tesla isimli şahıs ve ABD’nin HAARP olarak bilinen Yüksek Frekans Aktif Aurora Araştırma programı ile ilgili NBC silahları hakkında teknik detay bilgiler içerdiği görülmüştür.

Sırp asıllı Amerikalı fizikçi Nikola Tesla, elektrikte alternatif akımlardan yararlanmayı keşfederek elektrik motorlarının geliştirilmesini sağladı. En büyük mucitlerden biri olarak kabul edilen ve yüzlerce patentli ürüne imza atan Nikola Tesla, 1943’te beş parasız olarak ölmüştü.

Kaynak: ntvmsnbc

Youtube giriş bileti

2010-07-20T20:56:00.003+03:00

Open DNS, Google DNS gibi yöntemler Youtube’a girebilmek için yetersiz kaldı. Aynı zamanda Google Docs, Google Maps de engellendi.Bu yüzden host dosyasında bir düzenleme yapmak gerekiyor. Buraya tıklayarak host dosyasını indir. Rar şifresi atgozlugu.com Ardından C:\WINDOWS\system32\drivers\etc\hosts klasörüne girerek az önce indirdiğin hosts dosyasını mevcut olanla değiştir.Ardından tarayacını kapat,tekrar aç ve artık Youtube’dasın.
Yasak sebebiyle Youtube’a girmek baya zorlaştı,proxt siteleri kullanmanız gerekiyor; vtunnel.com,proxylord.com ya da browseunblocked.com gibi..
Ama kesin bir çözüm yolu var,ben kullanıyorum,rahat ettim,siz de kurtulun bu dertten..

Alıntı: http://www.atgozlugu.com/youtube-dns-ayarlari-ve-kesin-cozum/

ERDOĞAN'DAN İNCİLER

2010-07-13T13:42:00.001+03:00

Türkiye 2010’un ilk çeyreğinde yüzde 11,7 büyüdü. Dünyada 2. Avrupa’da ise 1. sırada. Buraya durup dururken gelinmedi.

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/15301668.asp?gid=373

LOMO LOMOGRAPHY

2010-05-18T01:03:00.008+03:00

Lomografi

1988 yapımı bir LOMO LC-A
Eski Rus mercek fabrikası Lomo tarafından üretilen ve halen çok ilgi çeken LC-A modeli, 1991 yılında Çek Cumhuriyeti gezileri sırasında bir grup Viyana'lı öğrenci tarafından özel merceği ve ilginç etkilerle şekillendirdiği farklı fotoğraf dokusu üreten bir makina olarak keşfedilince, doğu bloğu ülkelerinde uzun zamandır bilinen bu fotoğraf makinası batı ülkelerinde de bir moda halinde tanınmaya başladı.

1994 yılında New York ve Moskova'da açılan ilk Lomo sergilerinin ardından kendine has bir doku üreterek çalışan bu makinanın kullanıcıları Lomografi akımını tanımladılar. Vizörden bakmadan, belli bir konum ve çerçeveye bağlı olmadan çekilen, netlik, doğru kadraj gibi teknik sınırlamaların reddedildiği bu anlayışla çekilen fotoğrafların yayımlandığı özel sergiler ve daha sonra internet siteleri açıldı. Alanda en çok tanınan sitenin yürütücüsü Avusturya'lı Lomographische AG, Lomography markasını ticari anlamda saklı tutmaktadır.

Eastman Kodak tarafından ortaya atılan "Kodak anı" kavramına benzer biçimde, Lomografi de "düşünme, çek" deyişini temel alan bir fotoğraf anlayışı yaratmıştır. Rastgele, yakın-plan, her tür bozulma etkisine açık, net olmayan ve genellikle doğal olmayan renklerden oluşan lomoğraflar kendi içinde, bu yaklaşıma bağlı bir estetik içinde değerlendirilmektedir.

Lomographische AG tarafından, Lomo LC-A dışında Holga, Holga 35mm, Actionsampler, Frogeye, Pop-9, Oktomat, Fisheye, Fisheye2, Colorsplash, Colorsplash Flash, F-stop Bang, SuperSampler, Horizon 202, Seagull, TLR ve Smena 8M modellerinin satışını sürdürmektedir.

Lomografçıların akıma sadakat anlamında şekillendirdikleri ve Lomographisce tarafından desteklenen 10 Kural bulunmaktadır:

10 Altın Lomografi Kuralı

1. Kameranızı gittiğiniz her yere götürün. Nerede ne ile karşılacağınızı asla bilemezsiniz.

2. Kameranızı günün her saati kullanın, gündüz ve gece. Çünkü her anın ayrı bir hissi var.

3. Kameranız hayatınızın akışını engellememeli; onun bir parçası olmalı. Tıpkı yemek, içmek, konuşmak, yürümek, düşünmek gibi...

4. Kameranızı farklı açılarda tutun. Deklanşöre basarken, ne çektiğinizi görmek zorunda değilsiniz.

5. Kameranız elinizdeyken, yakınlaşmaktan korkmayın. İçinizde fotoğraf çekme arzusu oluşturan nesne ya da kişiyi mümkün olduğunca yakın markaja alın.

6. Düşünmeyin! Kameranızı alın, dışarı çıkın ve önünüze geleni çekin.

7. Hızlı olun! Saniyenin onda biri bile önemli. Ayarlarla vakit kaybetmeyin.

8. Film üzerine ne kaydettiğinizi önceden bilmek zorunda değilsiniz. Rastlantılara izin verin. Hayatın keyfini çıkartmaya bakın.

9. Sonradan da... “Aaa! O ne? Bunu ne zaman çekmişim? Nerde çekmişim?” Beyninizi bu tür sorularla meşgul etmeyin.

10. Kuralları kafanıza takmayın. 10 Altın Kural’ı unutun. Canınız ne istiyorsa, onu yapın.

Modeller

Lomo LC-A+
Lomo LC-A+ RL
Diana+
Holga
Fisheye
Colorsplash
Diana F+
Holga Fisheye Set
Horizon Perfekt
SuperSampler

Photos Copyright Tuba Duran Yaran

Sana Sarı Laleler Aldım Rant Pazarından...

2010-04-12T17:58:00.003+02:00

İstanbul Büyükşehir Belediyesi her bulduğu boş alana lale dikip,
vergilerimizi milyonlarca lale satın alarak çarçur ederken,
birilerine de fena bir rant sağlamanın adını "5.lale festivali" takmış...

Hayırlı olsun, laleli günler!

...

2010-03-07T02:36:00.002+02:00

Uçmuyor kuzgun, oturuyor orada, hala orada
Oda kapımın üzerindeki o süzgün büstte
Rüya gören bir iblisin bakışı gözlerinde
Gölgesi akıyor zemine yüksekteki lambadan
Ve bu gölgeden, yerde uzanmış yatan,
Yükselecek mi ruhum? – “hiçbir zaman”
Edgar Allan Poe

Kısasa Kısas İtirafları!..

2010-03-02T16:16:00.000+02:00

2 Mart 2010

Geçtiğimiz cuma günü bu köşede PKK’nin ajansında Hizbullah lideri Hüseyin Velioğlu’ndan “Özel Harpçi” diye söz edildiğini yazmıştık. Hizbullah bu ağır iddiaya yanıt vermedi! Ancak örgüt daha farklı bir tepki gösterdi ve Velioğlu’nun 17 Ocak 2000’de Beykoz’da öldürüldüğü evde yakalanan Cemal Tutar’ın çok düşündürücü ve bir o kadar da ürkütücü ifadelerini yayımladı.

10 yıl süren yargılama sonrası Diyarbakır 6’ncı Ağır Ceza Mahkemesi’nde, 198 silahlı saldırı, 156 cinayet ve 80 yaralamadan sorumlu tutularak ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çarptırılan Tutar, 100 sayfalık ifadesinde Hizbullah ile PKK arasındaki çatışmanın nedenlerini anlatıyor. Tutar’ın anlatımları ifadeden çok itirafları andırıyor! Onun söylediklerine bakılırsa, Hizbullah “kısasa kısas”ı uygulamış! İşte o korkunç itirafların bir bölümü:

“İdil’de 17 Mayıs 1991’de Sabri ve Hayriye Karaaslan PKK tarafından şehit edilmeden, İdil’de hiç kimseye yönelik bir eylem yapmadık. Gercüş’te Molla Abdurrahman, Silvan’da Hacı Biçer öldürülmeden oralarda onlardan hiç kimseyi öldürmemiştik. Diyarbakır merkezde Karacadağlı M. Nur Gizli şehit edilmeden hiçbir Karacadağlıyı vurmadık. Mazıdağı’nda öğretmenlik yapan Abdulvahap Yersiz şehit edilmeden hiçbir Mazıdağlıyı vurmadık. Kızıltepe’de Molla Cüneyt, Çınar’da Molla Şeyhmus öldürülmeden o ilçelerde de kimseye saldırı yapmamıştık. Çatışmaların Mersin’e yayılması, Süleyman Akyüz adlı kardeşimizin şehadetinden sonra yaşanmıştır. Antalya’da Hasan Şahin şehit edilince, intikamı kanının döküldüğü yerde alınmıştır. Adana’da Molla Musa Önen kardeşimiz şehit edilince, PKK mensuplarına yönelik saldırılar yapılmıştır.”

Peki Hizbullah’ın öldürdükleri kimlerdi?.. Cemal Tutar ifadelerinde bu soruyu şöyle yanıtlıyor:

“Vurduklarımız genelde; PKK militanları, arkadaşlarımızın vurulmasında yardım-yataklık edenler, milisler, siyasi cephede ileri gelenler ve Müslüman şahsiyetlere hakaret eden yazarlardır. Arada PKK’li olmayan bazı Kürtçüler gitmişse de, bunlar istisnadır. Bunlar yanlışlıkla vurulmuştur.”

Tutar, yıllar sonra yaptığı bu itiraflarda kurban yakınlarının mahkemelerde neden müdahil ol(a)madığını da soruyor! Sonra da insanın kanını donduran şu karşılığı veriyor:

“Hedef alınan tüm şahıslar, titizlikle seçilen kişilerdi. Öldürülenlerin yakınları dahi dillendirmeseler bile ‘zaten hak etmişti, su testisi su yolunda kırılır’ düşüncesindeydiler. Yaklaşık 10 yıldır süren bu davada bile tek bir müdahilin olmaması, bunun en açık kanıtıdır.”

Hizbullah tetikçisi, ifadelerinde, “Çatışmayı Hizbullah başlattı” iddialarının da iftira olduğunu öne sürüyor. Gerçekten iki örgüt arasındaki çatışmanın nedeni belirsizlikler içeriyor! Önce Hizbullah mı saldırdı PKK mi?.. Yoksa iki örgütü birbirine düşüren karanlık güçler mi?..

Tüm bunlar bir yana, PKK’nin yaktığı 1 işyerine karşı 7 işyerini ateşe veren Hizbullah’ın uyguladığı “kıssasa kısas” Güneydoğu’yu 10 yıl boyunca cehenneme çevirmişti!..

Haritadaki Adres!..

Abdullah Öcalan’ın “Kürt açılımı” için İmralı Adası’nda hazırladığı “yol haritası” devletin ilgi birimlerine teslim edilmesine karşın aylardır kamuoyuna açıklanmıyor.

Öcalan avukat görüşmelerinin satır aralarında haritayla ilgili kimi ipuçları verse de, gerçekten bu raporda neler olduğu çok merak ediliyor. Bu merakı gidermek isteyen PKK sempatizanları ile DTP’liler Güneydoğu’da günlerce polisle çatışmıştı.

Barış ve Demokrasi Partisi (BDP) yanlılarının önceki gün Diyarbakır’da düzenlediği “Uluslararası Müzakere ve Çözüm Deneyimleri Konferansı”nda Öcalan’ın avukatlarından İrfan Dündar da konuştu. Dündar, Öcalan’ın “Kürt sorununun çözümü” için hazırladığı “yol haritası”nın ana başlıklarını ilk kez şöyle sıraladı:

“Devlet Kürtlerin haklarını güvence altına almalıdır. Kürt tarafı da şiddeti çözüm olarak görmediğini ilan etmelidir. Öcalan’ın önünün açılması gerekir. Ev hapsi modeli uygundur. Öcalan kendisi ve PKK’nin de dolaylı biçimde görüşlerinin alınması gerektiğini belirtti.”

Evet anlaşılıyor ki, Öcalan haritayı iyi çizmiş!.. Acaba “ev hapsi”ni geçireceği bölgeyi de işaretlemiş midir?..

Silivri’den Mektup Var!..

Bir ülkeyi hem adında “adalet” olan bir parti yönetiyor hem de orada hukuk her gün katlediliyorsa o ülkede demokrasiden söz edilemez…

İşte çarpıcı bir örnek: Geçtiğimiz yılın ekim ayında Tayyip Erdoğan’ın ses kasetlerinin ortada dolaştığından söz ediliyordu. Bu tartışma biraz da Erdoğan’ın Show TV’de, “Beni de dinliyorlar, rahat değilim” şeklindeki yakınması üzerine alevlenmişti!

Evet, Erdoğan gerçekten dinlenmişti. Bu kayıtlarda “Başbakan’ın işadamı Remzi Gür’e ‘kızıma 20-25 lazım’ dediği, Gür’ün de ‘tamam efendim’ yanıtı” da bulunuyordu!

İnternete de düşen kayıtları kimse yayımlamaya cesaret edemeyince İşçi Partisi Genel Başkanvekili Mehmet Bedri Gültekin 17 Ekim 2009’da bir basın toplantısı yaptı. Aydınlık dergisinin kapak yaptığı ses kaydına Habertürk gazetesi de geniş yer verdi.

Erdoğan bu haberlerle ilgili bir şikâyette bulunmamasına karşın, İşçi Partisi’nin basın toplantısını haberleştiren Aydınlık dergisi Genel Yayın Yönetmeni Deniz Yıldırım ile Ulusal Kanal Haber Müdürü Ufuk Akkaya 3 ay önce tutuklandı!

“Ergenekon örgütü üyesi olmak, özel hayata ilişkin görüntüleri ve sesleri ifşa etmek, kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları kaydetmek, kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yayımlamak” iddiasıyla tutuklanan Yıldırım ve Akkaya, Silivri zindanından gönderdikleri mektupta soruyorlar:

“Hayatını bu mesleğe veren biri olarak, telefon kaydını haber yapan bir gazetecinin tutuklandığına şahit oldunuz mu?”

Ben de Deniz ve Ufuk’a yanıt veriyorum: Hayır görmedim!.. Hatta bırakın Erdoğan’ın ses kaydını yayımlamayı, CHP Genel Sekreteri Önder Sav’ın telefon konuşmalarını gizlice kaydedip yayımlayan arsız gazeteciler bile sokakta dolaşıyor!..

Eee be kardeşim; niye Cumhuriyetçi olacağınıza “Benim hırsızım iyidir” diyenlerden olmadınız?.. Niye?.. Bakın onlar ne güzel dışarıda höykürüp duruyorlar!..

Mehmet FARAÇ-Cumhuriyet

hiçbir şey dünyamı değiştiremez!...

2010-02-25T15:50:00.002+02:00

Hır Çıkaran İktidar!..

2010-02-23T16:09:00.004+02:00

23 Şubat 2010

Siyasi partilerin çok sayıda mitingi ve salon toplantısını izledim. Taşıma suyla değirmen döndürmeye çalışan parti yöneticileri, bindirilmiş kıtalarla liderlik taslayan çakma siyasetçiler gördüm!..

Ancak geçen cumartesi günü CHP lideri Deniz Baykal’ın Bolu’daki salon toplantısını izleyince iki önemli gerçeğe tanık oldum; sağcısından solcusuna, muhafazakârından liberaline kadar tüm yurttaşlar bir kurtuluş kapısı arıyor, toplumun her kesiminden AKP’ye öfke yükseliyor!..

Gençler, kadınlar, işçiler, memurlar ve esnaf CHP Bolu İl Kongresi’nin yapıldığı salonu hıncahınç doldurmuştu. Hepsi AKP’nin ülkeyi bataklığa götürmesinden mustaripti ve Baykal’ın ağzından çıkan her kelime bu yüzden imdat çığlığına yol açıyordu!

Baykal, “Türkiye’de bir darbe yapıldı haberimiz yok” deyince salondan “yuh” sesleri yükseldi.

CHP lideri, “Kuzey Irak ve Mahmur kampından gelenlerin, hukukun ırzına geçilerek içeriye alındığını” söyleyince salondakilerin iktidara yönelik öfkesi doruğa ulaştı.

Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı İlhan Cihaner’in tutuklanmasına değinirken, “Vicdan var, adalet var, insaf var. Niye tutukladılar?” diye tepki gösteren Baykal’a salondaki yüzlerce insan alkışlarla ve sloganlarla destek verdi.

CHP’nin Bolu kongresi sıradan bir salon toplantısı değildi… O salon; işsizlikten yolsuzluğa, “Ergenekon” tertibinden teröre kadar ülkeyi cendereye alan tüm sorunlara yönelik öfkenin doruğa çıktığının işaretiydi…

CHP lideri Bolu’da interaktif bir söyleşi gerçekleştirdi, yurttaşların tepkisini gözlemledikçe destek aldı, kitleyle adeta bilgi alışverişi yaparcasına kucaklaştı ve bu şekilde çok önemli bir olguyu dışa vurdu; halk infial halinde çıkış arıyor, kurtuluşa ulaşmaya çalışırken CHP’ye sarılıyor…

Deniz Baykal’ın konuşmasının sonunda verdiği şu örnek de ülkeyi yönetenlerin içinde bulunduğu psikolojiyi anlatmaya yetiyor:

“Bunlar 6-7 yıl yiyip içtiler. Şimdi garson pusulayı uzatınca hesap ödememek için hır çıkarıyorlar!..”

İşte Tayyip Erdoğan ve kadrosunun Cumhuriyet rejimine karşı yürütülen psikolojik harp ortamındaki ahval ve şeraiti bu kadar nettir!..

Ses Çıkaran Teneke!..

Şüphesiz hır çıkaranların başında Bülent Arınç geliyor… İleride birileri çıkıp Arınç’ın biyografisini yazarsa, kitabın üzerine kesinlikle çocukların okumaması için bir uyarı koyması gerekecek!..

Düşünebiliyor musunuz, herhalde ülkeyi yöneten başbakanın yardımcısı her sabah yatağından kalkar kalkmaz acaba memleketi nasıl karıştırırım diye hesap yapıyor!.. Sonra televizyon kameralarının karşısına geçip ağzına geleni sayıyor!.. Asker, siyasetçi, çiftçi, gazeteci kim varsa kin kusuyor!

“Allah’a çok şükür ediyorum ki Türkiye bunların zamanında bir savaşa falan girmemiş” diyerek başta Hurşit Tolon olmak üzere generalleri tahkir ediyor!

BDP milletvekili Emine Ayna’ya “yaratık” diyor, CHP milletvekili Çetin Soysal için “sarhoş” deyimini kullanıyor.

Kemal Kılıçdaroğlu gibi halkın sevgisini kazanmış bir siyasetçiyi, “Gandi, Dandi oldu” diye utanç verici biçimde aşağılamaya çalışıyor!

Kendi memleketi Manisa’da kamulaştırmadan yakınan köylüye, “Arsamdan yol geçecek diye fiyatını 5 katına çıkartıp anasının nikâhını istemeyin” diye bağırıyor!

Bir sabah kalkıp “Bayramdan sonra ne Arınç ne de Danıştay kalır” diye kafa bulandırıyor sonra da “Bana suikast yapılacak” diyerek ortalığı boş yere velveleye veriyor!..

Hem kabadayı edasıyla CHP’li Güldal Mumcu’nun odasını basıyor hem de “Baykal Cüppeli’yi aradı” şeklindeki bir yalanı gündeme getiriyor!..

Dokunulmazlığın ardına sığınarak önüne gelene hakaret eden Arınç artık gazetecileri hedef alıyor… Haliç Kongre Merkezi’ndeki toplantıda basına “tuu size” diye tükürük saçıyor!..

Arınç bir türlü durmuyor… Akıncılar geleneğinden olsa gerek elinde kılıcı önüne gelene savuruyor!

Çünkü devir onun devri!.. Kimse ona “hadi gerginlikten öte ülkeye bir faydan yok, seçim bölgen Manisa’ya bu kadar yıl ne kazandırdın” diye de sormuyor!

AKP’de ağzını açan her milletvekilini disipline sevk eden Tayyip Erdoğan ise Milli Görüş’ün radikallerini kızdırmama uğruna Arınç’a ses çıkaramıyor!..

Arınç da bundan cesaret alarak tıpkı Çağdaş Gazeteciler Derneği Genel Başkanı Ahmet Abakay’ın dediği gibi “çok ve boş” konuşmaya devam ediyor!..

Ve değişmez bir fiziki kuraldır ki, boş teneke her zaman fazla ses çıkarıyor!..

Sessiz Kalan Ordu!..

Hır çıkaranlar, çok ve boş konuşanlar!.. Ve de birileri susunca işin geldiği vahim nokta!..

Evinde el bombası bulunduğu ileri sürülen astsubaydan başladı her şey… Sonra subaylara geldi sıra…

Oraya buraya gömülmüş kuşkulu silahların mizanseninde derin bir oyun sergilendi!..

Bazen içinden at eşek kemikleri çıkan karanlık kuyulardan medet umuldu, bazen bayatlamış el bombalarından!..

Ardından karargâha kadar girildi, kozmik oda altüst edildi!..

30 yılı aşkın süredir terörle, gericilikle mücadele eden; ordunun en kritik merkezlerinde görev yapmış generaller Cumhuriyete karşı yürütülen bir psikolojik harbin tam ortasında hedef tahtasına konuldu!..

Sonunda, Öcalan gibi bir terör örgütü liderini Türkiye’ye getirmiş subayların bile tepesine “Balyoz” indirildi!..

Sözün bittiği yerdeyiz!.. Eski hava ve deniz kuvvetleri komutanları, albaylar, yarbaylar ve diğerleri…

Hepsi gözaltında…

Cumhuriyetin dönüştürülmesi operasyonunda emir komuta artık başka ellerde!..

Kimse; niye bu gözaltılar ülkenin Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’un ses kasetinin dinci internet sitelerinde yayımlanmasının hemen ardından başladı diye düşünüyor mu acaba?..

Şunu da sormak gerekiyor; acaba birileri komuta kademesine “Sizi dinliyoruz. Elimizde daha çok kaset var, olacaklara ses çıkarmayın, sıra size de gelir” diye son gözaltı dalgası öncesi mesaj mı göndermiş oldu?..

Evet, İlker Başbuğ, “Sınır aşılırsa bildiklerimizi halkla paylaşmaya başlayacağız. Bizim de elimizde pek çok bilgi var” dedikten sonra birileri düğmeye bastı…

Paşa ise halen susuyor!..

Ah Mustafa Balbay ah!.. Şu tezgâhın ortasında zindana tıkılmamış olsaydın da… şu bahtıkara Ankara’da neler olup bittiğini yazsaydın da okuyabilseydik!..

Sevgili kardeşim Balbay, evet, birileri hır çıkarıp birileri teneke çalarken, birileri de kesinlikle darbe yapıyor!.. Hem de bir ordu gözaltındayken, üstelik susarken!..

MEHMET FARAÇ-Cumhuriyet

Charles Baudelaire - Okur'a

2010-02-20T15:59:00.002+02:00

Budalalık, pintilik, günahlar ve yanılgı
Kaplar zihnimizi,işler gövdelerimizi
Ve bitlerini besleyen dilenciler gibi
Besleriz biz de sevimli azaplarımızı

Günahlarımız hoyrat, pişmanlıklar yumuşak;
Suçlarımızı cömertçe bol bol sergileriz,
Çamurlu bir yola güle oynaya gireriz
Gözyaşları kirlerimizi yıkar sanarak

Şeytan kötülüklerin yastığına yaklaşır,
Sallar büyülenmiş zihnimizi uzun uzun
Ve zengin, verimli madeni irademizin
Bu bilge kimyacın eliyle buharlaşır.

İblisin elinde bizi oynatan iplerimiz!
Çekici bir yan buluruz iğrenç nesnelerde;
Korkusuzca, pis kokan karanlıklar içinde,
Her gün bir adım daha Cehenneme ineriz.

Kurban göğüslerini eski fahişelerin
Öpüp yiyen zavallı sefihler vardır hani,
Öyle oburca arzularız gizli zevkleri
Cıvık, eski bir portakal gibi sıkmak için.

Kaynaşan bir milyon bağırsak kurdu misali
Cümbüş eder beynimizde İblis tayfası,
Soluduğumuzda, görünmez Ölüm ırmağı
Sağır yakarışlarla kaplar ciğerimizi.

Saldırı, zehir, hançer ve yangın şimdiye dek
Acıklı yazgımızın patiskasına yer yer
İşlememişse henüz nakışlarını eğer,
Heyhat! Ruhumuz daha tam bilenmemiş demek!

Çakallar, kaplanlar ve köpekler arasında,
İçinde maymunların, akrep, yılan, çıyanın,
Tepinen, uluyan, sürünen canavarların,
Çirkeflerimizin o rezil, pis ağılında

En çirkin, en kötü, en iğrenç olan biri var!
Çığlıklar atmasa da, sakin görünse bile
Dünyayı seve seve çevirir harabeye
Ne varsa bir solukta yok edip yalar yutar;

İç sıkıntısıdır bu! -sahte yaşlar gözünde,
Darağaçları düşler tüttürüp çubuğunu.
-İki yüzlü okur, -benzerim, -kardeşim, onu
Bu kibar canavarı iyi tanırsın sen de!

Charles Baudelaire

Cumhuriyet Başsavcısı...

2010-02-19T09:49:00.002+02:00

Her yere tabela asıyorlar, “Avrupa’nın en büyük adliye sarayını yaptık” filan diyorlar.

*

Halbuki, bu iş binayla olsaydı...
Yargıtay Başkanı müteahhit olurdu.
*

Bakın...
*

Cumhuriyet Başbakanı denmez.
Cumhuriyet Bakanı denmez.
Cumhuriyet Müsteşarı denmez.
Cumhuriyet Büyükelçisi denmez.
Cumhuriyet Valisi de denmez.
*

Ama...
Cumhuriyet Savcısı denir.
*

Peki niye?
*

Mustafa Kemal de merak etmiş... Ve, “cumhuriyet savcısı” sıfatının isim babası olan Adalet Bakanı Mahmut Esat Bozkurt’a sormuş aynı soruyu, “Niye?”
*

İsviçre’de hukuk doktorası yaparken, İzmir’in işgal edilmesi üzerine Kurtuluş Savaşı’na katılmak için yurda dönen ve Ege dağlarında vuruşan... Sonra da Mustafa Kemal’in emriyle hukuk reformunun temellerini atan
Profesör Mahmut Esat Bozkurt, şu cevabı vermiş...
*

“Gün olur, Cumhuriyet’i korumak için başbakandan, bakandan, müsteşardan, büyükelçiden, validen bile hesap sormak gerekebilir... İşte onun için, Cumhuriyet Savcısı’dır!”
*

Cumhuriyet’i savunmak...
“İlk işi”dir.
*

İrticayla mücadele etmek için, ekstra plan mlan hazırlanmasına gerek yoktur.
*

Dolayısıyla...
*

Tarikatçıların cirit atması için, irticayla mücadele etmeyi suçmuş gibi gösterenlerin... Haysiyet cellatlarının yargısız infazlarını gülümseyerek seyredenlerin... Hayatını Cumhuriyet’e adamış komutanları ayağına getirirken, teröristin ayağına tıpış tıpış mahkeme götürenlerin... Bu millete verebileceği “hukuk
dersi” yoktur.

YILMAZ ÖZDİL
19.02.2010
http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/13837704.asp?yazarid=249

Karlar Düşer....

2010-01-26T02:40:00.008+02:00

İstanbul'da kar...

-----
Karlar düşer, düşer, düşer, ağlarım...

Yollar saatlerce tuzlanmadı!
Bu yüzden 2010 KÜLTÜR BAŞKENTİ diye kasım kasım kasıldıkları İstanbul'un ana yolları dahi kilitlendi!

*Al sana 2010 Kültür Başkenti, güle güle kasıl!

mim-len-dim!

2010-01-21T01:47:00.012+02:00

Sünter'im beni mimlemiş.

Mim Kuralları:
*Mimi gönderen bloga link veriyorsunuz.
* Üç kişiyi mimliyorsunuz ve mimlediğiniz kişinin bloguna not bırakıyorsunuz.
("Ortaya bıraktım, isteyen alsın." demiyorsunuz.)
Ayrıca olabildiğince bu konuda mimlenmemiş blogları seçmek için özen gösteriyoruz.
*Mimlediğiniz blogların da linkini veriyorsunuz.

Mim soruları şöyle:
1) Dokunulmazlıkların kaldırılması konusunda ne düşünüyorsunuz?
2)Seçim barajı kaldırılsın mı? Neden?
3)Adayların belirlenmesinde nasıl bir yöntem uygulansın?
4)Yargı bağımsızlığı sizin için ne anlam taşıyor?
5) (Beşinci soruyu siz belirlemek durumunda olsaydınız neyi öğrenmek isterdiniz?)

1. * Dokunulmazlık nedir?
* Avrupa'da dokunulmazlık
Suçlular, bulunduğu konum ne olursa olsun, yargılanmalıdırlar.
Halkı temsil eden YÜCE Meclis'in, temizliği için öncelikli şart budur.
Ben; pkk'lının, katil'in, hırsız'ın olduğu bir meclis tarafından yönetilmeyi ülkeme, ülke insanıma hakaret olarak görüyorum.

2. Kaldırılmalı. Seçim barajı kaldırılmadıkça, meclise giremeyeceği düşünüldüğü için, samimi ve temiz partiler meclis dışında kalacaklardır.

3. Bir adayda herşeyden önce; vatan sevgisi, dürüstlük, çalışkanlık, bilgi, kültür ve zeka aranmalı... gerisi teferruat...

4. Yargı daima tam bağımsız olmalıdır. Yaşadığımız şu günlerde ne yazık ki yargımız bağımlıdır...

5. Hiçbir şey öğrenmeyi istemezdim, herşey ortada... Yalnızca, güzel günler göreceğimize inanmak istiyorum...

Ben de; istanbulunbitleri , coffee ve ayci'yı mimledim.

AHA...

2010-01-13T18:09:00.000+02:00

Bekir Coşkun yazdı..

07.01.2010 15:31

AHA (Arınç Haber Ajansı), suikast soruşturmasıyla ilgili neler oluyorsa, her gün ayaküstü bildiriyor size...
Medyanın haber masaları; AA, ANKA, İHA gibi ajansların yanında AHA’ya (Arınç Haber Ajansı) bültenlerinde peşin yer ayırıyorlar sabahları.
Çünkü illa ki konuşacak AHA...
(.........)
Dün için “konuşmaz” dedim.
Arkadaşlar “Ama yer ayırdık” dediler.
Ben “Daha yeni konuştu” derken, haber ulaştı:
“AHA geldi...”

Son olarak aşçı ile kepçesinin ele geçirilmiş olması...
Muhalefetin kozmik odada patates arandığı iddiası...
Zaten suikastçının da suikast planını kuru kuru yemektense yanına şişe suyu istemesiyle ortaya çıkan bir suikast mönüsüne, Arınç tatlıları da ekledi:
“Çikolata...” Dünkü AHA‘ya göre; soruşturmayı yürüten hâkim ile savcıya gönderilen mermileri muhalefet inkâr edip onlara “çikolata” diyesiymiş...

Eminim tüm bunları yiyen vardır.
Oysa; tüm bu kepazeliğe dönen açılımlardan, işsizlikten, yoksulluktan, dinlemelerden, zenginleştirilen yandaşlardan, toplumda yaratılan korkudan, ucu gözüken faşizmden sonra, AKP’nin
seçim kazanması aslında olanaksız...
O zaman bir çare lazım...
İşte; “kurşunlar, suikastlar, darbe tehditleri arasında, yapacaktık yaptırmadılar” diye ağlamak, siyasette her zaman iyi bir çaredir...
Bence iyi izleyin AHA‘yı...
Hele bir de askeri çileden çıkartıp muhtıra-müdahale derken “mağduru” oynayarak bir baskın seçime giderlerse, alın size...
Aha...

http://www.haberturk.com/haber.asp?id=199057&cat=140&dt=2010/01/07

la vie en rose

2009-12-23T02:36:00.006+02:00

"hayat toz pembe bebegim, al beni kollarina" ***

des yeux qui font baisser les miens,
un rire qui se perd sur sa bouche,
voilà le portrait sans retouches
de l'homme auquel j'appartiens.
quand il me prend dans ses bras
il me parle tout bas,
je vois la vie en rose.
il me dit des mots d'amour,
des mots de tous les jours,
et ça me fait quelque chose.
il est entré dans mon coeur
une part de bonheur
dont je connais la cause.
c'est lui pour moi.
moi pour lui
dans la vie,
il me l'a dit, l'a juré pour la vie.
et dès que je l'aperçois
alors je sens en moi
mon coeur qui bat
des nuits d'amour à ne plus en finir
un grand bonheur qui prend sa place
des ennuis, des chagrins, des phases
heureux, heureux à en mourir.
quand il me prend dans ses bras
il me parle tout bas, je vois la vie en rose. il me dit des mots d'amour,
des mots de tous les jours,
et ça me fait quelque chose.
il est entré dans mon coeur
une part de bonheur
dont je connais la cause.
c'est toi pour moi.
moi pour toi
dans la vie,
il me l'a dit, l'a juré pour la vie.
et dès que je l'aperçois
alors je sens en moi
mon coeur qui bat

Türkçesi:

bakışlarımı düşüren gözler,
dudaklarında kaybolan o gülüş,
işte su katılmamış portresi
ait olduğum adamın.
kollarına aldığında beni,
sessizce bir şeyler fısıldadığında,
ah ne denli pembe görüyorum hayatı.
aşk sözcükleri söylüyor bana,
her zamankinden,
ve bir şeyler oluyor sonra bana.
giriverdi işte kalbime
mutluluğumun ortağı
sebebini bildiğim.
benimsin sen dedi.
bense onun,
yaşam boyu,
söyledi bunu bana, hatta yeminler etti hayatı üstüne.
ve onu gördüğüm ilk andan bu yana
hissediyorum
deli gibi çarpan bu yüreği
hiç bitmeyen aşk gecelerini
yerini bulan yüce bir mutluluk
sorunlar, yaslar, evreler.
mutlu yine de, ölümüne mutlu.
kollarına aldığında beni,
sessizce bir şeyler fısıldadığında,
ah ne denli pembe görüyorum hayatı.
aşk sözcükleri söylüyor bana,
her zamankinden,
ve bir şeyler oluyor sonra bana.
giriverdi işte kalbime
mutluluğumun ortağı
sebebini bildiğim.
benimsin sen dedi.
bense onun,
yaşam boyu,
söyledi bunu bana, hayatı üstüne yeminler etti.
ve onu gördüğüm ilk andan bu yana
hissediyorum
deli gibi çarpan bu yüreği.
çeviri: soulprocessed(ekşi sözlük)

Dip not:
*** toz pembe mi? sanırım bu rengi uzun süredir görmedik... ;)

...

2009-12-15T01:47:00.001+02:00

Aralık 2009
Aydın Boysan

Türkiye'den mektuplar -

2009-12-12T01:53:00.000+02:00

Fatih Altaylı'nın 10.12.2009 tarihli yazısıdır.
Öncelikle, kendisini zerre kadar sevmediğimi belirtmek isterim.
Fakat, bu yazıyı bir okuru yazmış ve oldukça etkileyici bir yazı.

Türkiye'den mektuplar - Fatih Altaylı

Bugün bu köşeyi, bu ülkenin çilesini çeken, derdini yüklenen insanlarına bırakıyorum.
Onların mektuplarına. Okuyan herkes ders alsın, ibret alsın diye.

Bu mektup bir Kürt yurttaşımızdan

MERHABA Sayın Altaylı,
Ben Doğu Anadolu'dan, Bingöl'den yazıyorum size.
41 yaşındayım ve kamuda çalışıyorum. Zaza'yım ama bizim coğrafyamızda Zaza-Kürt ayrımı bilinmediği için Kürt vatandaşıyım.
Ben de her Kürt gibi uzun zaman gayet iyi bir Kürt milliyetçisiydim.
Doğal olarak zamanla evlendik, çoluk çocuk sahibi olduk, devlet kurumlarında göreve başladık, olgunlaştık. ...Bölgemizde 90'lı yıllarda çok zor günler geçirdik. Öyle ki, görevimiz nedeniyle sabah evden çıkarken akşam nasıl döneceğimiz meçhuldü. Herkeste bir karamsarlık, bugün nasıl bir haber gelir, nasıl bir felaket yaşanır, ne olaylar olur endişesi vardı.
Her gün yol kesmeler, araç yakmalar, insanları katletmeler ve bütün bunlardan memnun olan insanlar...
Ve bütün bunları yapanlar, Kürt halkının haklarını savunanlardı sözde. Oysa ben bir Kürt olarak kimseye "Silahını al, dağa çık, beni savun" dememiş, kimseye bir vekâlet vermemiştim. Ben bir Kürt vatandaşı olarak devletin kurumunda çalışıyorum, maaş alıyorum. Devletten aldığım maaşla ailemi geçindiriyorum, çocuklarımı büyütüyorum, iyi bir gelecek sunmaya çalışıyorum.
Bana bugüne kadar "Sen Kürt vatandaşısın, hastaneye gelme, bankaya gelme, belediyeye gelme, çocuklarını bizim okulumuza gönderme" diyen olmadı. Ya da Kürt olduğum için hiç horlanmadım. Bu benimle de sınırlı bir durum değil, genel bir durum.
Ama anlamadığım, ben Kürt olmamdan ötürü bir sıkıntı çekmezken neden birileri benim hakkım için ortaya çıkıyor?
Son günlerde ülkemizde yaşananlar, neredeyse Kürt kimliğinden nefret etmeme sebep oluyor. Çünkü ben, hak diye hayatının baharında bir genç kızın yakılmasını hazmedemiyorum. Ben, hak diye belediye otobüsünü yakıp, ertesi gün belediye otobüsünü kullanan zihniyeti anlayamıyorum. Ben, hak diye bankalara saldırıp, ertesi gün o bankaya gidip işlem yapan zihniyeti anlayamıyorum. Anlamıyorum, anlamak da istemiyorum.
Ben, hak deyip fakir fukaranın evladını şehit eden zihniyeti, amacımız bölünmek değil, devlet kurmak değil deyip Türk bayrağına saldıran zihniyeti anlamak istemiyorum.
Ben bugün Tokat'ta şehit edilen evlatlarımızın, Mehmetçiklerimizin cenazelerinde atılan sloganların dolaylı da olsa muhatabı olmak istemiyorum. Ben kimsenin benim hakkımı savunmasını, kimliğim için mücadele etmesini de istemiyorum.
Ve biliyorum ki, benim bu düşüncemi taşıyan milyonlarca Kürt vatandaşı var. Onlar da her akşam benim gibi başlarını yastığa koydukları zaman bu duygularla debelenip duruyorlar.
Sayın Altaylı diyeceksiniz ki, "İyi de kardeşim bunları bana niye yazıyorsun?"
Size bir şey söyleyeyim.
Ben bir Kürt olarak, sözde benim haklarımı savunmak için ortaya çıkanların ve sözde bizden olanların yürüttükleri olumsuz politikalar ve yaptıkları vicdanlara sığmaz davranışlar nedeniyle kendi çocuklarımın geleceğinden endişe ediyorum, biliyor musunuz?
Ben bugün Tokat'ta şehit düşen askerlerimizle ilgili haberlerinizi okurken mensubu olduğum kimlik adına derin utanç duydum. Boğazım düğüm düğüm oldu. Kendi oğlumu ve kızımı düşündüm ve bir kez daha utandım.
Ben, kimsenin bizim hakkımızı savunmasını istemiyorum.
Ben, aklıselim her Kürt vatandaşın bunu haykırmasını istiyorum.
Umarım sizi rahatsız etmemişimdir. İçimden geldi yazdım.
Katlandığınız için teşekkür ederim.
Esen kalın...

"Sümerolog Muazzez İlmiye ÇIĞ, çam süsleme geleneğinin İsa'nın doğuşu ile ilgisi bulunmadığını belirterek "Türklerden yayıldı" dedi"

2009-12-05T19:26:00.003+02:00

Hristiyanların İsa'nın doğuşu olarak kutladığı Noel bayramı, çok eski Türklerin yeniden doğuş bayramıdır.

Türklerin, tek Tanrılı dinlere girmesinden önceki inançlarına göre,yeryüzünün tam ortasında bir akçam ağacı bulunuyor.

Buna hayat ağacı diyorlar. Bu ağacı, motif olarak bizim
bütün halı, kilim ve işlemelerimizde görebiliriz.

Türklerde güneş çok önemli. İnançlarına göre gecelerin kısalıp gündüzlerin uzamaya başladığı 22 Aralık'ta gece gündüzle savaşıyor.

Uzun bir savaştan sonra gün geceyi yenerek zafer kazanıyor.

İşte bu güneşin zaferini, yeniden doğuşu, Türkler büyük şenliklerle akçam ağacı altında kutluyorlar.

Güneşin yeniden doğuşu, bir yeni doğum olarak algılanıyor.

Bayramın adı NARDUGAN
(nar=güneş, tugan, dugan=doğan) Doğan güneş.

Güneşi geri verdi diye Tanrı Ülgen'e dualar ediyorlar.

DualarıTanrıya gitsin diye ağacın altına hediyeler koyuyorlar,dalları na bantlar bağlayarak o yıl için dilekler
diliyorlar Tanrıdan.

Bu bayram için,evler temizleniyor. Güzel giysiler giyiliyor. Ağacın etrafında şarkılar söyleyip oyunlar oynuyorlar.

Yaşlılar,büyük babalar, nineler ziyaret ediliyor, aileler bir araya gelerek birlikte yiyip içiyorlar.

Yedikleri; yaş ve kuru meyveler, özel yemek ve şekerleme. Bayram, aile ve dostlar bir araya gelerek kutlanırsa ömür çoğalır,uğur gelirmiş.

Akçam ağacı yalnız Orta Asya'da yetişiyormuş.
Filistin'de bu ağacı bilmezlermiş.

Bu yüzden bu olayın Türklerden Hıristiyanlara geçtiği ve bunu da Hunların Avrupa'ya gelişlerinden sonra onlardan görerek aldıkları söyleniyor.

İsa'nın doğumu ile hiç ilgisi yok. "Doğum,güneşin yeniden doğuşu"

Sümerolog
Muazzez İlmiye ÇIĞ

http://www.turkiyeturizm.com/news_detail.php?id=24387

İŞ YERİNDE MOBBING - DUYARSIZ KALMAYALIM

2009-12-01T10:46:00.002+02:00

TÜRKİYE'DE MOBBİNG YAYGINLAŞIYOR

İstanbul Kadıköy'de faaliyet gösteren ve Türkiye'nin ilk Kadın Araştırma Merkezi özelliğini taşıyan Bilge Kadın Araştırma Merkezi (BİLKA) tarafından işyerinde psikolojik taciz raporu hazırlandı.

İşyerinde psikolojik tacizin ulaştığı boyutların yanı sıra, Türkiye ve dünyada yaşanan psikolojik tacizin bireyler üzerindeki olumsuz etkileri, çözüm önerilerine kadar bir çok tespiti de gözler önüne seriyor.

İstanbul Kadıköy'de faaliyet gösteren ve Türkiye'nin ilk Kadın Araştırma Merkezi özelliğini taşıyan BİLKA, yeni bir rapora daha imza attı. Yönetim Kurulu Başkanlığını Avukat ve Adli Bilimler Uzmanı Alev Sezen'in yaptığı BİLKA (Bilge Kadın Araştırma Merkezi) işyerinde psikolojik taciz (mobbing) raporu hazırladı. Koordinatörlüğünü Dilşat Özer'in yaptığı projede, işyerindeki taciz her yönüyle irdeleniyor.

TACİZDE BULUNAN 18 AYRI KARAKTER

Raporda, uzun bir süre zorbalık, kötü muamele, işyeri terörü, işyeri zorbalığı, iş (çalışan) tacizi, yıldırma, duygusal taciz, kurban etme, gözdağı verme, sözlü taciz, yatay şiddet, psikolojik terör gibi farklı adlarla anılan mobbing'in, günümüzde, örgüt psikolojisi üzerine çalışanların işyerindeki psikolojik şiddeti tanımlamak amacıyla kullandıkları bir kavram haline geldiğine dikkat çekiliyor.

Raporda, Mobbing uygulanan kişilerin ve işyerlerinin genel özelliklerinin olduğundan bahsedilirken, Prof. Pınar Tezcan ile yardımcı Doçentler Fuat Bayram ve Hediye Ergin'in hazırladığı 'İşyerinde Psikolojik Taciz' isimli eserde, işyerinde psikolojik tacize uğrayan mağdurların 18 ayrı karakter tipinde incelenmesi gerektiği ifade ediliyor.

Prof. Dr. Acar Baltaş'ın görüşlerine yer verildiği raporda, çoğu kez üstün mesleki özelliklere sahip kişilerin yıldırmaya hedef olabildiklerine dikkat çekiliyor. Baltaş'ın konuyla ilgili görüşlerinin yansıtıldığı raporda şu ifadelere yer veriliyor:

"Yetkinlik düzeyleri yüksek, dürüst, başarı yönelimli, kendilerini işlerine adamış kişiler bazı kişileri rahatsız edebilir ve şimşekleri üzerlerine çekebilirler. Bu tür kişiler, insanlara güven duyar, iyi niyetlidir, politik davranmayı bilmez. Kurumlarına çok bağlıdırlar ve işleriyle özdeşleşmişlerdir. İşlerini kaybetmek, onları daha da derinden etkiler. Stresle başa çıkamadıkları için özel yaşamları da bozulur, sağlık sorunları baş gösterir."

Raporda işyerinde psikolojik tacizin kar amacı gütmeyen kuruluşlarda, okullarda ve sağlık sektöründe daha yaygın göründüğüne dikkat çekilirken, yüksek işsizlik oranları ve dolayısıyla çalışanın değersiz görülmesi nedeniyle her işyerinde ve her türlü kuruluşta bu suça rastlandığı belirtiliyor. Prof. Dr. Nevzat Tarhan'ın görüşlerinin yer aldığı bölümde ise mobbingin şirket kültürü oluşmamış, patron odaklı firmalarda daha çok yaşandığını belirtirken, Prof. Acar Baltaş'a göre, akılcı ve insan kaynağına değer
veren yönetimlere sahip şirketlerde, yıldırma hareketine az rastlanır. Genellikle yönetim zaafı olan ya da kârlılığı, verimliliği ve disiplini en öncelikli değer olarak gören, ekip çalışmasının yapılamadığı, iletişim kanallarının kapalı olduğu, çatışmaların örtbas edildiği, günah keçisi anlayışının bulunduğu kurumlarda ortaya çıktığı vurgulanıyor.

Prof. Baltaş ise mobbinge başvuranların, genellikle, kendi eksik taraflarını, korku ve güvensizliklerini, bir başkasını küçük düşürerek telafi etmeye çalışan, farklılıklara karşı hoşgörüsüz, ikiyüzlü, kendini üstün gören ya da göstermek isteyen, aşırı denetleyici ve kıskanç kişiler olduklarını ve hedef aldıkları kişinin zor durumlarıyla eğlenerek, kendi yetersizlik duygularını yenmeye çalıştıklarını vurguluyor.

Prof. Tezcan ile yardımcıları, işyerinde psikolojik taciz uygulayan yöneticileri bu davranışa iten ortak özelliğin ''kendi eksikliğini gidermek'' olduğunu belirterek, 15 ayrı mobbingci tipi sıralıyor. Mobbingci tiplerinden bazıları şunlar:

"Fesat mobbingci: Yeni kötülükler arayan bir kişidir. İftiralarla başkalarını yaralamaya çalışır.
Pusuda bekleyen mobbingci: İzleyici konumundadır, hedef kişiye bariz saldırmasa da pusuda bekler. Mağdura yapılan tacizi durdurmaya çalışmaz.
Hiddetli mobbingci: Karakter özelliği nedeniyle fevridir. Sürekli bağırma, beddua etme modundadır. Sinir ve huysuzluk krizleriyle işyerini çekilmez yapar.
Megaloman mobbingci: Kendisini herkesten üstün görür. Kendine olan güvensizliği başkalarına karşı kıskançlık, nefret ve saldırganlık olarak yansır. Bu kişiye göre tüm kaynakların kontrolü kendisindedir. Uydurduğu kurallara herkes uymak zorundadır.
Sadist mobbingci: Başkalarını köşeye sıkıştırmaktan, mahvetmekten büyük zevk duyar. Bu kişi ''sapkın narsist'' olarak da tanımlanabilir. Hiyerarşik kademelerde yükselebilmek için her yola başvurabilir.
Eleştirici mobbingci: Başkalarının yaptığı işten hiç memnun kalmaz, sürekli eleştirir. İşyerinde memnuniyetsizlik ve gerginlik dolu bir iklimin oluşmasına sebebiyet verir.
Dalkavuk mobbingci: Amirlerinin gözüne girmek için yaranma halindedir ve her şeyi yapmaya hazırdır. Amirin dalkavuğu gibidir.
Zorba mobbingci: Sadist mobbingciye benzer. Son derece acımasız ve zalimdir. İnsanlara köle gibi davranır.
Korkak mobbingci: Bir başkasının daha başarılı olacağı, yükseleceğini düşünerek paniğe kapılır. Kendini korumak için mobbing uygulamayı seçer".

TÜRKİYE'DE MOBBİNG YAYGINLAŞIYOR
Mobbing konusunda Türkiye'de çok az araştırma yapıldığı belirtilen raporda, konuyla ilgili şu bilgiler veriliyor:

"Human Resources Management'in, Türkiye'deki mobbing vakalarını araştırmak amacıyla yenibiris.com üzerinden düzenlediği ankete 100 kişi katılmış, katılanların yüzde 56'sını erkekler, yüzde 44'ünü ise kadınlar oluşturuyor. İş hayatında mobbing ile karşılaştıklarını söyleyen katılımcılar, yüzde 81 ile en büyük dilimi oluştururken, hiç karşılaşmayanların oranı ise yüzde 2'de kalıyor. Katılımcıların; Yüzde 70'i, bu davranışı, yöneticisi konumunda olan kişi ya da kişilerin gösterdiğini belirtirken, yüzde
25'i aynı seviyedeki çalışma arkadaşları, yü eren yönetimlere sahip şirketlerde, yıldırma harekezde 1'i de diğerleri tarafından mobbinge uğradığını belirtmiş. Anket sonuçlarına göre; bu vakaların, Yüzde 27'si istifa etmiş, yüzde 25'i bilmezden gelip işe devam etmiş, yüzde 18'i işten çıkarılmış, yüzde 17'si ise bu durumu üst yönetim ya da İnsan Kaynakları yetkilisine iletmiş, yani kurumsal bir yaklaşıma başvurmuş. Geri kalan küçük bir oran ise, farklı sonuçlara ulaşmış; örneğin üst yönetim ile konuşup
değişiklik olmayınca istifa etmiş, durumu ilk amirleriyle paylaşmış ya da benzer bir tavırla karşılık vermişler".

SANAL MOBBİNG SUÇU ARTIYOR
Raporda, günümüzde gelişen teknolojinin ürünleri sayesinde sanal ortamlarda da insanlar birbirini tehdit etme fırsatı bulabiliyor ki bu durum, "sanal mobbing" olarak ifade ediliyor. Cep telefonu ile çekilen görüntü ve fotoğrafların internet üzerinden yayımlanması sanal mobbingin tipik örnekleri arasında gösteriliyor. Öğretmenin sandalyesinin bacağını kesip düşüşünü filme aldıktan sonra video paylaşım sitelerinde yayımlamaktan tutun da, eski kız arkadaşının iletişim bilgilerini yaymak veya fotoğraflarını
rızası olmaksızın internete yüklemek gibi birçok yöntem sanal mobbingin konuları arasında sayıldığının altı çiziliyor. Dolayısıyla sanal mobbing klasik mobbingin çerçevesini genişleterek, ast üst arası psikolojik yıldırma çabasının ötesinde, mobbing uygulamak isteyenlerin eline daha da farklı enstrümanlar sunduğu belirtilen raporda, internet yoluyla elde edilen bilgilerin kişilerin aleyhinde kullanılması da yine birçok kişi için baskı oluşturduğu belirtiliyor. Raporda, hangi şekilde olursa olsun veya hangi amaca hizmet ederse etsin mobbing, kişiyi psikolojik ve ekonomik hasarlarla dolu bir uçuruma sürüklediğine ve intiharlara yol açtığının altı çiziliyor.

İNTİHARA KADAR GÖTÜRÜYOR
Raporda, Almanya Eğitimciler Sendikası GEW'in bu yönde yaptığı araştırmada, Almanya'da 50 bin öğretmen ve öğrenci sanal mobbing kurbanı olduğu belirlendiğine dikkat çekiliyor. Verilen istatistik bilgilere göre, Dr. Leymann'ın tahminlerine göre ABD'de yılda 4 milyon kişi mobbing kurbanı oluyor. İngiltere'de çalışanların yüzde 50 sinin, İsveç'te ise yüzde 25'inin çalışma hayatlarının herhangi bir döneminde "zorbalığa" maruz kaldıkları ortaya çıkmış.

Amerikalı araştırmacı Michael H. Harrison tarafından yakın zamanda ABD'de 9 bin kamu çalışanı üzerinde yapılan araştırmada da, kadın çalışanların yüzde 42'sinin, erkek çalışanların ise yüzde 15'inin son iki yılda zorbalığa uğradığı, bunun kayıp zaman ve verimlilik açısından ABD bütçesine 180 milyon dolara mal olduğu hesaplandığı raporda verilen bilgiler arasında bulunuyor. İsveç'te intiharların yüzde 10 ila 20'sinin işyerlerinde mobbing sonucu olduğu anlaşılırken, İtalya'da yapılan araştırmalar 1,5 milyon kişinin mobbing nedeniyle zarar gördüğünü ortaya koyduğu belirtiliyor. Mayıs 2006'da, Right Management Consulting tarafından, toplam 18 ülkenin çalışanlarıyla yapılan bir araştırmada, sonuçlar, aslında 13 ülkede çalışan güveninin geçmişe göre yükseldiğini göstermiştir. Araştırmalara göre en çok yaşanan mobbing çeşitleri şöyle: "Yüzde 16, olmayan hatalar çc eren yönetimlere sahip şirketlerde, yıldırma harekeıkarma Yüzde 9, ters bakış Yüzde 6, toplantıda aşağılama Yüzde 14, tecrit etme Yüzde 6, duygu ve ruh halinde iniş ve çıkışlar Yüzde 13, kendisinin bile uymadığı saçma katı kurallar koyma Yüzde 9, başarılı işleri açıkça yok sayma Yüzde 5, sertçe eleştirme".

MOBBİNG'İN TANIMI
Latince "mobile vulgus" dan türeyen Mobbing terimi; psikolojik şiddet, baskı, kuşatma, taciz, rahatsız etme veya sıkıntı verme, özellikle hiyerarşik yapılanmış gruplarda ve kontrolün zayıf olduğu örgütlerde, gücü elinde bulunduran kişinin ya da grubun, diğerlerine psikolojik yollardan, uzun süreli sistematik baskı uygulaması olarak tanımlanır.

Son zamanlarda psikoloji, sosyoloji ve hukuk gibi çeşitli alanlarda disiplinlerararası çalışılan bir konu haline gelen "Mobbing", ilk olarak 1960'larda bir hayvanbilimci olan Konrad Lorenz tarafından, büyük bir hayvanın tehdidine karşı daha küçük hayvan gruplarından gelen karşı saldırıları isimlendirmek için kullanılmıştır.

30 Mayıs 2009 13:04
SABAH GAZETESİ

Kurban Olmak

2009-11-27T09:12:00.005+02:00

kurban bayramı...
ne tuhaf bir şey...
evde aylaklık yapmaya fırsat bulma dışında çekici hiçbir yönü yok...

Lao Tzu'dan bir öykü

2009-11-23T16:39:00.002+02:00

Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakirmiş ama Kral bile onu kıskanırmış... Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, Kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış..

"Bu at, bir at değil benim için; bir dost, insan dostunu satar mı" dermiş hep. Bir sabah kalkmışlar ki, at yok. Köylü ihtiyarın başına toplanmış: "Seni ihtiyar bunak, bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi. Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var, ne de atın" demişler...

İhtiyar: "Karar vermek için acele etmeyin" demiş. "Sadece at kayıp" deyin, "Çünkü gerçek bu. Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. Atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç. Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez."

Köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler. Aradan 15 gün geçmeden at, bir gece ansızın dönmüş... Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine. Dönerken de, vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş. Bunu gören köylüler toplanıp ithiyardan özür dilemişler.
"Babalık" demişler, "Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil adeta bir devlet kuşu oldu senin için, şimdi bir at sürün var.."

"Karar vermek için gene acele ediyorsunuz" demiş ihtiyar. "Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. Bu daha başlangıç.
Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz?"

Köylüler bu defa açıkça ihtiyarla dalga geçmemişler, ama içlerinden "Bu herif sahiden geri zekalı" diye geçirmişler... Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler gene gelmişler ihtiyara. "Bir kez daha haklı çıktın" demişler.

"Bu atlar yüzünden tek oğlun, bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok. Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın" demişler. İhtiyar "Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz" diye cevap vermiş.

"O kadar acele etmeyin. Oğlum bacağını kırdı. Gerçek bu. Ötesi sizin verdiğiniz karar. Ama acaba ne kadar doğru. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacağı size asla bildirilmez."

Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşın
kazanılmasına imkân yokmuş, giden gençlerin sonunda ya öleceğini ya da esir düşeceğini herkes biliyormuş.

Köylüler, gene ihtiyara gelmişler... "Gene haklı olduğun ortaya çıktı" demişler. "Oğlunun bacağı kırık, ama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler, belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer..."

"Siz erken karar vermeye devam edin" demiş, ihtiyar. "Oysa ne olacağını kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var. Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde... Ama bunların hangisinin talih, hangisinin şnssızlık olduğunu sadece Allah biliyor."

"Acele karar vermeyin. Hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar; aklın durması halidir.
Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur.
Buna rağmen akıl, insanı daima karara zorlar. Çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar. Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken, başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen
oracıkta olduğunu görürsünüz."

Lao Tzu
Tao Te Ching

...

2009-11-10T13:54:00.003+02:00

...

2009-11-01T12:35:00.001+02:00

nasıl bir ölütoprağı serildi bu insanların üzerine,
neler oluyor memleketimde de kimseden çıt dahi çıkmıyor...

Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun

2009-10-29T17:54:00.002+02:00

ATATÜRK'ÜN GENÇLİĞE HİTABESİ
Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni, bu hazineden, mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî, bedhahların olacaktır. Bir gün, istiklâl ve cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şeraitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerait, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şeraitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasî emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr u zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.
Ey Türk istikbalinin evlâdı!
İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi, vazifen; Türk istiklâl ve cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asîl kanda, mevcuttur!
Mustafa Kemal ATATÜRK

Linç...

2009-10-28T19:44:00.001+02:00

Bekir Coşkun yazdı...

28.10.2009

TÜRK Ordusu devleti yıkmak istiyor... Ama PKK demokrasiyi kurtarmak için
düğün-bayram çıkageliyor...
Türk Silahlı Kuvvetleri suçlu...
PKK suçsuz...
PKK militanları serbest...
Ama askerler yargılanmalı...
Öyle mi?..
(.........)
Hafta başında; PKK'nın Apo posterleri, bayrakları, üniformaları, sloganları ile
gelişini sevinçle karşıladılar... Aynı haftanın sonunda Türk Silahlı Kuvvetleri'ni
rejimin düşmanı ilan ettiler...
Genelkurmay Başkanı'nı almalı, komutanları atmalı, karargâhtaki subayları içeri tıkmalı diyorlar.
PKK?..
Atlamalıyız boyunlarına...
Türkiye, askerine kurşun sıkanları bağrına basmalı...
Asker tehlikeli...
PKK değil...

*

Niçin bu linç?..
Nedir bu nefret?..
Askerlerin TBMM'den geçmiş İç Hizmet Yasası gereği; irticai faaliyetleri izlediğini, laik cumhuriyet karşıtı oluşumları yakından gözlediğini ve bunları kendi aralarında değerlendirdiklerini (kimisi saçma sapan olsa da) bilmeyen var mı?..
Tabii ki bu eleştirilebilir de...
Ama bu aşağılama, bu hakaret, bu linç niçin?..
Bir ülkenin aydınları ilk fırsatta kendi ordusuna karşı bu kini, bu nefreti niçin
kusar?..

*

PKK'yı dahi baş tacı edersiniz de, size dünyanın en şanlı zaferlerini ve o zaferler üzerine kurulmuş bu cumhuriyeti armağan eden ordunuzu tekmelersiniz...
Ben anlıyorum aslında sizi; Atatürk Türkiye'sini bitirme-tüketme, yerine din
referanslı devlete dönüşme projesinin parçasıdır bu.
Ondandır bu linç...

bcoskun@htgazete.com.tr

Şeyini anladınız mı?..

2009-10-28T19:43:00.000+02:00

Bekir Coşkun yazdı...

27.10.2009 17:39
ÇOK bilinmezli, oyun içinde oyun olan, sonu kestirilemeyen, karmaşık ve
anlaşılmaz filmler gibi...
Hani tam “Şimdi anladım...” derken, anlamadığını anlar insan.
Film bittiğinde ise birbirinizin yüzüne bakıp neyi anlayamadığınızı da anlamadan sorarsınız:
“Şeyini anlamadım...”

İrtica belgesi, açılım, Genelkurmay, PKK, yol haritası, Ergenekon, soruşturma, savcı, yaş imza...
İnsan şeyini anlayamıyor...
Fotokopisini çektiğine göre, elinde yaş imzalı belge varken, kurusunu servise koyan ve daha çok Genelkurmay Karargâhı’nda çekmecelerin bulunduğu odada faaliyet gösteren ve belgenin yaşını açılımın kurumasına denk getiren
organizasyonun niceliği ve niteliği...
Bu filmi çözemeyen generallerin topluca “Nefes” filmine giderek, çıkışta “Herkes bu filmi görsün” tavsiyeleri ve o an “Yaşı da varmış komutanım” haberiyle karışan ortamda, açılıma perde arası verilirken, suarede belgenin yaş mı, kuru mu olduğunun konuşulması...
Ve Serdar Turgut’un penis yazısıyla daha da anlam kazanan açılımın geldiği nokta...
Ayrıca Anayasa Mahkemesi‘nin, “irticanın merkezi” olduğuna karar verdiği bir iktidar Türkiye’yi yönetmeye devam ederken... İç Hizmet Yasası‘nda irtica ile mücadele görevi bulunan Ordu’nun çekmecesinde çıkan “irtica ile mücadele belgesi”nin gizli kuvvetler tarafından dışarı sızdırılması karşısında, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin memleket için “tehlikeli” görülmesi...
PKK militanlarının ise vatan için çok “yararlı” olacakları noktasında ulusal bir mutabakatın sağlanması...
Ve arkadaşlarımız televizyonda “Yaş mı da kuru mu...” müziği eşliğinde bir “ABD’nin Ortadoğu projesinin geldiği nokta tartışması“ düşünürken, işte belgenin yaşının ortaya çıkması...

Bir şey anladınız mı?..
Ben biliyorum..
Şeyini anlamadınız..

bcoskun@htgazete.com.tr

2009-10-25T15:18:00.001+02:00